MATIEΣ Mετά 22 έτη…

Πήγα σ’ ένα ρεμπετάδικο, που λειτουργεί μεσημέρι, λίγο πιο κάτω από τη
Μητρόπολη. Είχα μαζί μου τον Μαν. Σαριδάκη και τον Κώστα Παπαγεωργίου. Με το
που κάτσαμε, ένα κορίτσι, πολύ όμορφο, γύρω στα 24, πήρε ένα κάθισμα, στάθηκε
απέναντί μου και με κοιτούσε. «Τι συμβαίνει;», την ρώτησα κάποια στιγμή.
«Μπορώ να ‘ρθώ στο τραπέζι σας;», ήταν η απάντησή της. «Ελάτε». Μπήκε στην
παρέα μας και χωρίς προλόγους και νάζια, μου είπε: «Θέλω να μείνω, όσο γίνεται
περισσότερο, μαζί σας. Με ενδιαφέρει να μάθω, από πρώτο χέρι, τι ήταν ο
Λοΐζος. Γνωρίζω όλα του τα τραγούδια, διάβασα κι ένα βιβλίο για τη ζωή του,
αλλά ζητώ να πληροφορηθώ από σας, που ήσασταν ο πιο κοντινός του άνθρωπος και
συνεργάτης, πράγματα ανθρώπινα, καθημερινά, γι’ αυτόν. Ας πούμε, πού σύχναζε,
πώς έγραφε, πώς συμπεριφερόταν όταν έχανε στο τάβλι, ποιες ήταν οι χαρές
του…».

Της μίλησα. Ώρα πολλή. Και με δυσκολία, γιατί η μπουζουκοκομπανία δεν έλεγε να
κάνει ένα διάλειμμα. Με παρακολουθούσε με ορθάνοιχτα μάτια, σαν μικρό
κοριτσάκι τον πατέρα, που της αποκαλύπτει διάφορα υπέροχα μυστικά του βίου.
Έφυγε συγκινημένη. Μου θύμισε τον Γιάννη Κότσιρα. Που σε μια συνέντευξή του,
στην τηλεόραση, είπε: «Θα ‘θελα να ‘χω γνωρίσει τον Λοΐζο. Όχι για να μου
γράψει τραγούδια – θα ήταν μεγάλη απαίτηση. Μόνο για να του σφίξω το χέρι, να
πιούμε έναν καφέ, να πούμε μερικές κουβέντες, να νιώσω λίγη από την αύρα
του…».

Συμπληρώθηκαν χθες 22 χρόνια από τον θάνατο του Μάνου. Και τα τραγούδια του
εξακολουθούν να ζουν. Και τ’ όνομά του συζητιέται σε όλα τα μουσικά στέκια, με
αγάπη και τρυφερότητα. Γιατί ήταν υπέροχος συνθέτης, υπέροχος άνθρωπος, και
χάθηκε πάνω στα νιάτα του: ήταν μόλις 45 ετών! Κι ωστόσο, ενώ όλος ο κόσμος
τον θυμάται και δεν παύει να τον τραγουδάει, στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών,
τον ξέχασαν! Όπως ξέχασαν και τον Μαρκόπουλο και τον Κουγιουμτζή και τον
Μούτση και τον Πλέσσα και τον Νικολόπουλο και τη Φαραντούρη και τον
Παπαθανασίου και τόσους άλλους. Και τη Μούσχουρη, γιατί δεν την κάλεσαν; Ήθελα
να ‘ξερα, αν ζούσε ο Καζαντζίδης, θα τον απέκλειαν κι αυτόν; Περίεργες
λογικές…

Είκοσι δύο χρόνια χωρίς τον Μάνο Λοΐζο. Βεβαίως, οι δισκογραφικές εταιρείες
βγάζουν και ξαναβγάζουν τα τραγούδια του, σε διάφορους συνδυασμούς και
εκτελέσεις, γιατί «το πράγμα πουλάει». Καμιά πρωτοβουλία, όμως, εκτός από
εκείνη τού Μελωδία, για μια συγκεντρωτική παρουσίαση της δουλειάς του, για μια
συναυλία αξιώσεων, με όλους τους μεγάλους τραγουδιστές. Και μην ξεχνάμε, ότι ο
B. Παπακωνσταντίνου ήταν απολύτως δικό του παιδί. Γιατί, λοιπόν, όλη αυτή η
σιωπή;

Τι κρίμα να μην είναι ο Μάνος στη ζωή… Τώρα, ιδίως, θα ‘νιωθε τη μεγαλύτερη
χαρά του: σε λίγες μέρες, η κόρη του η Μυρσίνη, που παντρεύτηκε τον Γιώργο
Δομιανό, θα φέρει στον κόσμο ένα κοριτσάκι. Το Μυρσινάκι θα γίνει μαμά. Δεν
είναι θαυμάσιο;