H Bίβλος πολιτικό μανιφέστο

Στις τηλεοπτικές εποχές μας ιδανικά προϊόντα και οι τηλεπροφήτες όπως ο Πατ Ρόμπερτσον που μπερδεύει πολιτική και Βίβλο για χάρη της εξουσίας του Μπους

«Ο Θεός έχει ένα σχέδιο και θα σας το πω απόψε: Βλέπω την άνοδο του Ισλάμ να
καταστρέφει το Ισραήλ, να παίρνει την Ιερουσαλήμ για να τη δώσει στον Αραφάτ
και το βλέπω αυτό σαν σχέδιο του Σατανά, για να εμποδίσει τον ερχομό του
Ιησού. Περιμένουμε την επιστροφή του Ιησού, αλλά πριν από αυτό οι Εβραίοι
πρέπει να επιστρέψουν στη Γη της Επαγγελίας και αυτή η Γη είναι το Ισραήλ, η
Ιερουσαλήμ πρέπει να είναι σε εβραϊκά χέρια σαν πρωτεύουσα».

Είναι οι «Φάκελοι» (Mega), που στο αφιέρωμά τους για την προεκλογική
Αμερική συνθέτουν το παζλ των πολιτικών και κοινωνικών ρευμάτων τα οποία
διαμορφώνουν τη σύγχρονη αμερικανική «πολιτική» αντίληψη. «Ρεύματα» που ωστόσο
ουδεμία σχέση έχουν με την πολιτική, αντιθέτως διαλύουν την πολιτική
οικουμενικότητα σε μικρές κλειστές κοινότητες, σε «σέχτες» που τις ενώνουν
συνωμοτικά και ψευδοαποκαλυπτικά σενάρια.

Όσο για τον κύριο που μιλάει σαν υπουργός Εξωτερικών του Θεού και εξηγεί τη
γεωπολιτική στρατηγική, την οποία έχει καταγράψει η Βίβλος, ούτε «ψωνισμένος»
είναι ούτε σε νούμερο επιθεώρησης παίζει, η οποία, αν δεν ήταν τόσο τραγικά
αυτά που υπαινίσσεται, αν δεν σήμαιναν τον πόλεμο και τον θάνατο, θα μπορούσε
να σατιρίζει την ψυχωσική ανοησία, στην οποία μπορεί να οδηγήσει η
θρησκοληψία.

Πρόκειται για επίσημο λόγο-κήρυγμα, που βγάζει ο πλέον ισχυρός Αμερικανός
τηλε-προφήτης, ο Πατ Ρόμπερτσον, ιδρυτής και συνιδιοκτήτης του μεγαλύτερου
θρησκευτικού τηλεοπτικού καναλιού της Αμερικής, του CBN. Το ακροατήριό του
Αμερικανοί, φανατικοί Ευαγγελιστές, που αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες
κοινωνικές ομάδες στις ΗΠΑ, οι οποίοι έχουν εισρεύσει στο Ισραήλ προκειμένου
να γιορτάσουν μαζί με τους Εβραίους μια μεγάλη εβραϊκή γιορτή. Στην εκδήλωση
που γίνεται κάθε χρόνο εκπρόσωπος της χώρας του Ισραήλ είναι ο Σαρόν
αυτοπροσώπως, ο πολιτικός της πολεμικής έκφρασης του εβραϊκού φανατισμού.

Ο φακός της εκπομπής, αφού καταγράφει τις γονυκλισίες πιστών του Πατ
Ρόμπερτσον, οι οποίοι προσεύχονται για να περάσει η Ιερουσαλήμ στους
Ισραηλινούς, βρίσκεται στους δρόμους, όπου Αμερικανοί, αλλά και άλλες
εθνικότητες (Γερμανοί, Μεξικανοί) παρελαύνουν με λάβαρα και πανό με συνθήματα
για να τα δει ο Ύψιστος πόσο αποφασισμένοι είναι να πραγματοποιήσουν το
«πολιτικό» του σχέδιο.

H Βίβλος μετατρέπεται σε ένα είδος μανιφέστου, καθώς η επικοινωνιακή
δύναμη του θρησκευτικού κειμένου, που δεν απείχε από το να οργανώνει μια
κοινωνία με την πολιτική έννοια για τις διαλυμένες πολυθεϊστικές εποχές,
συναντά ιδανικά τους όρους με τους οποίους λειτουργεί το σύγχρονο θέαμα στη
δική μας εποχή του «πολυθεϊστικού» υλισμού.

Και η ιδανική συνάντηση δεν είναι τυχαίο που γίνεται στη χώρα όπου η καθήλωση
στο χρήσιμο, οικονομικό, υλιστικό άνθησε με τόσο ακραίο τρόπο, ώστε προκάλεσε
την αντισταθμιστική έκρηξη του υπερφυσικού, της θρησκοληψίας σαν βιομηχανία
«σωτηρίας».

Μοιάζει με παρέλαση συμπαθητικούληδων καρναβαλιστών αυτό το πολύχρωμο πλήθος,
που κουνάει αμερικανικά σημαιάκια και υποστηρίζει στο μικρόφωνο του Αλέξη
Παπαχελά πως ο Μπους είναι άνθρωπος του Θεού και διαβάζει τη Βίβλο κάθε μέρα
και γι’ αυτό περιμένουν πως θα πραγματοποιήσει την προφητεία και δεν θα αφήσει
το Ισραήλ να αφανιστεί, γιατί τότε θα αφανιστεί και η Αμερική.

H επικίνδυνη επικοινωνιακή δύναμη της κοινοτοπίας

Το ισχυρό στοιχείο των «μηνυμάτων» με θρησκευτική καταγωγή και τηλεοπτική
γοητεία είναι ότι διατυπώνονται με κοινοτοπίες. Με τον τρόπο που η σύγχρονη
τηλεοπτική βιομηχανία έχει επιβάλλει. Γι’ αυτό οι προσωπικότητες σαν τον Πατ
Ρόμπερτσον με το προσόν της τηλεοπτικής αμεσότητας γίνονται «προφήτες», κάτι
σαν μεσσίες αυτής της τηλεοπτικοθρησκευτικής μανίας.

Και από το Ισραήλ οι «Φάκελοι» βρέθηκαν στην Ελβετία, για να συναντήσουν την
Κάρμεν Μπιν Λάντεν, νύφη του τρομερού Οσάμα, χωρισμένη πλέον από τον αδελφό
του, που μιλάει για μια πάμπλουτη και πανίσχυρη οικογένεια, της οποίας τα
οικονομικά συμφέροντα συναντιούνται με εκείνα του Μπους.

Τον έδειξε στην παγκόσμια κοινότητα ο Μάικλ Μουρ, τον είδαμε στους «Φακέλους»
αυτόν τον παραλογισμό που απλώνεται στον κόσμο σαν παρωδία εκείνου του «φαιού»
παραληρήματος μιας άλλης εποχής. Ένας παραλογισμός με δύο πόλους, που
χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους θρησκοληπτικού φανατισμού αξιοποιώντας τη
στρεβλή συνάντηση επικοινωνιακής σωτηριολογίας και τεχνολογίας των εικόνων για
να κερδίσουν εξουσία.