ANAΛΩΣIMA H φτώχεια της Aθήνας

Άραγε, τη στιγμή που οι βουλευτές και οι υπουργοί και άλλοι πολιτικοί άνδρες
πετύχαιναν την παράτυπη ή εθιμική ή ακόμα και νομότυπη μετεγγραφή του παιδιού
τους στο Πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους, τους περνούσε ποτέ από το μυαλό ότι
θα μπορούσαν να προβάλουν μια πολιτική θέση, να διεκδικήσουν κάποια
πρωτοτυπία, υποστηρίζοντας πως το Πανεπιστήμιο της Αθήνας είναι μάλλον λίγο
μικρό για την πόλη; Γιατί ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν θεωρήθηκε ποτέ αρκετά
πειστικός; Τι είδους σύμπλεγμα υπάρχει απέναντι στην επαρχία που εμποδίζει να
δημιουργηθούν πανεπιστημιακές Σχολές στην Αθήνα, ενώ αμέσως όλοι
ενθουσιάζονται με τα Τμήματα που ανοίγουν στις κωμοπόλεις; Σε όλα τα άλλα
ζητήματα η Αθήνα προχώρησε. Απέκτησε μετρό, που το χρειαζόταν και χρειάζεται
κι άλλο, απέκτησε τραμ, έκανε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα γήπεδά της θα μπορούσαν
αυτήν τη στιγμή να καλύψουν τις ανάγκες όλων των Βαλκανίων, αλλά τα
Πανεπιστήμιά της δεν φτάνουν ούτε για τους κατοίκους της. Οι φοιτητές πρέπει
να κάνουν αγροτικό, κάτι σαν γιατροί, κάτι σαν καθηγητές, κάτι σαν φαντάροι,
να ενισχύουν τους ιδιοκτήτες δυαριών σ’ όλη την Ελλάδα, να ζωντανεύουν με το
στανιό την ύπαιθρο και φυσικά να είναι πανευτυχείς σε κάθε περίπτωση, αφού
άλλοι παλιοί συμμαθητές τους δεν έχουν καν περάσει. Γιατί η Αθήνα σεμνύνεται
να διεκδικήσει πολλά, καλά, οργανωμένα Πανεπιστήμια, όσα τουλάχιστον της
αναλογούν; Γιατί οι πολιτικοί κοιτάνε να βολέψουν τα παιδιά τους και δεν
διατυπώνουν τέτοια αιτήματα; Μόνο ο τοπικισμός φέρνει ψήφους; Και αν είναι
έτσι, γιατί οι Αθηναίοι δεν δικαιούνται να είναι τοπικιστές, γιατί δεν
σκέφτονται ποτέ να ζητήσουν για την πόλη τους αυτό που δικαιούται;