ΓNΩMH Yπάρχει και φιλότιμο

Ήταν Φεβρουάριος του 2001 όταν η AEK ηττήθηκε με 5-0 από την Μπαρτσελόνα,
και τότε για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ήταν η μεγαλύτερη ήττα της Ένωσης στην Ευρώπη,
έπειτα από εκείνη με το ίδιο σκορ από τη Ρεάλ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, το
1985. Προχθές, στην Αγία Πετρούπολη, τουλάχιστον κατάφερε να πετύχει το γκολ
της τιμής…

Δυστυχώς, αν τα βάλουμε όλα στη ζυγαριά, θα διαπιστώσουμε ότι τα πράγματα
είναι ακόμη πιο τραγικά. Γιατί μπροστά στη Ρεάλ του ’85 (των Μπουντραγκένιο,
Βαλντάνο, Σάντσεζ, Μίτσελ) και την Μπαρτσελόνα του 2001 (με την ολλανδική
πεντάδα Κλάιφερτ, Ράιζιγκερ, Ντε Μπουρ, Κοκού, Όφερμαρς και τον πολυμήχανο
Ριβάλντο), η Ζενίτ μοιάζει ερασιτεχνική.

H AEK της περήφανης προσφυγιάς (μην το θυμόμαστε μόνο στις διαδηλώσεις
αυτό) δεν επιτρέπεται να διασύρεται και να κρύβεται πίσω από τα «μύρια
προβλήματα».

Ναι, προβλήματα υπάρχουν. Σαφές. Όμως, υπάρχει και αξιοπρέπεια. Και
φιλότιμο. Και περηφάνια. Και όλα αυτά ουδείς έχει δικαίωμα να τα ξεχνά.

Ο κόσμος της AEK αγκάλιασε την «κίνηση Νικολαΐδη» από την πρώτη στιγμή.
Στήριξε την προσπάθεια ηθικά και υλικά, βγήκε στους δρόμους, σεβάστηκε τις
επιλογές της διοίκησης όσον αφορά το έμψυχο δυναμικό και ετοιμάζεται αύριο να
δώσει δυναμικό «παρών» στο Ολυμπιακό Στάδιο. Κυρίως, όμως, έδωσε πίστωση
χρόνου.

Χτύπησαν τις πόρτες των απλών φιλάθλων οι κρατούντες όταν χρειάστηκαν την
υλική συμπαράστασή τους και μετά τους επέστρεψαν τόκους ανεφάρμοστων
υποσχέσεων. Οι παρεούλες δυστυχώς χαριεντίζονται στις περίοπτες θέσεις των
κερκίδων, όταν στην αρένα η ομάδα ψυχομαχεί. Ώρα για σοβαρές κινήσεις πριν να
είναι αργά για όλους. Οι «πραιτωριανοί», ας μην το λησμονούμε, σε κάποια γωνιά
περιμένουν την ευκαιρία.

ΥΓ: Ο Μόρας πέρυσι ήταν ένας από τους καλύτερους αμυντικούς του
πρωταθλήματος και στέλεχος της Εθνικής Ελπίδων. Πόσο πιο αργός μπορεί να είναι
από τον Άλβες; Νέα περίπτωση Δέλλα, άραγε;