ANAΛΩΣIMA Aχ Aλεξάντερ

ΤΟΣΑ KAI ΤΟΣΑ περισπούδαστα διάβασα για τον Αλεξάντερ, το βασικό δεν το
πρόσεξε κανένας. Το έργο δεν το είδα, αλλά οι φωτογραφίες του πρωταγωνιστή με
σόκαραν. Παράξενο μου φαίνεται – μόνο εγώ να έχω αγανακτήσει που προτίμησαν
τον Κόλιν Φάρελ από τον Λεονάρντο ντι Κάπριο; Θα έπρεπε να κάνουμε
συλλαλητήριο περί αυτού, διότι όλες οι εικόνες – τι αγάλματα, τι αμφορείς, τι
κεφαλάκια φιλντισένια στον τάφο της Βεργίνας – το δείχνουν σαφώς: αυτό το
αναιδές νεαρό πρόσωπο με τα σχιστά μάτια και τα φουσκωτά μαγουλάκια, τα
σαρκώδη χείλη και τα σγουρά μαλλιά υπάρχει ήδη στο Χόλιγουντ και έχει
ενσαρκώσει, από βασιλιάδες, μόνο τον Λουδοβίκο 14ο της Γαλλίας, είναι δηλαδή
σχεδόν παρθένο από βασιλική άποψη.

Είναι το πρόσωπο ενός τολμηρού και κακομαθημένου παιδιού, με ασιατικές ρίζες,
που πάει ίσως να τις συναντήσει, διότι τι ήταν τα ελληνικά φύλα πριν
εγκατασταθούν νότια και εκπολιτιστούν; Ασιάτες πολεμιστές των οροπεδίων δεν
ήταν;

Κάτι τους τραβά προς τα εκεί, προς τις μεγάλες αυτοκρατορίες, που πριν από
λίγο καιρό έτρεμαν, και τι πιο ακαταμάχητο από έναν ορμητικό νεαρό με ερωτικά
τονισμένα χαρακτηριστικά;

Μόνο που στα πρόσωπα των ηθοποιών όλο αυτό το στιλπνό, το φουσκωτό και
προκλητικό έχει μεταφερθεί στη μητέρα, την Ολυμπιάδα, την Αντζελίνα Ζολί. Ο
Κόλιν Φάρελ θα μπορούσε να είναι ο καθένας. Ο κύριος κανείς, ο μπακάλης της
περιοχής.

Αν αυτό δεν είναι συγκαλυμμένη αμερικανική σεμνοτυφία, ενισχυμένη με ολίγη
ψευτομητριαρχία, |από αυτή που φοριέται τελευταία ακόμα και στον Κώδικα Ντα
βίντσι, δεν ξέρω τι είναι. Ο αισθησιασμός μεταφέρθηκε στις γυναίκες και στα
πεδία μαχών, καταπώς λένε οι κριτικές, και εξαφανίστηκε μέσα στη συζήτηση για
τους μηρούς του Ηφαιστίωνα (που κόπηκαν και στη μετάφραση).