7.000 βήματα με φόντο τον Όλυμπο

Το λιμάνι, μετά το «άνοιγμα» της πλατείας Αριστοτέλους (ό,τι απέμεινε σχετικά
απείραχτο από την κλασικο-νεοβυζαντινή αρχιτεκτονική πρόταση του Εμπράρ και
του σχεδίου του), εκατοντάδες μέτρα δρόμου, δεξιά η θάλασσα, αριστερά τα
φανάρια, τα I.X., τα 24 καφέ, οι χιλιάδες «αραχτοί» στις καρέκλες τους, κι από
πάνω οι πολυκατοικίες της Παλιάς Παραλίας. Εν πλω τα μπαλκόνια τους,
μερακλήδες αλλά και τυχεροί οι ένοικοί τους, ατιμολόγητο το αντίτιμο αγοράς
αλλά και ενοικίου τους.

Λίγα βήματα ακόμα και φτάσαμε στον Πύργο (μόλις 33 μέτρα το ύψος του, αλλά από
παντού ορατός – τελευταία μόνο τη σημαία του αφήνει να φαίνεται το αναπτυγμένο
κατ’ ύψος και κατά πλάτος νέο «Βασιλικό Θέατρο» στα αριστερά του). Όχι, ο
στόλος των λεωφορείων που είναι αραγμένα στο πέριξ του μνημείου-συμβόλου
πλακόστρωτο δεν είναι για τους επισκέπτες του μουσείου που λειτουργεί στο
εξαώροφο εσωτερικό τού 580 ετών κτίσματος. Για τους επερχόμενους εκδρομείς
μαθητές των εξαήμερων είναι, που ξεχύνονται στα καφέ της παραλίας, ή για τα
ΚΑΠΗ της μακεδονικής ενδοχώρας που «ξεφορτώνουν» εδώ τους περιπατητές για…
να μη χαθούμε.

Αγνοώντας τους επήλυδες, κάνε μια στάση στην ταράτσα του «Βασιλικού Θεάτρου» –
όχι, δεν ανεβάζει εδώ θερινές τραγωδίες το ΚΘΒΕ, μη θορυβείσθε. Το καφέ «της
τέχνης» (Dell arte), καλαίσθητο, καλοφωτισμένο, άνετο και…προσφέρει (με
αντίτιμο μόλις 175 ευρώ τη φιάλη) και «Ντομ Περινιόν» για ακριβά γούστα και
ευγενείς ουρανίσκους.

Καναπέδες μέχρι το κύμα με θέα την πόλη στη Νέα Παραλία και Μέγας Αλέξανδρος, Ολυμπιακές σημαίες και καντίνα στην Παλιά

Ύστερα, ο πεζόδρομος φαρδαίνει, γίνεται Νέα Παραλία, ο κατά μήκος της
ορίζοντας διακόπτεται από τον όγκο του… ιστορικού πλέον (παρότι μόλις της
πρόσφατης δικτατορίας κτίσμα) πασσαλωμένου πάνω στο νερό σχεδόν «Μακεδονία
Παλλάς».

Οι «Ομπρέλες» του Γιώργου Ζογγολόπουλου αιωρούνται μαγικά μπροστά σου και…
«κόβουν» τη θέα των κοσμικών από το επίσης ογκώδες, υψηλής νεοαισθητικής στη
διακόσμηση καφέ – κι όχι μόνο – «Ιντέρνι».

Συνεχίστε «ανενόχλητοι» από τις καλλίπυγες λευκοφορεμένες υπάρξεις και των δύο
– έως και των τριών – φύλων του κοσμικού καφέ, ρίξτε μια ματιά στο πάρκο –
γήπεδο τένις και ύστερα το μίνι γήπεδο μπάσκετ και σκέιτ-μπορντ στο πάρκο του
Φωκά (από το όνομα του μεγαλέμπορου δωρητή του) και… σταματήστε για λίγο.

H νύφη κι ο γαμπρός που μόλις ξεπρόβαλαν απ’ το πάρκο έρχονται από τον σχετικά
προσφάτως ανεγερθέντα (μόλις προ 20ετίας) γειτονικό (επί της λεωφόρου Μεγάλου
Αλεξάνδρου) ναό των Κυρίλλου και Μεθοδίου. Σε περίπτωση που ουδεμία σχέση
έχετε με τα μυστήρια, στρέψτε το βλέμμα στη θάλασσα – είναι ακριβώς το σημείο
που ο ήλιος «βουτάει» στο νερό… Στο Μέγαρο Μουσικής σταματά η χιλιομέτρηση.
Όμως η παραλία της Θεσσαλονίκης συνεχίζεται και στη Νέα Κρήνη, την Αρετσού,
«κόβει» με το Αεροδρόμιο και συνεχίζει έως την Περαία, το Μπαχτσέ-Τσιφλίκ, την
Αγία Τριάδα, το Αγγελοχώρι, τη Μηχανιώνα…

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ

Φραπέ με γάλα, γλυκό και καλοχτυπημένο: Στα 24 της παλιάς και τα μόλις
τέσσερα νεοϊδρυθέντα (με εξαίρεση το all time classic ρουφ-γκάρντεν του
«Μακεδονία Παλάς») καφέ της Νέας Παραλίας.

Μαλλί της γριάς: Με 1,5 ευρώ «γλείφαμε» τα δάχτυλα, τα χείλη, τα
μάγουλα, ίσως και λίγο από τα ανεμίζοντα από τον Βαρδάρη μαλλιά μας, καθώς
άντε να το παλέψεις τούφα τούφα αυτό το μαλλί! Είναι λευκό σαν της της γριάς
μεν, πιο πλούσιο όμως και πιο κολλαρισμένο από τη λακ-ψημένη ζάχαρη που το
συνθέτει…

«Σαν φιστίκ»: «Σαν φιστίκ» το λένε μοναχά στη Σαλονίκη και την Τουρκία,
αν και για την… ακρίβεια (με πληροφορεί ο δάσκαλος των ελληνικών μας κι όχι
μόνο, κ. Χρήστος Τσολάκης) είναι «Σαμφιστίγκτ», από την περιοχή «Σαμ» της
Συρίας, όπου πρωτοκαλλιεργήθηκε και την αρχαιοελληνική λέξη «πιστάκιον» –
πιστάκι, που επέστρεψε ως «αντιδάνειο» από την Αραβία και την Τουρκία ως
«φιστίκι». Στην παραλία, πάντως, «σαν φιστίκ» εννοούν το φιστίκι Αιγίνης, ενώ
το άλλο, το μικρό και σκουρόχρωμο, είναι το «αράπικο».

ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ

Μακράν του «Ολυμπιακού» Καυταντζογλείου Σταδίου, οι Θεσσαλονικείς
προσεγγίζουν τους Ολυμπιακούς από την… παραλία τους. Περίπου 200 πλαστικές
καρέκλες στήθηκαν (οι υπόλοιποι και οι νεώτεροι μπορούν και όρθιοι) αριστερά
στην πλατεία του Λευκού Πύργου, με φόντο όχι το μνημείο αλλά τη γιγαντο-οθόνη
(5,5×7,5 μ.) που έστησε ο δήμος για τη θέαση των Ολυμπιακών. Λίγο πιο πάνω,
επί της ιστορικής πλατείας και μικρής οδού Τσιρογιάννη – δίπλα από το ιστορικό
«Ντορέ», νυν «Ζύθος» – το καφέ-μπαρ «Oval» (στο ισόγειο της επίσης… οβάλ
πολυκατοικίας) κάλυψε με μια μικρότερων διαστάσεων οθόνη, που ανοίγει στη
διάρκεια των κρίσιμων αναμετρήσεων και – ευτυχώς – τυλίγεται και εξαφανίζεται
τις υπόλοιπες ώρες.

ΣΤΟ KYMA

Στο «Omilos», πάρτε ένα «απεριτίφ», χαλαρώστε κάτω από τα ατμοσφαιρικά
αμπαζούρ που κοσμούν τα τραπεζάκια και τους καναπέδες του και… καταλήξτε στο
ελληνόφωνο ομότιτλο ουζερί-ταβέρνα για μύδια σαγανάκι, φρούτα της θάλασσας,
σαργό στα κάρβουνα και παγωμένο λευκό κρασί από μακεδονίτικους αμπελώνες.

Βόλτα εν πλω: Με την «Κλειώ» και τον «Άμμο» τα καραβάκια – πλωτά μπαρ,
που ξεκινούν από τις 7 το απόγευμα έως και τις 5 το πρωί για βόλτα, έως τους
μυχούς του Θερμαϊκού. Διάρκεια ταξιδιού στο… εσωτερικό του ηλιοβασιλέματος
μόλις 30 λεπτά. Κι όποιος αντέξει…

Το πρόσωπο

Στα 41 («Ακριβώς!», μετράει σχεδόν με καμάρι) χρόνια που είναι «καρφωμένος»
μαζί με το μεγεθυσμένο πλέον (σε φορτωμένο βαγόνι «φέρνει» ) καροτσάκι του,
στην παραλία της πόλης, εκεί στο ύψος του Λευκού Πύργου, ο Παναγιώτης
Πεσιρίδης είδε… Και τι δεν είδε!..

«H βόλτα στην παραλία ήταν κοσμικό γεγονός παλαιότερα. Κύριοι με καπέλα,
κυρίες κομψές, οικογένειες ολόκληρες έκαναν τη βόλτα τους. Ήταν και η λεωφόρος
Νίκης που δεν είχε αυτοκίνητα, ήταν και οι ξένοι που έμεναν στο
“Μεντιτερανέ”… Τώρα οι περισσότεροι που περπατούν είναι είτε ηλικιωμένοι
(“λεωφόρο των εμφραγμάτων” την λένε την παραλία πια), που τους επιβάλλει ο
γιατρός μετά το έμφραγμα το περπάτημα, είτε ξένοι. Γεμίσαμε ξένους. Δεν ακούς
ελληνικά πια στην παραλία. Αρμένικα, αλβανικά, τουρκικά, γιουγκοσλαβικά, άντε
και λίγα αγγλικά ακούς… Αυτοί ούτε δεκάρα δεν δίνουν. Παλιά τα σπόρια, το
“σαν φιστίκ”, ήταν απαραίτητο συμπλήρωμα της βόλτας… Άλλαξαν τα πράγματα.
Τώρα αγοράζουν χάμπουργκερ και Κόκα-Κόλα. Αλλά εγώ, εδώ θα μείνω! Πίσω από τα
“σαν-φιστίκ”. Μπροστά από τα ηλιοβασιλέματα…».