ΓNΩMH H διχόνοια

Δεν είχα πέσει σε κατάθλιψη όταν ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος είχε νικήσει τον
Μάικλ Δουκάκη, ούτε όταν ο Τζορτζ Μπους ο νεώτερος είχε νικήσει τον Αλ Γκορ.
Προχθές όμως ξύπνησα νιώθοντας βαθιά ανησυχία.

Κι αυτό γιατί όποιες διαφορές και αν είχα με τον Μπους τον πρεσβύτερο, αυτές
αφορούσαν πάντοτε το ποια ήταν η σωστή πολιτική που έπρεπε κάθε φορά να
ακολουθηθεί. Και όταν εξελέγη πρώτη φορά πριν από τέσσερα χρόνια ο Τζορτζ
Μπους ο νεώτερος με εκλογικό σύνθημα τον «συμπονετικό συντηρητισμό», υπέθεσα
ότι όποιες διαφωνίες και να είχα μαζί του θα αφορούσαν την πολιτική γραμμή που
κάθε φορά θα έπρεπε να τηρηθεί. Λάθος.

Αυτό όμως που με προβλημάτισε προχθές πάνω απ’ όλα ήταν η αίσθησή μου ότι
αυτές οι εκλογές κρίθηκαν από μία πλημμύρα υποστήριξης στον Τζορτζ Μπους, η
οποία προήλθε από ανθρώπους με τους οποίους διαφωνώ όχι μόνο για τις πολιτικές
που πρέπει να ακολουθηθούν αλλά και για το τι εστί Αμερική.

Είναι η Αμερική χώρα που δεν εισβάλλει στην προσωπική ζωή των πολιτών, στις
σεξουαλικές τους προτιμήσεις και στους γάμους που θέλουν να συνάψουν; Είναι
χώρα που επιτρέπει σε μια γυναίκα να ορίζει η ίδια το σώμα της; Είναι χώρα
όπου η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Εκκλησία και την Πολιτεία που μας
κληροδότησαν οι ιδρυτικοί μας πατέρες θα πρέπει να μην παραβιάζεται; Είναι
χώρα όπου η θρησκεία δεν καπελώνει την επιστήμη; Και, το σημαντικότερο, είναι
χώρα της οποίας ο πρόεδρος κινητοποιεί τα βαθιά ηθικά αποθέματά της για να μας
ενώσει αντί να μας διχάζει και να μας χωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο;

Στις εκλογές αυτές κανένα από τα αληθινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα
μας δεν συζητήθηκε πραγματικά. Αλλά κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά, οι εκλογές
αυτές απέκτησαν τεράστια σημασία. Αυτό συνέβη εν μέρει επειδή αυτήν την
τετραετία θα διοριστούν πάρα πολλοί δικαστές στο Ανώτατο Δικαστήριο και εν
μέρει επειδή η εκλογική βάση του Μπους πιέζει πάρα πολύ για να θεσμοθετηθούν
κρατικές παρεμβάσεις στην προσωπική και κοινωνική ζωή των πολιτών, προωθώντας
κλίμα διχασμού και μη ανοχής εντός και εκτός των ΗΠΑ.