ANAΛΩΣIMA Mελαγχολική αναχώρηση

Φοράει ένα στεφάνι ελιάς φτιαγμένο από τα χεράκια του. Δεν είναι άψογο, όπως
εκείνα που έδειχνε η τηλεόραση στα κεφάλια των Ολυμπιονικών. Φοράει και μια
μπλούζα με σχέδιο κότινου και κυκλοφορεί μελαγχολικός στην Πανεπιστημίου. Το
πανηγύρι τέλειωσε, αλλά δε λέει ακόμα να ξεστολιστεί, πίνει λίγο κρασί για να
μην ντρέπεται, ίσως πίνει και λίγη θάλασσα. Μάλλον πολύ κρασί, τα μάτια του
γυαλίζουν. Πιο πολύ απ’ όλα, εξηγεί πιάνοντας το στεφάνι, αυτό το κλαδί τον
συγκίνησε. H ελιά η τιμημένη. Δεν έχει αυταπάτες για τους αρχαίους Έλληνες,
άνθρωποι ήταν κι εκείνοι, με τις αδυναμίες τους και τις πολλές ξεπερασμένες
τους συνήθειες, όμως τα ίχνη τους έρχονται από τόσο μακριά. Είναι ο χρόνος
ανάμεσα που κάνει να τους αγαπάμε. Είναι οι μακρινοί παππούδες που κατάφεραν
να επικοινωνήσουν με τα εγγόνια τους. Εγγόνι τους είμαι κι εγώ, λέει, ας
γεννήθηκα στη Σκωτία. Δικό τους, όπως και των Αιγυπτίων ή των Σουμερίων και
των Νορμανδών. Αλλά βλέπεις αυτοί κατάφεραν να αφήσουν τόσα γραπτά, μύθους
εμπλουτισμένους με Ιστορία και Ιστορία εμπλουτισμένη με μύθους. Οι σύγχρονοι
Αγώνες είναι καλύτεροι, έχουν γνήσιο ουτοπικό πνεύμα, όχι θρησκευτικό και
φυλετικό όπως οι αρχαίοι, οι όροι έχουν αλλάξει, ευτυχώς. Οι ελιές όμως πρέπει
να είναι ίδιες. Πιάνω αυτά τα σκληρά φυλλαράκια κι έχω την ίδια αίσθηση στα
δάχτυλά μου. Το χρώμα αυτό το σκοτεινό, το ασημί, ίδιο σίγουρα. Οι καρποί
επίσης. Έπρεπε να πουλάνε ελιές μπονσάι στα Ολυμπιακά σουβενίρ, να αγοράσουν
όσοι χρειάζονται κλωνάρια ελιάς για εξαιρετικές περιστάσεις. Εξαγωγές
ελαιολάδου κάνετε; Αν δεν εκτιναχθούν τώρα στα ύψη, σημαίνει ότι ο κόσμος δεν
κατάλαβε ακόμα το αθάνατο πνεύμα.