Διαστάσεις Tα λιοντάρια της ειρήνης

Ο Γκβιρ, ο Γκρας και ο Ναμπούκο έχουν ισραηλινή καταγωγή. Έχουν γεννηθεί
στο Τελ Αβίβ. H προοπτική, λοιπόν, της «μετακόμισής» τους στην Καλκίλια της
Δυτικής Όχθης, τους ανησυχούσε πολύ. Τόσο που η γλώσσα τους κρεμόταν έξω από
το στόμα τους και σάλιο κυλούσε στο πιγούνι τους.

Ο βασιλιάς. Ο Γκβιρ, ναρκωμένος, ετοιμάζεται για τη μεταφορά του στην Καλκίλια

Κι όμως, στο νέο τους σπίτι η υποδοχή που τους επιφύλαξαν δεκάδες μικροί
Παλαιστίνιοι δεν θα μπορούσε να είναι θερμότερη. «Θα είναι η βασική ατραξιόν»
εξήγησε ο δρ Σάμι Χαντέρ. «Τα λιοντάρια είναι ο βασιλιάς κάθε ζωολογικού
κήπου. Χωρίς βασιλιά, υπάρχει πρόβλημα».

Τα τρία λιοντάρια, μαζί με δύο ζέβρες και ένα ελάφι, δωρήθηκαν στον ζωολογικό
κήπο της Καλκίλιας από το Πάρκο Σαφάρι Ραμάτ Γκαν, στο Κεντρικό Ισραήλ: παρά
τα τέσσερα χρόνια της ισραηλινοπαλαιστινιακής βίας, τα δύο ιδρύματα διατηρούν
στενές σχέσεις. Μια ζεστή φιλία συνδέει το προσωπικό τους, η οποία έρχεται σε
έντονη αντίθεση με την εχθρότητα και την καχυποψία που χαρακτηρίζει τις
σχέσεις ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους. Τόσο ο δρ Χαντέρ, ο
Παλαιστίνιος κτηνίατρος του ζωολογικού κήπου, όσο και οι Ισραηλινοί συνάδελφοί
του, πιστεύουν πως η κοινή αγάπη για τα ζώα μπορεί να βοηθήσει τους
συμπατριώτες τους να οικοδομήσουν μια γέφυρα ειρήνης. Όσο φρούδες και αν είναι
ενδεχομένως αυτές οι ελπίδες, η Μέση Ανατολή έχει τόση ανάγκη από
συμβολισμούς…

«Αν σφυρηλατήσουμε πολλούς μικρούς δεσμούς, τότε ίσως να οδηγηθούμε σε έναν
μεγαλύτερο και μια καλύτερη κατανόηση ανάμεσα στους δύο λαούς» λέει ο Μοτκέ
Λέβισον, ο Ισραηλινός κτηνίατρος που συνόδευσε τα ζώα στην Καλκίλια.

Παλαιότερα, προτού ξεκινήσει η δεύτερη Ιντιφάντα, πολλοί Ισραηλινοί
επισκέπτονταν την Καλκίλια, στα σύνορα της Δυτικής Όχθης με το Ισραήλ, καθώς
και τα γύρω χωριά, προκειμένου να αγοράσουν φρούτα και λαχανικά. Ορισμένοι,
μάλιστα, επισκέπτονταν και τον ζωολογικό κήπο. Από την άλλη πλευρά, οι
Παλαιστίνιοι κάτοικοι της περιοχής έμπαιναν τακτικά στο ισραηλινό κράτος
προκειμένου να εργαστούν – ενίοτε και για να πάνε τα παιδιά τους στο Πάρκο
Σαφάρι Ραμάτ Γκαν. Όμως τα οδοφράγματα του ισραηλινού στρατού, το διαβόητο
τείχος «ασφαλείας» το οποίο αποκόπτει την Καλκίλια από το Ισραήλ, αλλά και η
ένταση που αυτά προκαλούν, έχουν καταστήσει σχεδόν αδύνατες παρόμοιες επαφές.
«Ο ζωολογικός μας κήπος είναι μια μικρή φυλακή μέσα σε μια μεγάλη φυλακή» λέει
με ένα πικρό χαμόγελο ο δρ Χαντέρ. Ο Ισραηλινός συνάδελφός του βλέπει τα
πράγματα από λίγο διαφορετική σκοπιά: «Οι φράκτες σαφώς και δεν κάνουν τους
καλούς γείτονες, μπορούν να διασφαλίσουν όμως πως δεν θα έχουμε προβλήματα με
τους γείτονές μας» λέει. Αλλά τελικά, οι απόψεις τους συγκλίνουν: «Είναι όμως
αφύσικο. Μακροπρόθεσμα, ελπίζω ειλικρινά να κατεδαφιστούν».