[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Είναι νόμος στη ζωή, όταν όλα συνεχώς πηγαίνουν καλά, στο τέλος κάτι θα συμβεί
για να χαλάσει την εικόνα. Της συνέβη και της κυβέρνησης, με το Σινούκ, και
κανείς δεν επιχαίρει γι’ αυτό. Αλλά άμα έχεις περάσει τη ζωή σου στα
(τηλε)παράθυρα, να υβρίζεις και να λοιδορείς τους αντιπάλους σου και για
καθετί που τους συμβαίνει να ζητάς την παραίτησή τους, ε, τώρα που ήρθε η
σειρά σου, κανείς δεν θα σε λυπηθεί. Και όχι μόνο δεν θα σε λυπηθεί, αλλά θα
σου δώσει και μια να πας παρακάτω. Το λέω αυτό, διότι διάφοροι δήθεν τάχα μου
αντικειμενικοί – αυτοπροσδιοριζόμενοι ως… μαχητές κατά του δικομματισμού –
επιμένουν στο γνωστό ποίημα «φως στις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ». Που έτσι το ΠΑΣΟΚ,
που αλλιώς το ΠΑΣΟΚ, που ο Άκης, ο Γιάννος, ο Σημίτης, ο ένας, ο άλλος.
Παιδιά, «περσινά ξινά σταφύλια»! Κυβέρνηση είναι πλέον, εδώ και εξίμισι μήνες,
η Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ έχασε, είναι αντιπολίτευση. Για ό,τι έχει κάνει,
τιμωρήθηκε. Μην κρύβεστε λοιπόν…

Κοίτα ποιος μιλάει…

Παρακολουθώ με αυξημένο ενδιαφέρον την πρωτότυπη άποψη που περιφέρουν από
(τηλε)παράθυρο σε (τηλε)παράθυρο πολλά κυβερνητικά στελέχη: ότι δηλαδή το
ΠΑΣΟΚ δεν έχει δικαίωμα να μιλάει! Δεν ξέρω ποιος είχε αυτήν την
αντιδημοκρατικής αντίληψης έμπνευση για την αντιμετώπιση του ΠΑΣΟΚ και της
κριτικής του για το Σινούκ, αλλά καλόν είναι να θυμίσει κανείς στα εν λόγω
στελέχη ότι με τη χούντα και τις πάσης φύσεως εκφάνσεις της «καθαρίσαμε» πριν
από 30 χρόνια. Αν οι επιλεκτικές τους συγγένειες τους οδηγούν πού και πού να
αντιγράφουν τις μεθόδους της, ας γνωρίζουν τουλάχιστον ότι οι πολίτες δεν
«μασάνε» ό,τι τους σερβίρουν. Άκου το ΠΑΣΟΚ δεν έχει δικαίωμα να μιλάει…

Ντόμινο από ψέματα

Στην πολιτική τα ψέματα είναι σαν την κινούμενη άμμο. Το ένα φέρνει το άλλο,
το δεύτερο το τρίτο, το τρίτο άλλα τρία και πάει λέγοντας. Κι αυτός που έχει
πέσει μέσα, χώνεται ακόμη πιο βαθιά στην προσπάθειά του να γλιτώσει. Όλα θα
ήταν καλύτερα γι’ αυτήν, αν έβγαινε ο Καραμανλής εξ αρχής και έλεγε «ναι,
μάλιστα, υπήρξε μια καθυστέρηση στην κινητοποίηση, αναλαμβάνουμε την ευθύνη,
δίνω εντολή να διερευνηθεί ποιος φταίει και θα επιβάλλω κυρώσεις». Δεν το
είπε. Εκείνο που έκανε ήταν να καλύψει τον Σπηλιωτόπουλο, για μη διαφανεί η
κυβερνητική ανικανότητα. Έκανε τον ψόφιο κοριό. E, έτσι άρχισαν όλα. Μετά
ξεκίνησε το γαϊτανάκι των διαφόρων τύπων – τύπου Ρουσόπουλου, Σπηλιωτόπουλου,
Παναγιωτόπουλου, Κασμίρογλου, Σκανδαλάκη, Σταμάτη – που έσπευσαν με δηλώσεις
«να ανοίξουν την ομπρέλα για να προστατευθεί ο Πρωθυπουργός». Δεν
παραδειγματίσθηκαν από τον Μιχ. Λιάπη, ο οποίος – παλιά καραβάνα στην πολιτική
– απέφυγε συστηματικά να εμφανιστεί δημοσίως. Πολύ ήθελε να γίνει το «κακό»;

Οι «ασπίδες» του αρχηγού

Πολύ δεν ήθελε, αντίθετα. Αυτά είναι σαν τη σπίθα σε ξερά χόρτα. Ανάβει, δεν
την έσβησες εγκαίρως, πάει το δάσος. Και όμως, στην αρχή όλα ήταν τόσο απλά.
Διότι επί της ουσίας θέμα δεν υπάρχει. Ακόμη κι αν την ώρα που έπεσε το
μοιραίο Σινούκ ήταν στην περιοχή σαράντα πλοία και πενήντα ελικόπτερα,
δυστυχώς το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο. Ουδείς επιζών. Το λένε όλοι οι ειδικοί.
Πολιτικό είναι λοιπόν το θέμα. Και μόνο. Είναι η κυβερνητική ολιγωρία, η
ασυνεννοησία μεταξύ των υπουργών και, τελικά, η εικόνα διάλυσης του κρατικού
μηχανισμού. Και επ’ αυτών ό,τι και να λένε τα «παπαγαλάκια» της κυβέρνησης και
οι… «μαχητές» κατά του δικομματισμού, την ευθύνη την έχει μόνο η κυβέρνηση
και ο αρχηγός της, ο K. Καραμανλής…

Ασυγχώρητη αμέλεια

Και επειδή πολύς λόγος γίνεται για το πότε το έμαθε ο Καραμανλής, αν το έμαθε
εγκαίρως ή καθυστερημένα, σημασία έχει σε κάθε περίπτωση το πώς αντέδρασε.
Διότι ναι μεν το ότι το έμαθε γύρω στη 1 και κάτι (γιατί τότε τον
ενημέρωσαν!), δεν μπορείς να πεις ότι είναι και πολύ αργά. Ούτε και πολύ
γρήγορα. Σημασία έχει ότι δεν διέκοψε τη σύσκεψη των παραγωγικών φορέων. Τη
συνέχισε, ακόμη και όταν τον ενημέρωσε ο Σπηλιωτόπουλος, στις 2 και κάτι, ότι
«είναι σίγουρο» πως το Σινούκ έπεσε στη θάλασσα. Έμεινε στην αίθουσα,
ακούγοντας τα πιο ανούσια και χιλιοειπωμένα πράγματα των «παραγωγικών φορέων»
και δεν έφυγε παρά αφού ολοκληρώθηκε. Γιατί; Διότι δεν εκτίμησε σωστά την
κατάσταση. Δεν έδωσε σημασία δηλαδή στο θέμα. Κι αυτό, όπως και να το κάνει
κανείς, όπως και να το δει, συνιστά βαρύτατη αμέλεια για έναν Πρωθυπουργό…

Τα δικά μας«γαλάζια παιδιά»

Σκόρπια εδώ και κι εκεί δείγματα της «γαλάζιας» επέλασης στο Δημόσιο, ήτοι του
θεατρικού έργου τα «δικά μας παιδιά» και πώς τα βολεύουμε. Στο αεροδρόμιο
«Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης εργαζόταν στο Duty Free νεαρά «γαλαζοφρουρός»
κυρία, η οποία προ έτους και πλέον συνελήφθη για κλοπές από το κατάστημα και
φυσικά απολύθηκε (πλην των ποινικών κυρώσεων οι οποίες της επεβλήθησαν). Προ
ημερών, με εντολή άνωθεν (από πρόσωπο της επικαιρότητας…) επαναπροσελήφθη
στη θέση της, προφανώς επειδή είχε «προσφέρει» στο κόμμα κατά τη διάρκεια της
παύσης της. Στο Αττικό Μετρό πάλι το Δ.Σ. της εταιρείας, εντελώς…
αξιοκρατικά, διόρισε διευθυντή καίριας διεύθυνσης έναν κύριο «γαλαζοφρουρό», ο
οποίος, προσέξτε με, έχει ΜΟΝΟ απολυτήριο Λυκείου! Εύγε σε όλο το Δ.Σ, που
τολμάει τη… ρήξη με το… κατεστημένο του «Μετρό», στο οποίο το 90% των
υπαλλήλων έχουν από ένα πτυχίο AEI ή TEI και πάνω, ενώ το 60% είναι απόφοιτοι
Πολυτεχνείων. Στους επόμενους διορισμούς να βάλουν επικεφαλής διευθύνσεων
αποφοίτους Γυμνασίου ή και Δημοτικού. Για ακόμη μεγαλύτερη αξιοκρατία,
πρόεδρε…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τα σενάρια και τα… παπαγαλάκια

Ποιος υπουργός δηλώνει στο «μιλητό» και στο «ψιτ, έλα να σου πω για να ξέρεις»
ότι «μετράει μέρες ο Σπηλιωτόπουλος»; Απάντηση: εκείνος ο υπουργός που μέρες
τώρα λέει εδώ κι εκεί – κι αυτά δεν είναι «φαντασιόπληκτα» σενάρια – ότι «ο
Σπήλιος αν δεν το ‘ξερε από την αρχή, τουλάχιστον στη 1 και, το μεσημέρι το
‘ξερε». Ο Σπήλιος βέβαια δεν του είπε εκείνου τι είχε συμβεί (ότι «έπεσε ένα
Σινούκ που είχε τον Πατριάρχη μέσα»), από άλλους το ‘μαθε, γι’ αυτό προφανώς
λέει όσα λέει στο «μιλητό» για τον υπουργό Άμυνας. Ο Σπήλιος όμως το είχε
αναφέρει το γεγονός, πλην των άλλων, και σε συναρμόδιο υπουργό συνάδελφό του,
που και εκείνος, αν και έχει μείνει έξω από αυτήν την ιστορία, «κελαηδάει» ότι
«ο Σπήλιος το ‘ξερε». Συμπέρασμα; Πρώτον, ότι ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος δεν
πρέπει να ‘χει και πολλούς φίλους σ’ αυτήν τη φάση και, δεύτερον, ότι αν δείτε
κάνα υπουργό να πηγαίνει τοίχο τοίχο, μην απορήσετε. Είναι για να
προστατευθεί. Με τόσες μαχαιριές που πέφτουν πισώπλατα, σοφή κίνηση, δεν
νομίζετε;