H Λερναία Ύδρα

Οι ανθρωπιστικές μη κυβερνητικές οργανώσεις όχι μόνον έχουν αυξηθεί υπερβολικά
τα τελευταία χρόνια, αλλά και διατηρούν ακέραιη την ηθική και πολιτική αίγλη
με τις οποίες τις περιβάλλει το κοινό. Κι αυτό σε όλα τα κράτη, ιδιαίτερα τα
δημοκρατικά, όπου έχουν αντικαταστήσει την πολιτική, την ιδεολογία και, σε
ορισμένες περιπτώσεις, και τη θρησκεία στη συνείδηση των λαών.

Πώς γίνεται, όμως, αυτό και ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της καταπληκτικής
παγκόσμιας επιτυχίας τους; Ο βασικός λόγος είναι ηθικο-πολιτικός και
οικονομικός.

Όποιος ιδρύει ή ανήκει δυναμικά σε μια παρόμοια οργάνωση θεωρείται ηθικά
ανώτερος, γιατί διαθέτει την καριέρα αλλά και την ίδια του τη ζωή στην
υπηρεσία αυτών που υποφέρουν. Με λίγα λόγια, θυσιάζεται για να σώσει τους
ανθρώπους από όλα τα δεινά.

Αυτό αληθεύει οπωσδήποτε, όπως, για παράδειγμα, με τους Γιατρούς του Κόσμου
που, με κίνδυνο της ζωής τους, θεραπεύουν αρρώστιες και πληγές στον Τρίτο
Κόσμο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, βέβαια, όπως στην τέως Γιουγκοσλαβία, ο
αντισερβικός φανατισμός των Γάλλων αφεντικών τής εν λόγω οργάνωσης εξέπληξε
τους πάντες, αλλά ας το δεχτούμε αφού έκανε και μεγάλα καλά…

Πάντως, οι Γιατροί του Κόσμου και οι Οικολόγοι, γνωστοί και ως Πράσινοι (σε
ευρωπαϊκό πάντα επίπεδο), απέκτησαν μεγάλα αξιώματα ως βουλευτές, υπουργοί,
αρχηγοί κομμάτων κ.ά. Οι οργανώσεις αυτές μετατράπηκαν σε νέο τρόπο εύκολης
επιτυχίας, αφού κάθε μέλος τους θεωρείται εκ των προτέρων αγνός ιδεολόγος που
θυσιάζεται για τους άλλους.

Ο κόσμος, κουρασμένος από τους αιώνιους πολιτικάντηδες και λαοπλάνους, δίνει
όλη του την εμπιστοσύνη πια σ’ αυτούς τους «νέους ανθρώπους», που δεν είναι
επαγγελματίες της πολιτικής. Αυτό, βέβαια, το έχουν πάρει είδηση και όλοι οι
αριβίστες και έχουν πέσει σαν τα κοράκια στο χωράφι. Έτσι, οι εν λόγω
οργανώσεις, από πέντε-έξι που ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια, έγιναν
εκατοντάδες και ο κόσμος, οι κυβερνήσεις, καθώς και ορισμένοι τζογαδόροι, τους
δίνουν χρήματα για να τους κατευθύνουν. Κανένας, βέβαια, δεν έχει μισθό σε
αυτές, – κι αν έχει είναι ελάχιστος – αλλά τα μέλη τους εισπράττουν συχνά
παχυλές «αποζημιώσεις», «χρήματα διακίνησης» και άλλα μη ευκαταφρόνητα
προνόμια.

Όσο για τα κράτη, έχουν καταλάβει από καιρό το μάθημα, όπως και ορισμένοι
μεγαλοκεφαλαιούχοι που ζητάνε περισσότερη επιρροή και δύναμη. Οι μυστικές,
κυρίως, υπηρεσίες τους χρηματοδοτούν είτε άμεσα είτε έμμεσα τις οργανώσεις
αυτές, για να μπορούν να τις εκθέσουν τη στιγμή που θα γίνουν, ενδεχομένως,
ανεξέλεγκτες. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε ορισμένα τυραννικά καθεστώτα (η
τουρκική Ασφάλεια, για παράδειγμα, η MIT, φυλακίζει για λίγο και εξυβρίζει
ορισμένους ανθρώπους της ώστε να τους «ξεπλύνει» προτού διοικήσουν
«φιλανθρωπικές» ή «δημοκρατικές» οργανώσεις), αλλά και σε δημοκρατικά κράτη
που δεν πάνε πίσω κι αυτά. Αντιθέτως, με την επιπρόσθετη εγγύηση της
«δημοκρατικότητάς» τους, κατευθύνουν ουσία πολλές οργανώσεις αυτού του είδους.
Ο μύθος της Λερναίας Ύδρας είναι, λοιπόν, πάντα επίκαιρος.