Tο ταξίδι και η αστραπή

Έτσι όπως έφυγα γρήγορα γρήγορα για την Κωνσταντινούπολη ούτε που κατάλαβα
πότε απογειωθήκαμε, πότε περάσαμε απ’ το τελωνείο, ήμουνα κι άυπνος, μόνο στο
ξενοδοχείο (ένα παλάτι του 18ου; 19ου; Όλο μάρμαρα και χρώματα) όταν
ξαπλωμένος είδα ένα καράβι να γλιστράει στην κορνίζα του παραθύρου και να τη
διασχίζει απαλά, τότε μόνο ένιωσα το ταξίδι. Ένα ταξίδι πιο πολύ στον χρόνο.
Ένα πίσω ολοταχώς. H Πόλη είναι μια Ελλάδα ξημερώματα του ’70. Στις σύντομες
βόλτες (έπρεπε να γίνουν όλες οι συναντήσεις, οι συνεννοήσεις, τα ραντεβού σε
δύο ημέρες), λοιπόν, έβλεπες να περπατάνε δίπλα σου άντρες ντυμένοι
«Μεταπολίτευση», με μπλουτζίν, πουλόβερ, αρβύλες, αμπέχονο κι αυτό το βάδισμα
το «δεν ξέρω πού πάω, περπατάω». Οι γυναίκες λίγες στους δρόμους και στην
αγορά, φαίνονται ακόμα λιγότερες γιατί φοράνε κατάσαρκα ένα ένδυμα δυτικού
τύπου σίγουρα, που στην υφήλιο γλώσσα όμως σημαίνει φόρεμα-Δεν είμαι εδώ, δεν
ενοχλώ, δεν είμαι εγώ. Μερικές με τη μαντίλα να δένει κόμπο στον λαιμό… και
όλα τα βλέμματα βελούδο σ’ όλες τις αποχρώσεις του ζεστού μέχρι πυρακτωμένο.
Βλέμματα κατευθείαν από το ηλιοβασίλεμα του ’60.

Στο Φανάρι με τη Μαριλένα, ανάβω ένα κερί κανονικό ύστερα από χρόνια, το χρώμα
της κερήθρας και όχι αυτή η βαμμένη σκούρα ώχρα πλαστελίνη που συναντάς εδώ.
Αυτό που ακούω είναι η βροχή που μουρμουρίζει έξω; Ή κάτι βαθύτερο από παλιά;
Βλέπω δυο τρεις Τουρκοπούλες, δεν ξέρεις αν το σκουλαρίκι παραπέμπει σε είδωλο
της ποπ ή σε Τσιγγάνα. Ρωτάω τι θέλουν στην εκκλησία την ελληνική. Μου
εξηγούν, όπου υπάρχει «αγίασμα» τρέχουν κι ας πιστεύουν σε άλλον Θεό, τρέχουν,
παρακαλούν και περιμένουν το θαύμα. Πίσω από το αριστερό ψαλτήρι, τα οστά των
Αγίων. Κανείς γύρω. Δύο κουτιά από πλέξιγκλας έρημα στο ημίφως, με
σφραγίδες-βουλοκέρι ταμπέλες-σιθρού και τα ονόματα λατινιστί. Αμηχανία.

Δεν πρόλαβα, στο Τοπ Καπί είχε μια έκθεση για τη Μελίνα, ο Άλκης μού ‘λεγε στα
εγκαίνια το βράδυ τα φαναράκια στα δέντρα πως λειώναν το σκοτάδι και τη φωνή
της σε όλο τον λόφο να πλημμυρίζει τη νύχτα. Μια Ελλάδα τραγούδια να διώχνουν
την ομίχλη.

Στην αγορά ανάμεσα σε χαλιά, τσάντες, κεραμικά, χρυσαφικά, ηλεκτρικές λάμπες
γυμνές με γυρνάνε πίσω, χρόνια. Καθυστερώ το παζάρι, για να κρατήσω με τα…
δόντια την ανάμνηση, να της δώσω ξανά ζωή. Σε μια βιτρίνα, πίσω από το τζάμι,
τον βλέπω! Είναι ο πατέρας μου, χρόνια χαμένος, και όμως το ίδιο το μουστάκι,
τα μάτια… Τα μάτια είναι δικά μου και το μουστάκι του έμπορα πίσω απ’ τη
βιτρίνα, που σκούρο μαύρο ξεχωρίζει από τον ιδιοκτήτη του κι έρχεται και
κολλάει στο είδωλό μου. Εγώ είμαι πατέρας μου, ο τότε. Εγώ είμαι. Δηλαδή το
καθρέφτισμά μου.

Το τελευταίο πρωί στο ταξί για το αεροδρόμιο, κάτι από Θεσσαλονίκη στο φως και
στα βυζαντινά απομεινάρια.

Όταν Τετάρτη πια ξάπλωσα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου (που μυστικά το αποκαλώ
πατρίδα), πήρα τη στάση-έμβρυο, το πάπλωμα για μήτρα κι άκουσα τη φωνή της
βαμμένη κόκκινο κραγιόν:

– «Πού πας παιδί μου, ξυπόλυτος στα περασμένα;

Θα κοπείς. Είναι γεμάτα με φιλιά σπασμένα».