Θεατρική ισχύς εν τη ενώσει

H φαντασία και οι στόχοι της Ξένιας Καλογεροπούλου δεν ανανεώνουν μόνο την ίδια, που ζει τη νεότητα της ωριμότητάς της, αλλά και το θέατρο. Τώρα, μια παραγωγή του θεάτρου «Αμόρε», «H ζωή είναι ένα όνειρο» (εδώ, οι Άννα Μάσχα και Αργύρης Ξάφης) περνά την «Πόρτα» της

Για την Ξένια Καλογεροπούλου η σχέση της με το θέατρο, η δουλειά που κάνει και
ο τρόπος που ζει μέσα από αυτήν – είτε ως παραγωγός είτε ως καλλιτέχνης –
είναι πηγή ανανέωσης, ενέργειας και δημιουργίας. Στα 40 χρόνια θιασαρχικής
πορείας με επιδιώξεις και επιτεύξεις στρατηγικής σημασίας, όπως το Παιδικό
θέατρο, δεν κουράστηκε, δεν υποχώρησε. Αντίθετα! H βιωμένη εμπειρία και οι
ορίζοντες που ανοίγει φέρουν το κύρος ενός δημιουργικού καλλιτέχνη που ως αύρα
καταυγάζει σε μια νεότητα ωριμότητας.

Φέτος επιχειρεί το ακατόρθωτο. Ένα σύμπλεγμα θεατρικών παραγωγών για ενηλίκους
και παιδιά, με θεμελιώδεις εκπαιδευτικές υποδομές και προσωπικά ρίσκα. Στο
θέατρό της στην «Πόρτα», όπου λειτουργούν δύο σκηνές, για ενηλίκους και
παιδιά, δημιούργησε μια ακόμα σκηνή, ένα εναλλακτικό θέατρο μικρότερης
κλίμακας. Επίσης, δημιούργησε το πρώτο σοβαρό εκπαιδευτικό πρόγραμμα και
οργάνωσε εργαστήρια και σεμινάρια για τρεις ηλικιακές ομάδες παιδιών
(Νηπιαγωγείου, Δημοτικού και Γυμνασίου).

Ως ηθοποιός έκανε αίσθηση παίζοντας στο έργο του Φόσε «Τόσο όμορφα» στην
παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά στο θέατρο «Αμόρε», ενώ τώρα θα συνεργαστεί με
τον Λευτέρη Βογιατζή ερμηνεύοντας έναν χαρακτηριστικό ρόλο στο τελευταίο έργο
του Γιώργου Διαλεγμένου «Μπέλα Βενέτσια». Παράλληλα, κόντρα στη γενικευμένη
διασπάθιση δυνάμεων του χώρου, έκανε πράξη το κρίσιμο αίτημα της συνένωσης.
Όχι μόνο ηθοποιών, σκηνοθετών, σκηνογράφων, αλλά και θεατρικών οργανισμών. H
καλλιτεχνική συνεργασία της «Πόρτας» με το «Θέατρο του Νότου» του Γιάννη
Χουβαρδά, εκτός από πρωτότυπη είναι από τα πιο δυναμικά, ουσιαστικά και
ερεθιστικά γεγονότα της χρονιάς.

H Καλογεροπούλου εξηγεί αυτό το πλέγμα συνεργασιών που αξιοποιεί προσπάθειες,
ιδέες, ενέργειες.

«Το πάντρεμα είχε αρχίσει να γίνεται από μόνο του, από τη στιγμή που βασικός
συνεργάτης, τόσο της “Πόρτας” όσο και του “Αμόρε”, ήταν ο Θωμάς Μοσχόπουλος.
Πέρα όμως από τον Θωμά, τα δύο θέατρα εδώ και καιρό λειτουργούσαν ήδη ως
συγκοινωνούντα δοχεία. Ηθοποιοί κυρίως, αλλά και άλλοι συνεργάτες, πήγαιναν κι
ερχόντουσαν από τον ένα θίασο στον άλλο δηλώνοντας ότι αυτά τα δύο θέατρα ήταν
τα σπίτια τους. Αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Και θεωρήσαμε ότι κάτι
σημαίνει και ότι αυτό το κάτι πρέπει να αξιοποιηθεί.

Πριν από δύο χρόνια λοιπόν, συναντηθήκαμε, ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο Θωμάς
Μοσχόπουλος κι εγώ και αναζητήσαμε μια ιδέα που θα μπορούσαν να την προτείνουν
τα δύο θέατρα μαζί. H ιδέα που προέκυψε ήταν να επιλέξουμε τρία έργα του
Σαίξπηρ, που να παίζονται σπάνια και να παρουσιάσουν στην ίδια θεατρική
περίοδο τρεις σκηνοθέτες στα τρία θέατρα. Ο Θωμάς διάλεξε το “Με το ίδιο
μέτρο”, η Λίλο Μπάουρ το “Χειμωνιάτικο παραμύθι” και ο Νίκος Χατζόπουλος τον
“Βασιλιά Ιωάννη”. Τρεις παραγωγές, από τις οποίες η μία είναι της “Πόρτας” και
οι δύο του “Θεάτρου του Νότου”.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό σχετικά με τα συγκοινωνούντα δοχεία που λέγαμε, ότι
η Λίλο που συν-σκηνοθέτησε με τον Θωμά τον “Ελαφοβασιλιά” στη “Μικρή Πόρτα”
πήγε φέτος στο “Αμόρε”, παίρνοντας μαζί της και τέσσερις ηθοποιούς του
“Ελαφοβασιλιά”. Στη διανομή του Σαίξπηρ της “Πόρτας” υπάρχουν ηθοποιοί που
έπαιζαν χρόνια στη “Μικρή Πόρτα”, πήγαν στο “Αμόρε” και τώρα επέστρεψαν στην
“Πόρτα”. Και το αντίθετο.

Ύστερα από αυτή την απόφαση ήρθε και η άλλη ιδέα. Το έργο του Καλντερόν “H ζωή
είναι όνειρο” ήταν μία μεγάλη επιτυχία του Θωμά Μοσχόπουλου και του “Αμόρε”
που δεν είχε προλάβει να αξιοποιηθεί, μια και ο χρόνος ήταν λίγος και το
θέατρο μικρό. Σκεφτήκαμε λοιπόν να το μεταφέρουμε για οκτώ εβδομάδες στην
“Πόρτα”, με τον ίδιο θίασο – που θα αποτελούσε άλλωστε και τον πυρήνα της
διανομής του σαιξπηρικού έργου. Έτσι, μια παραγωγή του “Θεάτρου του Νότου”
αλλάζει χώρο με την ευθύνη πια του θεάτρου “Πόρτα”».

«Είναι μοναχικό να είσαι θιασάρχης»

«Τόσο ο Γιάννης (Χουβαρδάς) όσο κι εγώ αλλά και ο Θωμάς (Μοσχόπουλος)
ελπίζουμε ότι θα μας δοθούν κι άλλες ευκαιρίες να ανταλλάξουμε ιδέες,
συνεργάτες, χώρους ή ό,τι άλλο προκύψει», λέει η Ξένια Καλογεροπούλου. «Είμαι
επικεφαλής θιάσου από το 1965. Είναι πολύ μοναχικό πράγμα να είσαι θιασάρχης.
Τελευταία, χάρις στους μόνιμους και εξαιρετικούς συνεργάτες μου, δεν το νιώθω
τόσο πολύ αυτό. Αν όμως μπορείς να μοιράζεσαι κάποια πράγματα, όχι μόνο με
τους συνεργάτες σου αλλά και με ένα άλλο θέατρο, να μοιράζεσαι δηλαδή στόχους
και ιδέες χωρίς να νιώθεις ανταγωνιστικά, ε, τότε είσαι πραγματικά πολύ τυχερός».