Οικιακή βοηθός, ο νέος εχθρός

Πώς δεν το είχαμε καταλάβει νωρίτερα; H Φιλιππινέζα που συνοδεύει τον παππού
στο πάρκο τον χτυπάει όταν είναι μόνοι στο σπίτι. Και η Πολωνέζα παραδουλεύτρα
κάνει κρυφά τηλεφωνήματα στην πατρίδα της ή δέρνει την κόρη μας όταν κάνει
φασαρία.

Ευτυχώς για εμάς, η τηλεόραση τις τελευταίες ημέρες ανακάλυψε τον νέο εχθρό.
Τις οικιακές βοηθούς, τις μπέιμπι σίτερ, τις νοσοκόμες. Ξαφνικά, οι γυναίκες
που αφήνουμε πίσω κάθε πρωί έγιναν η καινούργια απειλή. Τις παρακολουθήσαμε
από κρυμμένες κάμερες να δέρνουν τα παιδιά μας και να τα κλειδώνουν στην
αποθήκη. Τις είδαμε ν’ ανοίγουν τα συρτάρια και να κλέβουν.

Να, λοιπόν, ο εχθρός, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Πώς ξεγελαστήκαμε, πώς του
ανοίξαμε την πόρτα; Εμείς που τόσα χρόνια χτίζαμε μικρά φρούρια, με
συναγερμούς και πόρτες ασφαλείας, με τοίχους ψηλούς και σεκιούριτι να
περιπολούν στους δρόμους μας, κάποιοι πιο τολμηροί με όπλα, μένουμε τώρα
άναυδοι μπροστά στην αποκάλυψη. Οι εικόνες ξυπνούν τους πιο μύχιους φόβους
μας. Αλλά και πάλι δεν θα μείνουμε άπραγοι. Πάνω απ’ όλα η ασφάλεια. Είμαστε
έτοιμοι να συνδέσουμε κάμερες κρυφές. Αν μπορούσαμε, θα βάζαμε φρουρούς και
μέσα στην κρεβατοκάμαρά μας. Ανυποψίαστοι πως έτσι χαρίζουμε και το τελευταίο
τετραγωνικό που απέμεινε δικό μας, τη στοιχειώδη ανθρώπινη εμπιστοσύνη, βορά
στον αδηφάγο φόβο και την καχυποψία που επελαύνουν. Το επόμενο ριάλιτι θα
είναι το σπίτι μας.

Πριν από λίγες ημέρες στο Μοσχάτο, η κίνηση πολιτών «Μεσοποταμία» οργάνωσε μια
εκδήλωση και έφερε μαζί Έλληνες και μετανάστες για να λειώσουν τον πάγο της
εκατέρωθεν καχυποψίας. Εκεί άκουσα την Πόνια από την Αλβανία να μιλάει
συγκινημένη. Ύστερα από δέκα χρόνια στην Ελλάδα, εδώ όπου μεγάλωσαν και
σπούδασαν τα παιδιά της, απορεί γιατί ξεχνάμε. Αναρωτιέται αυτή που στα
πενήντα της πάει στο σχολείο τα βράδια για να μάθει ακόμα καλύτερα ελληνικά,
αυτή που αγαπάει την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα της.

«Καθαρίζουμε τα σπίτια σας, μεγαλώνουμε τα παιδιά σας, φροντίζουμε τους γέρους
σας. Ζούμε μαζί σας. Στα δωμάτια που κοιμάστε τη νύχτα, εμείς το πρωί
τραγουδάμε τα τραγούδια μας. Τόσα χρόνια είμαστε κομμάτι της οικογένειάς σας.
Γιατί το ξεχνάτε;».

Επέστρεψα εκείνο το βράδυ στην ασφάλεια του δικού μου σπιτιού με την ερώτηση
της Πόνια να με συνοδεύει. Πόσο δυνατά πρέπει να τη φωνάξει για να μην την
καλύπτουν οι τηλεοπτικοί έμποροι του φόβου;

Ο Κωστής Παπαϊωάννου, είναι μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα
Δικαιώματα του Ανθρώπου και μέλος Δ.Σ. του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας