Πολλά Όσκαρ, ελάχιστες ταινίες

Χαβιέ Μπαρντέμ (όρθιος) και Αλεχάντρο Αμεναμπάρ στην παρουσίαση της ταινίας «Mar adentro» στο Φεστιβάλ Βενετίας. Όχι μόνο «βλέπουν» βραβείο Όσκαρ, αλλά θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο και ένα μελλοντικό αμερικάνικο ριμέικ

Οι Ιταλοί πλήρωσαν έναν σκασμό euro (γύρω στα έξι εκατομμύρια), διακόσμησαν
την είσοδο του Palais με 60 θηριώδη στο μέγεθος Leoni (λιοντάρια) αξίας
800.000 ευρώ, έφεραν τα 2/3 του Χόλιγουντ, αλλά ταινία που να σε κάνει να
πετάξεις τη σκούφια σου δεν υπήρξε. Μέχρι στιγμής.

Έτσι, μέχρι στιγμής η εικόνα διαμορφώνεται ως εξής: H Μόστρα «βλέπει» από τώρα
τις επερχόμενες υποψηφιότητες για τα Όσκαρ και τις «Χρυσές σφαίρες». Από όλες
όμως τις αμερικανικές και αγγλόφωνες παραγωγές, μόνο μία ξεχώρισε για το
εξαιρετικό της γύρισμα («Collateral» του Μάικλ Μαν με Τομ Κρουζ) και άλλη…
μισή για την αξιοπρέπειά της (το θρίλερ του Τζόναθαν Ντέμι «Mantcurian
candidate»). H ταινία εποχής «Vanity fair» της Μίρα Νάιρ από τη Ινδία, από το
ομότιτλο μυθιστόρημα του Θάκερι (με Ρις Γουίδερσπουν), είναι κατώτερη από
οτιδήποτε παρόμοιο έχει υπογράψει ο Τζέιμς Άιβορι. Και το «She hate me» του
Σπάικ Λι είναι ό,τι χειρότερο έχει κάνει. Περίπου. Ι hated it!

Οι υπόλοιποι είναι χωρισμένοι στα τέσσερα. Πρώτος ο Ισπανός (από τη
Χιλή) Αλεχάντρο Αμεναμπάρ του «Others» με Νικόλ Κίντμαν. Παμπόνηρος μέχρι
μυελού οστέων. Συνέλαβε και σκηνοθέτησε μια ταινία («Mar adentro») κομμένη και
ραμμένη για χιλιάδες βραβεία. Ένας παράλυτος, κλινήρης Ισπανός (Χαβιέρ
Μπαρντέμ) αποφασίζει να πεθάνει, κάνοντας, επισήμως και με δικηγόρο,
ευθανασία! Μαγκιά μου είναι και δεν με θέλω τα υπόλοιπα χρόνια στο κρεβάτι.

Αποτέλεσμα; Γύρισμα συμβατικό, στα μέτρα σοβαρής αμερικανιάς, με μια
εξαιρετική, αλλά εύκολη για τις δυνατότητες του Μπαρντέμ, ερμηνεία. Θα
πουληθούν τόσο χαρτομάντιλα όσες Σημαίες στη διάρκεια του Euro 2004. Οι
Αμερικανοί θα υποκλιθούν, θα το βάλουν στις υποψηφιότητες και ύστερα από
χρόνια θα κάνουν το ριμέικ με τον… Τομ Κρουζ!

Δεύτεροι οι Γάλλοι. Με πρώτο και καλύτερο τον Αρνό Ντεπλεσέν
(«Βασιλιάδες και βασίλισσες»), ακολουθούμενο από Φρανσουά Οζόν («5 επί 2»).

Απείρως πιο μπροστά στη σκηνοθεσία και στο αρτίστικο πεδίο. Αλλά επί της…
ουσίας (της ιστορίας) ο Ντεπλεσέν είναι φλύαρος και εξοντωτικός. Ο Οζόν πιο
προσιτός, αλλά για το ευρωπαϊκό κοινό.

Τρίτος (αλλά όχι και τελευταίος) ο Ιάπων Χαγιάο Μιγιαζάκι, ο
αρχιμάστορας των κινουμένων σχεδίων. Μάγος στο σχέδιο και τη φαντασία.

Θα είναι στα βραβεία αλλά και στα Όσκαρ. Αλλά να με συγχωρείτε. Όταν μιλάμε
για ταινίες, πάνω απ’ όλα πρέπει να μιλάμε για ζωντανούς ανθρώπους και
ιστορίες!

Και τέλος, ο Ιταλός Γκουίντο Κιέζα της πολιτικής ταινίας «Lavorare con
lantezza» (Δουλεύοντας με το πάσο μου), όπου περιγράφει την αληθινή εξέγερση
ενός γκρουπ αριστεριστών στην Μπολόνια του 1976 μέσω του πειρατικού σταθμού
Ράδιο Αλίκη! Αυτοί οι 4 παράγοντες παίζουν μέχρι στιγμής για τα βραβεία!

Ελλάς, μπορείς!

Στη θέση του θα αισθανόμουν πανευτυχής. Συγκεκριμένα για τον Νίκο
Παναγιωτόπουλο (φωτογραφία) και το «Delivery» έγραψαν: «Μανιφέστο»: «Μια
σπουδαία μαύρη ιστορία». «Ιλ Γκαζετίνο»: «Ένα σκληρό και ευαίσθητο φιλμ».
«Ρεπούμπλικα»: «Το τέλειο φιλμ για την έναρξη του φεστιβάλ». «Τζιορνάλε»: «Μια
ιστορία ιδιαίτερη, φτωχή αλλά και ωραία»! Από τις ελάχιστες εξαιρέσεις η
«Κοριέρε ντέλα Σέρα», που ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγόρησε τον διευθυντή της
Μόστρας που τόλμησε να ανοίξει το φεστιβάλ με μια τέτοια ταινία. Ο ίδιος όμως
(ο Μάρκο Μίλερ) λίγες ώρες μετά δήλωνε: «Το “Delivery” το επιλέξαμε για την
έναρξη επειδή αυτός είναι ο κινηματογράφος που μας αρέσει».

Οι υποψήφιοι

Καλύτερης ταινίας: «Mar adento» (Πέρα από τη θάλασσα) Ισπανία,
«Collateral» ΗΠΑ, «Vanity fair» ΗΠΑ, «Έμπορος της Βενετίας» Αγγλία

Σκηνοθεσίας: Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, Μάικλ Μαν, Μίρα Νάιρ, Μάικλ Ράντφορντ

Ανδρικού ρόλου: Αλ Πατσίνο (Έμπορος της Βενετίας), Χαβιέρ Μπαρντέμ
(Πέρα από τη θάλασσα), Τομ Κρουζ (Collateral)

Γυναικείου ρόλου: Μέριλ Στριπ (Mantcurian candidate), Ρις Γουίδερσπουν
(Vanity fair)

Ξενόγλωσσης παραγωγής: «Hauro No Ugoku Shiro» του Χαγιάο Μιγιαζάκι
(κινούμενα σχέδια, Ιαπωνία)