Mακριά από το αγκίστρι

Πόσο αλήθεια μπορείς να τη βγάλεις καθαρή όταν περνάει ολόκληρη μέρα χωρίς να
ακούσεις ούτε ένα τραγούδι και καθόλου μουσική; Μερικοί μπορούν χωρίς μουσική
ακόμη και βδομάδα. Δεν διευκολύνουν οι συνθήκες, λένε. Να το έκαναν από άποψη,
να το δεχθώ. Οι συνθήκες όμως; Μετά, άντε να τη βγάλουν καθαρή οι υπόλοιποι.
Δύσκολα πράγματα.

«The lights in this town are too many to count», Grand Drive (BMG)

Από την ευρύτερη περιφέρεια του Λονδίνου, οι Grand Drive διευκρινίζουν: «Ούτε στιγμή μη σκεφθείς πως δεν θα το παλέψω – δεν είναι μόνο λόγια αυτά που γράφω». Χρήσιμο να το έχει υπόψη του κανείς

Εντάξει, ας δεχθούμε ότι είναι πρόθυμοι. Πως έχουν καταφέρει με ένα θεαματικό
κουνγκ-φου χτύπημα να βγάλουν από τη μέση τις ενοχλητικές
μη-ευνοϊκές-συνθήκες-για-να-ακούσει-κανείς-μουσική και είναι έτοιμοι να
γευθούν τη μαγεία της. Τότε (και να είστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό) θα πουν με
ένα μελοδραματικό ύφος, τελείως αταίριαστο με την περίσταση, «ναι, αλλά τι να
ακούσω;» Και σε αυτό το σημείο η απάντηση είναι «οτιδήποτε», που θα πει
ακολούθησε το ένστικτό σου, βάλε να παίξει όποιο τραγούδι θέλεις, βούτα στα
βαθιά, κάνε παιχνίδι, χόρεψε (και μην πας στον ψυχολόγο αυτές τις μέρες). H
μουσική είναι ελευθερία (γι’ αυτό τής «την πέφτουν» από παντού και θέλουν να
την ελέγχουν και της ρίχνουν φρουρούς-στυλίστες, σε κλουβιά-ριάλιτι, και την
περνούν από δικαστήριο (τι ωραία που θα ήταν να μην έσπαγε την κιθάρα του ο
Πιτ Τάουνσεντ στο πάτωμα). Και βγάζουν και πολλά λεφτά.

Αλλά και πάλι πες τους να ακούσουν οτιδήποτε, ακόμη και αν πρέπει να κλείσουν
τα μάτια και να απολαύσουν το ρεφρέν που παίζει το κινητό τού διπλανού. Να
νιώσουν όμως την ελευθερία της δικής τους επιλογής. Πράγμα που μας οδηγεί με
ασφάλεια στην καρδιά των Grand Drive – υπόδειγμα ελεύθερης μουσικής
συμπεριφοράς κάτω από την επήρεια του Μπομπ Ντίλαν, άλλον ένα παράγοντα που
ελευθερώνει επίσης τη σκέψη. Έτσι, ξεκινάς με τους Grand Drive, σαν να
παίρνεις ένα γενναίο πρωινό, ακολουθώντας τον Ντάνι και τον Τζούλιαν Γουίλσον
που βγαίνουν στους δρόμους αντί να κατέβουν στον υπόγειο και, αν πιστεύεις στη
δύναμη και της μελωδίας, γίνονται αφετηρίες για μεγάλες διαδρομές. Very Grand
Drive! Εξάλλου, είναι πάντα θαυμάσιο να βρίσκεις τόσα καλά τραγούδια μαζί, σ’
ένα πακέτο, σε «μια πόλη με τόσα πολλά φώτα που δεν μπορείς να μετρήσεις».

«New Roman Times» Camper Van Beethoven (Hitch Hyke)

Βεβαίως και χαιρόμαστε πολύ που παλιοί φίλοι έρχονται για δείπνο – οι Camper
Van Beethoven που νομίζαμε ότι είχε ανοίξει η γη και τους είχε καταπιεί σε
κάποιον από τους σεισμούς της Καλιφόρνιας, αλλά να που δίνουν σημεία ζωής μαζί
με σημεία ροκ όπερας. Στη σκιά του «Τερμινέιτορ» κυβερνήτη Άρνολντ, οι CVB
κάνουν το πολιτικό τους σχόλιο με τραγούδια που αφηγούνται την ιστορία ενός
νέου Τεξανού ο οποίος αποφασίζει να γίνει μέλος μιας στρατιωτικής ομάδας,
πηγαίνει στον πόλεμο, επιστρέφει πίσω σακατεμένος, πέφτει στα ναρκωτικά και
καταλήγει απέναντι, καθώς η ένταση κορυφώνεται μέσα από ροκ μπαλάντες,
φουτουριστικά στολίδια, και μπόλικα σούρτα-φέρτα στο prog-rock της δεκαετίας
του 70. Αφού οι ‘ανυπότακτοι’ της Σάντα Φε CVB διατηρούν αντανακλαστικά
μποξέρ, σε κρίσιμα σημεία της ροής του ρυθμού.

«Let’s Bottle Bohemia», The Thrills (EMI)

Και ενώ ένα σωρό άλλοι κρέμονται στο αγκίστρι του «χάιπ» και της μόδας, οι
Thrills κολυμπούν πια άφοβα στα ανοιχτά. Ούτε βάζουν τις κιθάρες τους να
κλαίνε σε «μετα-Oasis» γκρίνιες, ούτε κοπιάρουν τους U2, ούτε ποζάρουν με
ρετρό κουρέματα, αλλά σαν καλά παιδιά από το Δουβλίνο οργανώνουν «φωτεινές»
ενορχηστρώσεις (Whatever Happened to Corey haim?) και μαρσάρουν τις κιθάρες
τους σαν κάνουν επίθεση στο τελευταίο οχυρό της φυλής τών «θέλω σουξέ και το
θέλω τώρα». Γιατί, όπως λένε κάπως φιλοσοφημένα, εντέλει «δεν μπορείς να
κοροϊδέψεις παλιούς φίλους με λιμουζίνες». Χωρίς να θέλω να επέμβω στα
εσωτερικά τους, άραγε θα επανέλθουν επί του θέματος λίγο αργότερα ή θα το
αφήσουν ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες;

Εντός σχεδίου

* Και αίφνης, Ροντ Στιούαρτ. Στην κορυφή του αμερικανικού καταλόγου
επιτυχιών, με τρελές πωλήσεις, το «American Songbook No3». Διαχρονικά πράγματα
και εξίσου διαχρονικός Στιούαρτ. Και ιδού πόσο μοιρασμένα εμφανίζονται τα
πράγματα αυτήν την εβδομάδα των εκλογών στα ύψη των πιο δημοφιλών άλμπουμ.

* Νο2, ο ράπερ Νέλι (με το Suit), στο 3, ο κάντρι βετεράνος Τζορτζ
Στρέιτ με το «50 Number Ones», στο 4, ο Άσερ ως πιο ποπ αστέρι του «χιπ-χοπ»
(με το Confessions) και στο 5 το άλμπουμ «Genius Loves Company» του μεγάλου
Ρέι Τσαρλς. Αυτό είναι ντέρμπι. Όχι το άλλο προχθές.