είδα στην πόλη

Βρίσκομαι στο στάδιο, δίπλα σ’ ένα νεαρό ζευγάρι Ελλήνων. Το αγόρι φοράει την
ελληνική σημαία σαν μπέρτα. Κρατάνε και μικρά σημαιάκια, όπως τα παιδιά στις
παρελάσεις. Στα άλματα του Μελέτογλου ξελαρυγγιάζονται όρθιοι μαζί με το
υπόλοιπο στάδιο. Όταν η Χαλκιά ξεφεύγει από τις υπόλοιπες αθλήτριες στον
ημιτελικό των 400 μέτρων εμποδίων συμμετέχουν έξαλλοι στο πανδαιμόνιο. Αλλά
χειροκροτούν με θέρμη όλες τις επιτυχημένες προσπάθειες στο ύψος και στο
τριπλούν και τους νικητές των δρόμων, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.

Μπροστά μου τρεις Βρετανίδες και δυο ηλικιωμένοι Σουηδοί λικνίζονται
στον ρυθμό του Χατζηγιάννη. Δίπλα τους, μια τετραμελής οικογένεια Ελλήνων. Ο
μπαμπάς τούς εξηγεί τα πάντα. Πανηγυρίζουν τα άλματα ενός Σέρβου άλτη. H Άση
μού τηλεφωνεί από τις καταδύσεις, ξεκαρδισμένη. Κάθεται με μια παρέα Μεξικανών
που τραγουδούν: «Χήκωθέ το χαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ, να περιμένω».

Είναι μια υγρή βραδιά. Ζέστη και άπνοια. H ατμόσφαιρα είναι κατάλληλη για να
βλέπεις χωρίς να σκέφτεσαι. H Ντίβερς έπεσε πάλι στα 100 εμπόδια, όπως και
στην Ατλάντα. Σε μια βολή, η σφύρα έμεινε κρεμασμένη στην κορυφή του
προστατευτικού διχτυού, με τον ρίπτη να την κοιτάζει αμήχανος. Ο Χολμ κέρδισε
άνετα τον Ματ Χέμιγουεη. (Να είναι άραγε μικρανίψι του Έρνεστ;)

Συναντηθήκαμε με την Άση και τα παιδιά στις «τρεις πινακίδες», ανάμεσα
στο σιντριβάνι και στον «Τοίχο των Εθνών». Βαδίζαμε μέσα στο πλήθος προς την
έξοδο των λεωφορείων. Θα χρειαστούμε δυο ώρες για να φύγουμε από ‘δώ, έλεγα
από μέσα μου. Μας πήρε λιγότερο από δέκα λεπτά. Ήρθε η στιγμή μου να
ενθουσιαστώ. Χρυσό μετάλλιο στο σύστημα μεταφορών.