Mάγεψε η «Γυναίκα χωρίς σκιά»

Οι δύο πρωταγωνιστές, χαμένοι σε έναν κόσμο χωρίς σκιές, ψάχνουν να βρουν τη λύτρωσή τους

Ένα καράβι τολμηρό, γεμάτο μουσική, η Όπερα του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας,
υψώνεται στην άκρη της Βόρειας Θάλασσας και αντιπαραθέτει στους άγριους ήχους
των ανέμων τη δύναμη της ανθρώπινης πνοής. Που πήρε αυτή το Σάββατο τη μορφή
της δυνατής και απαιτητικής μουσικά Όπερας του Ρίχαρντ Στράους «H γυναίκα
χωρίς σκιά». H μεταφορά του συμβολικού παραμυθιού τού Χόφμανσταλ σε μια
σύγχρονη θεατρική αλληγορία από τον Έλληνα σκηνοθέτη Γιάννη Χουβαρδά
κυριολεκτικά θριάμβευσε, σύμφωνα και με τα πρώτα δημοσιεύματα. Συγκρίνοντας με
την ταυτόχρονη πρεμιέρα της Τόσκας στη Βασιλική Όπερα της Στοκχόλμης, η
«Αφτουμπλάντ» γράφει: «Αναρωτιόμαστε ποιο από τα δύο ιδρύματα πρέπει να
ονομάζεται Βασιλική Όπερα».

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεατρική διδασκαλία του Γ. Χουβαρδά, η γυναίκα,
έμβλημα του ανθρώπινου γένους, κερδίζει μέσα από απανωτές δοκιμασίες τη σκιά
της, το σύμβολο της γονιμότητας, αλλά και της ατομικής ελευθερίας και
ολοκλήρωσης, παλεύοντας με κάθε λογής έξωθεν και έσωθεν δυνάμεις και ανώτερες
εξουσίες. Επί ένα δεκάλεπτο σχεδόν 1.250 άτομα χειροκροτούσαν, επευφημούσαν
και καλούσαν πίσω στη σκηνή τούς συντελεστές της παράστασης, η οποία ανέβηκε
για να εορτασθεί η συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας της νεαρής όπερας, που
ήδη έχει καθιερωθεί για τα τολμηρά της ανεβάσματα.

Για τους Σουηδούς του Γκέτεμποργκ, ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο ιδρυτής του Θεάτρου
του Νότου, είναι μια μεγαλοφυΐα που μπορεί να βγάλει την όπερα από τον γυάλινο
πύργο του παραμυθιού και να τη φέρει στο επίπεδο της ζωής, διδάσκοντας και
διαβάζοντάς την σαν σύγχρονο θέατρο. Και όλα αυτά στο τέλος μιας πρωτότυπης
μουσικής ημερίδας που ξεκίνησε μ’ ένα ποτήρι σαμπάνιας στις 3 το απόγευμα και
τα μεγάλα διαλείμματα της παράστασης είχαν τη μορφή συμποσίου, με ποτό και
εδέσματα, για να λήξει στις 8 το βράδυ, λίγο πριν εξελιχθεί σε κανονικό
βραδινό ντίσκο – πάρτι.

Με σύγχρονο σκηνικό ένα σπίτι μικροαστικό, ο 120μελής θίασος και η 100μελής
ορχήστρα που διηύθυνε ο Όλαφ Χέντσολντ η παράσταση κλιμακώθηκε μουσικά και
θεατρικά και ψυχολογικά με αποκορύφωμα την τελική σκηνή.