…στο «Ηome»

Με αναμνήσεις από ένα νεοϋορκέζικο εστιατόριο με το ίδιο όνομα, πλησίαζα το
«Home» ένα βράδυ, πρόσφατα, γεμάτη ελπίδες, νοσταλγίες και γενικότερα γεμάτη
από μια θέληση για κάτι όντως σπιτικό. H πρώτη ένδειξη ότι η βραδιά δεν θα
ήταν ακριβώς σαν το… χμμ… σπίτι μου, ήταν η πληθώρα από νεαρές πανέμορφες
κοπέλες που περιμέναν απ’ έξω για να μπουν. Μοντέλα! Είναι δύσκολο να αγαπήσω
ένα μέρος όπου σχεδόν όλη η πελατεία είναι α) πιο ψηλή, β) πιο λεπτή και γ)
πιο μικρή από εμένα! Τέλος πάντων, πάντα αισιόδοξη, καθήσαμε με τη φίλη μου
στο τελευταίο των τελευταίων τραπέζι, γωνία γωνία, μακριά απ’ όλες αυτές τις
ψηλές λιτοδίαιτες καλλονές. H θέα έξω αξεπέραστη. Με όλη την Ακρόπολη μπροστά
μας ποιος χρειάζεται να κοιτάζει το πήγαινε-έλα των πελατών;

Το «Home» στεγάζεται σε ένα στενό στο Γκάζι, στο πρώην «Barfly», ένα
bar-restaurant. Το στυλ του μαγαζιού δεν έχει αλλάξει πολύ. Το μενού είναι
πλήρες και ο χώρος συμπαθητικός, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο – είναι
μίνιμαλ μεν, αλλά κάπως passι σαν ντιζάιν, με πολλή έμφαση στο βιομηχανικό
σικ. Τα έχουμε δει αυτά και εδώ και αλλού. H βεράντα, όμως, είναι πολύ cozy
και όμορφη και μπορώ κάλλιστα να φανταστώ τον εαυτό μου εκεί αργά ένα
καλοκαιρινό βράδυ με δροσερό αεράκι, κάτω από τον έναστρο ουρανό.

Το μενού αποτελείται από διάφορα πιάτα και εδώ η κριτική μου ματιά εστιάζει,
όχι στις καλοντυμένες μικρές που έχουν κολλήσει στο μπαρ σαν δαχτυλιές στον
τοίχο για finger food και ποτά, ούτε στην Ακρόπολη, αλλά στις… φαγώσιμες
προσφορές του καταλόγου. Το αξιοπρόσεκτο του μαγαζιού σίγουρα δεν είναι τα
σκοτεινά τραπέζια με την καταπληκτική θέα. Εμείς ήρθαμε να φάμε… Το μενού,
λοιπόν, είναι χωρισμένο σε 3 διαφορετικές κατηγορίες: στις 4 εποχές (το
φθινόπωρο πετύχαμε εμείς), στο ταξίδι και στο μοντέρνο μπιστρό. Μπορείς να
διαλέξεις πρώτα, δεύτερα και γλυκά απ’ οποιαδήποτε κατηγορία. Με λίγα λόγια,
είναι μία Βαβέλ…

Όταν βλέπω τα πάντα σε έναν κατάλογο, από spring rolls μέχρι βελουτέ
κολοκύθας, σηκώνω το φρύδι μου δύσπιστα. Και το ότι ο ίδιος ο ιδιοκτήτης
ομολογεί πως δεν έχει δοκιμάσει πολλά απ’ όλα όσα σερβίρει (δηλαδή δεν ξέρει
τι πουλάει στο μαγαζί του) με κάνει ακόμα πιο επιφυλακτική. Δυστυχώς, δεν
έπεσα έξω.

Ένα πιάτο με νουντλς, αγγούρια και γαρίδες ήταν τόσο ξινό, που μετά την πρώτη
μπουκιά το αφήσαμε. Ένα απλό πιάτο με άγρια χόρτα (είναι δυνατόν να
καταστρέψεις βραστά χόρτα;) είχε πλαδαρή υφή και καθόλου γεύση, σαν να την
πήρε… ο αέρας! Τα παντζάρια, οι φλούδες παρμεζάνας και η βινεγκρέτ
φουντουκιού; Τι να πω; Σαν φαντάσματα! Ούτε αυτά είχαν γεύση. H τάρτα πράσου
είχε όλα τα πιστοποιητικά τού φρεσκοβγαλμένου από φούρνο μικροκυμάτων φαγητού:
η ζύμη μαλακή σαν βρεγμένη εφημερίδα, η τάρτα «πεσμένη», η γεύση κακή. Ένα
φιλέτο καφέ ντε Παρί, λόγω της εξαιρετικής απλότητάς του, κάπως μας έσωσε,
αλλά το γλυκό που ήρθε αμέσως μετά, μια κρεμ μπριλέ με σαφράν, είχε υπερβολική
δόση από το πολύτιμο αυτό μπαχαρικό, με αποτέλεσμα να είναι σαν φάρμακο στον
ουρανίσκο.

Κάθε φορά που πρόκειται να πάω σε εστιατόριο στην Αθήνα ξεκινάω με ελπίδες και
αισιοδοξία. Πιστέψτε με. Αλλά πολλές φορές, περισσότερες απ’ όσες θα ήθελα να
θυμηθώ, απογοητεύομαι. Το «Home» για εμένα δεν φέρνει στον νου καμιά νοσταλγία
α λα «home, sweet home». Φέρνει, αντιθέτως, τον τίτλο του περίφημου βιβλίου
του Thomas Wolfe, «You Can’t Go Home Again».

* «Home»: Βουτάδων 34, Γκάζι, τηλ.: 210-346.0347.