Πίσω στη ρουτίνα

H Κατερίνα γυρίζει στη Θεσσαλονίκη και στο διδακτορικό της. Ο Φάνης στο
νοσοκομείο. Κανονίζουμε, όμως, να έρθει το βράδυ για φαγητό και η Αδριανή πάει
στη λαϊκή για να βρει μελιτζάνες και να του φτιάξει ιμάμ. Πίσω στη ρουτίνα.

Αποφασίζω να πάω με τη συγκοινωνία στην υπηρεσία, γιατί λωρίδες για τυφλούς
μπορεί να αποκτήσαμε, λωρίδες για σακαράκες όμως όχι, και αν το Μιραφιόρι
βρεθεί σε καμιά ολυμπιακή λακκούβα, θα το βγάζουν με κυλιόμενη σκάλα, που
είναι της μόδας τελευταία.

Ο Βλασόπουλος με βλέπει να περνάω και τρέχει πίσω μου. «Τον εντοπίσαμε», μου
φωνάζει ενθουσιασμένος. «Έκανε θεραπεία στο Τζάνειο».

Σε τρία τέταρτα το περιπολικό μάς αφήνει στην είσοδο του Τζανειου. Ο
διευθυντής της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού μάς περιμένει στο γραφείο του.

«Τον έλεγαν Αμπντάλα Αμπού Σαχίν και ήταν από το Σουδάν», μας λέει, ενώ
ξεφυλλίζει τον φάκελο που έχει μπροστά του. «Έκανε θεραπεία σ’ εμάς από τον
Μάρτιο του 2002».

«Πέθανε στο νοσοκομείο;».

«Όχι. Απ’ ό,τι βλέπω είχε κλείσει ραντεβού για θεραπεία, αλλά δεν ήρθε».

«Αν είχε πεθάνει στο νοσοκομείο και δεν είχε συγγενείς, πού θα κατέληγε;».

«Στο νεκροτομείο», απαντάει ο διευθυντής χωρίς να διστάσει. «Περιμένει στο
νεκροτομείο ώσπου να ειδοποιηθούν οι δικοί του ή να τον αναζητήσει κάποιος. Αν
δεν τον αναζητήσει πάει για ιατρική έρευνα ή στο πανεπιστήμιο».

Λέω στον Βλασόπουλο να ερευνήσει με τον Δερμιτζάκη, μήπως είδε κάποιος κανένα
ύποπτο αυτοκίνητο γύρω από το νεκροτομείο τις ημέρες που ανακαλύψαμε τους
νεκρούς.

Εγώ πάω στην ιατροδικαστική υπηρεσία. Ο Σταυρόπουλος συμπληρώνει κάτι έντυπα
στο γραφείο του. Σηκώνει το κεφάλι και με κοιτάζει ξαφνιασμένος. «Πώς από δω;
Δεν μας έρχεσαι συχνά».

«Ήρθα, για να σου κάνω μια ερώτηση. Υπάρχει περίπτωση να είχες δει αυτούς τους
τρεις νεκρούς πριν σε καλέσουμε για νεκροψία;».

«Πού να τους έχω δει;».

«Εδώ, στο νεκροτομείο».

H έκπληξή του μεγαλώνει. «Με δουλεύεις;».

Του αναπτύσσω τη θεωρία μου. Οι τρεις νεκροί θα πρέπει να είχαν κλαπεί, είτε
από νεκροθαλάμους των νοσοκομείων είτε από το νεκροτομείο. Ο δεύτερος και ο
τρίτος δεν πέθαναν σε νοσοκομείο. Αν αυτό ισχύει και για τον πρώτο, τότε τα
πτώματα πρέπει να τα έκλεψαν από το νεκροτομείο.

H ιδέα δεν του αρέσει καθόλου. Πετάγεται πάνω και φωνάζει έξαλλος. «Είσαι με
τα καλά σου, αστυνόμε; Είμαστε κι εμείς δημόσια υπηρεσία. Έχουμε κι εμείς
αρχεία και πρωτόκολλα».

«Το ξέρω, αλλά κάτσε να δούμε πού συμφωνούμε. H μούντζα, που είναι το σήμα
κατατεθέν και των τριών νεκρών, πρέπει να σχηματίσθηκε πριν αρχίσει η νεκρική
ακαμψία, σωστό;».

«Σωστό».

«Συνεπώς, αυτός που έκανε την κλοπή θα πρέπει να είχε άμεση πρόσβαση στους
νεκρούς».

«Σωστό κι αυτό».

«Και τώρα μια ερώτηση. Αν φέρουν ένα νεκρό στις τρεις τα ξημερώματα. Τον
καταχωρείτε αμέσως, ή τον αφήνετε για το επόμενο πρωί;».

Στριμώχνεται και βγάζει την απάντηση με το τσιγκέλι. «Συνήθως τον αφήνουμε για
το πρωί».

«Συνεπώς, κάποιος που είχε βάρδια θα μπορούσε να φορμάρει το νεκρό, να τον
φυγαδεύσει και κανείς να μην το πάρει χαμπάρι».

Αφήνει ένα βαθύ αναστεναγμό. «Πού να πάει ο νους του ανθρώπου», ψιθυρίζει.

«Δεν πάει. Ούτε ο δικός μου πήγε στην αρχή. Κάνε μου μια χάρη. Ρώτησε πολύ
διακριτικά, αν κάποιος είχε βάρδια και τις τρεις νύχτες που έκλεψαν τους
νεκρούς».

Ώσπου να γυρίσει παίρνω τον Βλασόπουλο, για να δω αν εντόπισαν κάποιο
αυτοκίνητο. «Εντοπίσαμε ένα Τογιότα Γιάρις, κ. αστυνόμε», μου λέει. «Οι
ημερομηνίες ταιριάζουν. Το πρόσεξε ένας γείτονας που τη βγάζει συνήθως στο
μπαλκόνι, λόγω αϋπνίας. Το πήρε για εμπόριο ναρκωτικών, επειδή το αυτοκίνητο
εμφανιζόταν πάντα γύρω στις δυο τα ξημερώματα. Κατά τις τρεις πήγαινε να
κοιμηθεί και το Γιάρις ήταν ακόμα εκεί. Το άλλο πρωί, πάντως, είχε φύγει».

«Χρώμα;».

«Ασημί, αλλά ήταν σκοτάδι και δεν παίρνει όρκο».

Ο Σταυρόπουλος επιστρέφει και κάθεται στο γραφείο του. Από το ύφος του
καταλαβαίνω ότι η θεωρία μου επιβεβαιώνεται. «Παύλος Ορκόπουλος, συμβασιούχος.
Ήταν και τα τρία βράδια εδώ».

«Με κανονική βάρδια;».

«Την πρώτη φορά, ναι. Τις άλλες δυο όχι. Άλλαξε βάρδια με ένα συνάδελφό του.
Είναι φοιτητής στα TEI και είπε ότι προτιμάει τη νύχτα, γιατί είναι ήσυχα και
διαβάζει για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου». Σταματάει και με κοιτάζει. «Τι
κάνουμε;».

«Τίποτα. Αν τον πάρω για ανάκριση, θα το αρνηθεί και είναι δύσκολο να
αποδείξουμε ότι τα έκλεψε αυτός. Κάποιος όμως έμπασε το πτώμα στο Ολυμπιακό
Στάδιο. Άρα, πρέπει να έχει συνεργό».

Παίρνω τηλέφωνο τον Καλαβρύτη, τον μηχανικό στο Ολυμπιακό Στάδιο, και του λέω
να με περιμένει στην είσοδο.

«Βάλε τη σειρήνα και παίξ’το ραλίστας», λέω στον Βλασόπουλο. Θέλω να προλάβω,
πριν κάποιος έξυπνος ειδοποιήσει τον Πάρκερ και τον έχω μπάστακα στο κεφάλι
μου.

Ο Καλαβρύτης με περιμένει στην είσοδο του εργοταξίου. «Έχουμε τίποτα
καινούργιο;», με ρωτάει και το βλέμμα του μου λέει πως θα προτιμούσε να μην
έχουμε.

«Θέλω τον κατάλογο των διαπιστευμένων αυτοκινήτων του εργοταξίου». H ανησυχία
του μεγαλώνει, αλλά δεν λέει τίποτα. Με πάει πάλι στο προκάτ γραφείο και με
βάζει στην αναμονή. Κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, αλλά ευτυχώς γλιτώνω το
έγκαυμα, γιατί ο Καλαβρύτης γυρίζει σε ένα πεντάλεπτο με τον κατάλογο. Κάπου
στη μέση εντοπίζω το Γιάρις. Ιδιοκτήτης: Σωτήρης Κουμέρκας. Στέλνω τον
Βλασόπουλο για τσεκάρισμα του Γιάρις και λέω να μου φέρουν τον Σωτήρη, τον
εργοδηγό που δηλώνει τ’ αλβανικά για ξένη γλώσσα.

«Πάλι ανάκριση με Αλβανούς;», με ρωτάει χαμογελαστός.

«Όχι, μ’εσένα. Θέλω να μου πεις πώς τους μεταφέρατε».

«Ποιους;».

«Τους νεκρούς από το νεκροτομείο. Τους τυλίγατε σε σεντόνι;».

Προηγείται μια μικρή παύση. «Το βρήκατε, τελικά», μου λέει μετά, μ’ ένα
χαμόγελο.

«Ναι, και τον συνεργό σου, τον Ορκόπουλο».

Συνεχίζει να μου χαμογελάει άνετος. «Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τους
καθίζαμε στο πίσω κάθισμα και λίγο παρακάτω κατεβάζαμε το σεντόνι ως τη μέση».
Βάζει τα γέλια. «Έμοιαζαν με ζωντανούς που μουντζώνουν τον μπροστινό οδηγό».

«Γιατί το κάνατε, αυτό δεν καταλαβαίνω».

«Μα τώρα, κ. αστυνόμε», φωνάζει αγανακτισμένος. «Εβδομήντα χιλιάδες
αστυνομικοί στους δρόμους, συν οι κάμερες, συν το Ζέπελιν! Πήγαμε να κάνουμε
τους Ολυμπιακούς και ξαναγυρίσαμε στην εποχή της χούντας. Και όλα αυτά γιατί
οι Αμερικανοί μάς κολλάνε το φόβο για την τρομοκρατία σαν το έιτζ. Μας
χαπακώνουν με συστήματα ασφαλείας. Είπαμε κι εμείς να τα ξεφτιλίσουμε με
νεκρούς που τα μουντζώνουν, για ν’ αποδείξουμε ότι όλα αυτά δεν αξίζουν μία».

«Και τι καταφέρατε, ρε Σωτήρη;».

«Πώς, σας είχαμε μια εβδομάδα να τρέχετε στα τυφλά. Άσε πια το Ζέπελιν.
Έγραψε! Για σκέψου, κοτζάμ Ζέπελιν, δυο εκατομμύρια ευρώ νοίκι το μήνα, και το
μόνο που πιάνει είναι ένα νεκρός που μουντζώνει. Εγραψε, σου λέω!».

«Αξίζει τον κόπο να πάτε γι’ αυτό φυλακή;».

«Εκφράσαμε το λαϊκό αίσθημα», μου λέει περήφανος. «Και δύο χρονάκια να μας
ρίξουν θα βγούμε μετά διάσημοι σαν το δίδυμο Κεντέρη-Θάνου. Αν ανοίξουμε μια
καφετέρια, θα πουλάμε τέσσερα ευρώ τον φραπέ και πέντε την μπιρίτσα και θα
έχουμε αποσβέσει το μαγαζί σε ένα χρόνο».

Τον παραδίνω στον Βλασόπουλο και φεύγω. Την ώρα που βγαίνω από το εργοτάξιο,
βλέπω να έρχεται φουλαριστή η λιμουζίνα του Πάρκερ. Τον βλέπω σαν Πορτογάλο
και μού ‘ρχεται να χοροπηδάω, όπως ο Ρεχάγκελ, που πήγε αουτσάιντερ και
κέρδισε το κύπελλο.

«Finish», του λέω. Και του εξηγώ τα καθέκαστα.

Μένει μια στιγμή αποσβολωμένος, αλλά μετά μου δίνει ενθουσιασμένος μια φάπα
στην πλάτη. «Great, Kostas!», φωνάζει. Και συνεχίζει στα αγγλικά. «Τώρα πια
δεν φοβάμαι τίποτα».

Μένω άναυδος. «Πώς κι έτσι;», τον ρωτάω.

«Αφού καταφέρατε και τρελάνατε εμάς, σίγουρα θα τρελάνετε και την Αλ Κάιντα»,
μου λέει και με πιάνει από τον ώμο, για να με μπάσει στη λιμουζίνα του.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο
«Ο Τσε αυτοκτόνησε», Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2003, σελ. 443, τιμή: 21,84 ευρώ.