Tο γιοφύρι του δικού μας μύθου

Φανταστείτε ένα τεράστιο τόξο στην ξηρά που αγκαλιάζει περιμετρικά την αχαϊκή
κοιλάδα. Κάθετο βέλος τεντωμένο στη χορδή του τόξου, η γέφυρα του Ρίου –
Αντιρρίου. Λυγίζοντας με μία κίνηση αέρινη, γέρνει απαλά τις άκρες της κι
ακουμπάει στο χώμα. Πώς ένας Ολύμπιος αθλητής ανασηκώνει μπάρα υπέρβαρη και
αυτή λυγάει δεξιά κι αριστερά; Έτσι ακριβώς.

Λοιπόν, τα πέντε δαχτυλάκια του Θεού βαστούν από ψηλά τους τέσσερις πυλώνες,
ενώ στην απαλάμη του σφίγγει γερά ο Παντοδύναμος τα ατσαλένια συρματόσχοινα.
Θαρρείς ότι κινεί από το δυσθεώρητο ύψος του τους λιλιπούτειους ανθρώπους και
παίζει με τα αυτοκινητάκια του: τις τριαξονικές νταλίκες, τα βυτιοφόρα
φορτηγά, τα λεωφορεία και τα δίκυκλα. Τα διασταυρώνει νύχτα-μέρα πάνω στο
τοξωτό γιοφύρι, τα πάει και τα φέρνει από τη Στερεά στην Πελοπόννησο, λες κι
είναι παιχνιδάκια παιδικά. Και φυσώντας τ’ αεράκι του ο Παντουργός, κάτω απ’
την κούρμπα την καμαρωτή, σπρώχνει τα πλοία-καρυδότσουφλα πάνω στα κύματα.

Και να σκεφθεί κανείς πως η απόσταση του Ρίου – Αντιρρίου ήταν κάποτε
τεράστια. Τα πιο μεγάλα μας ταξίδια έφθαναν το πολύ πολύ έως την απέναντι
ακτή. Για δέστε πώς επληρώθη ξαφνικά το φρέαρ τούτο της αβύσσου και επλάτυναν
τα όρια του κόσμου! Ακόμα και τα προαιώνια κάστρα στις δύο παραλίες, φαντάζουν
πια σαν δυο χαμόσπιτα.

Γιατί οι τέσσερις πυλώνες, ψηλότεροι κι από την Παλιοβούνα ακόμα, πατούν γερά
στα στρογγυλά τους πέλματα τα θεμελιωμένα στις μέχρι τώρα απροσπέλαστες
χαράδρες τού πυθμένα και στα θαλάσσια φαράγγια της σιωπής. Όπου ποντισμένοι
εγκαταβιούν, αιώνες και αιώνες, οι θαλασσινοί μας μύθοι: εμβολισμένα πλοία,
πυροβόλα όπλα, γιαταγάνια κι αρκεβούζια απ’ τη ναυμαχία της Ναυπάκτου. Μα, προ
παντός, η υπερούσια ματιά του Μιχαήλ Θερβάντες που τότε, στα 1571, έπεσε πάνω
στα γαλανά νερά τού κόλπου, καθώς και το χρυσό του δαχτυλίδι όταν εγλίστρησε
από το χτυπημένο χέρι του κι εχάθη στον βυθό.

Στους θρύλους της περιοχής ας προστεθεί ένα ναυάγιο – εκεί κοντά στον δεύτερο
πυλώνα – από την πρόσφατη ιστορία τού ’44. Κι ακόμα, κάποια ρωμαϊκά ακρόπρωρα
από τη ναυμαχία τού Ακτίου που έφθασαν έως εδώ σπρωγμένα απ’ τα ρεύματα του
καναλιού κι από ανέμους που λυσσομανούν στη θάλασσα του Ρίου.

Πάνω σε τέτοιους μύθους ας πατήσουν οι πυλώνες κι ας δεθούν γερά οι αρμοί τους
με τις πιο θερμές ευχές μας. Για να στεριώσει το γιοφύρι κι απ’ την τοξωτή
καμάρα του να περνούν ανεμπόδιστοι οι αιώνες. Άμποτε να διασχίζουμε, ξένοι και
δικοί, το υδάτινο στενό και περπατώντας καλοτάξιδοι, ως επί πτερύγων ανέμου,
να φθάνουμε πάντοτε στο λαμπρό μας μέλλον.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας