ΓNΩMH Eβδομάδα… Iγιάντ Aλάουι

Η εβδομάδα που διανύουμε, είναι «εβδομάδα Ιγιάντ Αλάουι». Ο Πρόεδρος Τζορτζ
Μπους, κάνοντας αρχή από την ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, προσπαθεί να
παρουσιάσει τον Αλάουι – έναν πρώην οπαδό του κόμματος Μπάαθ, ο οποίος,
σύμφωνα με το BBC, επελέγη ως πρωθυπουργός επειδή «όλοι εξίσου δεν τον
εμπιστεύονταν» – ως ηγέτη μιας ανεξάρτητης χώρας που βρίσκεται στον δρόμο προς
τη δημοκρατία. Εάν τον βοηθήσουν τα μέσα ενημέρωσης, ο Μπους θα μπορέσει να
κουκουλώνει για λίγες ακόμα εβδομάδες την καταστροφή στο Ιράκ και να κρύβει το
γεγονός ότι έχει οδηγήσει την Αμερική σε μία σημαντική στρατηγική ήττα.

H δήλωση αυτή είναι σκληρή, αλλά η άποψη που εκφράζει είναι άποψη με την οποία
συμφωνούν σχεδόν όλοι οι ανεξάρτητοι ειδικοί σε θέματα στρατιωτικά και
πληροφοριών. Ας το θέσουμε έτσι: Είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς κάποια μεγάλη
αστική περιοχή έξω από το Κουρδιστάν όπου οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ασκούν
αποτελεσματικό έλεγχο. Οι αντάρτες δρουν ελεύθερα, ακόμα και στην καρδιά της
Βαγδάτης, ενώ οι συμμαχικές δυνάμεις, όσες μάχες κι αν κερδίζουν, ελέγχουν
μονάχα τα εδάφη στα οποία συμβαίνει να βρίσκονται κάθε στιγμή.

H επιμονή του Μπους ότι είναι, παρ’ ολ’ αυτά, «ευχαριστημένος με την πρόοδο»
στο Ιράκ – όταν οι ίδιες οι μυστικές του υπηρεσίες συμφωνούν με τις
απαισιόδοξες εκτιμήσεις των ανεξάρτητων ειδικών – θα ήταν αστεία εάν η
πραγματικότητα δεν ήταν τόσο σκούρα. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι αστείο: προς
μεγάλη χαρά της Αλ Κάιντα, οι υπερβολικά ζορισμένες Ένοπλες Δυνάμεις της
Αμερικής σταδιακά αναλώνονται σε έναν αγώνα που χάνουν. Οπότε ποια είναι η
λύση;

H κυβέρνηση Μπους ουσιαστικά τροφοδότησε την εξέγερση στο Ιράκ, επειδή απέτυχε
να βρει συμμάχους, να ξαναχτίσει τις βασικές υποδομές της χώρας, να
εκπαιδεύσει και να εξοπλίσει τις τοπικές δυνάμεις ασφαλείας. Είναι λοιπόν
κατανοητό που ο Τζον Κέρι – ο οποίος στην ομιλία του τη Δευτέρα ήταν απόλυτα
ακριβής στην περιγραφή των λαθών του Μπους – προτείνει να ξαναγυρίσει και να
ξανακάνει τα πράγματα σωστά στο Ιράκ.

Ελπίζω όμως ο Κέρι να μην επιτρέψει στον εαυτό του να παγιδευτεί προσπαθώντας
να πραγματοποιήσει νεοσυντηρητικές φαντασίες. Εάν υπήρχε ποτέ περίπτωση να
μετατραπεί το Ιράκ σε φιλοαμερικανικό πρότυπο δημοκρατίας, αυτή η ευκαιρία
χάθηκε πριν από πολύ καιρό.

Εάν μειωθεί η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ, ενώ την ίδια ώρα οι
ΗΠΑ υπόσχονται να βοηθήσουν εκείνους που δεν δίνουν καταφύγιο σε
αντιαμερικανούς τρομοκράτες και να κάνουν αντίποινα σε εκείνους που τους
δίνουν καταφύγιο, τότε οι ΗΠΑ θα μπορέσουν ενδεχομένως να αφήσουν πίσω τους
ένα Ιράκ που δεν θα είναι σύμμαχος της Αμερικής, αλλά ούτε και εχθρός της. Και
αυτό, αυτή τη στιγμή, είναι μάλλον το καλύτερο στο οποίο μπορούμε να
ελπίζουμε.