ANAΛΩΣIMA H Aθήνα του τραμ

Διακριτικά, σχεδόν αμήχανα εμφανίζεται η πεζογέφυρα ανάμεσα στον σταθμό του
Φαλήρου και στην αφετηρία του τραμ. Δεν έχει λάβαρα πολλά, τόσο που ανησυχώ
μην είναι προσωρινή, μην την ξηλώσουν. Για όλη εκείνη τη γραμμή του τραμ
ανησυχώ, τη σταθερή τροχιά που περνάει από το Ολυμπιακά στάδια και βγαίνει
στον Φλοίσβο. Είναι σαν τρενάκι εξερεύνησης σε νέες χώρες, τη γη που Φαληρικού
Δέλτα που αποδόθηκε σε θέα, χαραγμένη με σωλήνες αυτόματου ποτίσματος κι
αναιμικά δεντράκια σε γυψώδες χώμα. Άλλοι έλεγαν πως ήταν εκεί υδροβιότοπος,
άλλοι έβλεπαν για δεκαετίες μόνο μπάζα επί μπάζων, αλλά τώρα μαζί με τα
καινούργια φυτά πιάνει ρίζες και η ιδέα να τακτοποιηθεί ο χώρος, να του δοθεί
ένα πρόσωπο, να ξεσκονιστούν τα παλιά του ονόματα. Τζιτζιφιές ονομάστηκε μια
στάση, ίσως και να φυτεύτηκαν μερικές τζιτζιφιές αν βρέθηκε κάποιος αρμόδιος
να θυμηθεί ότι η τζιτζιφιά είναι δέντρο. Αβέβαια μού φαίνονται όλα, μήπως
μετανιώσουν και τα κάνουν κάτι άλλο, πιο κερδοφόρο και νεοελληνικό, αυτή η
πολυτέλεια του τραμ πολύ ολλανδική φαντάζει, πολύ ήρεμη, πολύ πολιτισμένη.
Διαβάζω μάλιστα παράπονα, ότι δεν τρέχει αρκετά. Βέβαια, σε μια πόλη όπου τα
αυτοκίνητα έχουν μέση ταχύτητα ποδαρόδρομου και ξεθυμαίνουμε όλοι μαρσάροντας
και βρίζοντας, ένα μέσο που δεν μποτιλιάρεται κάπως μάς αποδιοργανώνει.
Καταλαβαίνω και τους οδηγούς στην άλλη γραμμή, αυτή που ανεβαίνει προς
Σύνταγμα, φαντάζονται τους αμέριμνους επιβάτες του και βράζουν. Το κομμάτι της
πόλης είναι εντελώς διαφορετικό από το κομμάτι της παραλίας, τόσο που δεν
πιστεύεις ότι τα ίδια οχήματα κάνουν τη διαδρομή. Και τα δύο όμως είναι νέα
γη, σαν να μας άνοιξαν ξαφνικά για εποικισμό την Αριζόνα.