Δίχως νόμο και ελπίδα

Γιώργος Καρυπίδης, «Ουτοπία»: Σκηνοθέτης τηλεοπτικών ειδήσεων (Τάκης Σπυριδάκης) βλέπει στα όνειρά του γυναικεία οπτασία (Νίκη Παλικαράκη) σαν να την ξέρει από παλιά. Ταυτοχρόνως και οι δύο παρακολουθούνται από μακριά. Συναρπαστική σεναριακή πρόθεση, φτωχή, σχεδόν «τριτοκοσμική» σκηνοθετική διαχείριση. Κρίμα την… ιδέα!

Προτελευταία ημέρα της ελληνικής πασαρέλας, με πρωταγωνιστικό χαρακτηριστικό
το… αυτοκτονικό σύνδρομο πρωτοεμφανιζόμενων (κυρίως) σκηνοθετών. Κατά
σειράν:

Τίμων Κουλμάσης, «Πριν τη νύχτα»: Μια χούφτα απελπισμένων
τριαντα-σαραντάρηδων περιφέρονται μεταξύ Βερολίνου, Αθήνας και ελληνικής
επαρχίας, ενώ από «πίσω» ακούμε ραδιοφωνικά μαντάτα περί τρομοκρατίας, Μπιν
Λάντεν και 17 Νοέμβρη. Ατμόσφαιρα γαλλικού κινηματογράφου του ’60, με
ασπρόμαυρη, ομιχλώδη, φωτογραφία. Από εκεί και πέρα χάος, φορμαλισμός και
αριστερίζουσα μικροαστική ιδεολογία. Κρίμα η ποιητική ματιά του!

Βασίλης Κατσίκης, «CCTV»: Βιντεοκάμερα καταγράφει τσόντες,
τζιβιτζιλίκι, Αφγανιστάν, Γένοβα και… Ισπανίδες στο Λονδίνο. Όλα αυτά
συμπληρωμένα από διαλόγους επιπέδου «δεν μπορώ να γυρνάω και ταυτοχρόνως να
γ…» και άλλα τέτοια κοινότοπα σκουπίδια. Δηλαδή, σήμερα όλα τα βλέπουμε και
τα κάνουμε μέσα και για λογαριασμό κάποιας κάμερας. Σωστό. Αλλά από τη στιγμή
που ο Κατσίκης ανακατεύει το αφοδευτήριο με τα πτώματα στη Βαγδάτη, τότε
συνδράμει και αυτός στον τηλεοπτικό αχταρμά και μετατρέπει τα πάντα σε…
κιμά. Κρίμα η επιδεξιότητά του!

Κώστας Χαραλάμπους, «Αγάπη στα 16»: Πιτσιρικάς σε χωριό του ’80,
ερωτευμένος με συνομήλικη συμμαθήτριά του. Βουκολικό, χάρτινο, φλύαρο, γραφικό
και αφόρητα επιδερμικό. Κρίμα τους πιτσιρικάδες ηθοποιούς του!

Αντώνης Κόκκινος, «Μαραθώνιος»: Πέντε θηλυκές υπάρξεις (Ζορμπά,
Βενιζελέα, Ταχιάου, Καζάζη, Βάλβη) όχι μόνο να το κάνουν με τον ίδιο, αλλά και
να κουβεντιάζουν μεταξύ τους τις σεξοψυχαναλυτικές ανησυχίες ενός φαλακρού
κόκορα με το όνομα Αντρέας (Γιάννης Κοκιασμένος). Κάποιος στην έξοδο είπε,
«μα, ποιος είναι, ο Μπρους Γουίλις είναι;». Κρίμα το «Τέλος εποχής».

H ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Στο Κέντρο Κινηματογράφου έχει εκπνεύσει προ
πολλού!