ANAΛΩΣIMA Διακριτικά μετάλλια

Μέσα στον πάνδημο ενθουσιασμό των Ολυμπιακών ξεχάσαμε τους συνήθεις
μεταλλιούχους του Αυγούστου. Μικρή και εσωτερική η διοργάνωση των Πανελληνίων,
αλλά έβγαλε πάλι τους αριστούχους της και στα δευτερεύοντα ρεπορτάζ έδωσαν τις
συνταγές επιτυχίας για υψηλούς βαθμούς, έστω κι αν όλοι νοιάζονται τώρα για
τον αθλητισμό κυρίως. Μέσα στους πρώτους και ο Οδυσσέας Τσενάι, ο πασίγνωστος
πλέον σημαιοφόρος της Μηχανιώνας, που δεν σήκωσε τη σημαία ποτέ. Πέρασε στη
Σχολή που ήθελε με καλή σειρά, αλλά ετοιμάζεται να φύγει στη Βοστώνη, όπου τον
δέχθηκαν με υποτροφία. Δεν κρατάει κακία, δήλωσε, σε όσους ήταν αντίθετοι στο
να σηκώνει την ελληνική σημαία σε κάθε παρέλαση – κι αν θυμάμαι καλά υποχώρησε
και δεν πήρε τη θέση ποτέ. Θα αγαπάει την Ελλάδα και θα τη θυμάται σαν τη χώρα
που τον δέχθηκε και του επέτρεψε να σπουδάσει και να διακριθεί, είπε. Κάτι
πέτυχε λοιπόν κι αυτό το σύστημα, το εκπαιδευτικό, αφού καταφέρνει να βγάζει
πρωταθλητές τέτοιου είδους. Δεν είναι για πέταμα εντελώς, όπως συχνά λέμε. Και
οι Πανελλήνιοι αυτοί Αγώνες, που τόσο μας ταλαιπωρούν, έχουν επίσης στιγμές
ενός άλφα μεγαλείου. Στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, όπου θα πάει ο Οδυσσέας,
ελπίζω να συνεχίσει να διακρίνεται, να αποδείξει ότι μπορείς να πάρεις καλές
βάσεις σε επαρχιακά ελληνικά Λύκεια. Να έχει λαμπρή σταδιοδρομία εύχομαι, για
να αποδείξει επίσης ότι η γενναιοδωρία είναι χάρισμα εξίσου ισχυρό με την
ευφυΐα και συνοδεύει όμορφα τις επιτυχίες.

Δεν θα είναι εύκολο βέβαια. Στην πλάτη του σηκώνει κι αυτός ελληνική σημαία,
μόνο που είναι βαριά, σαν να έχει σταυρό ξύλινο. Καλό ταξίδι Οδυσσέα. Σε
συνοδεύουν κι εσένα πολλές ελληνικές ελπίδες.