Tόπο στο πανηγύρι

Μία – μία μαζεύονται οι καλές στιγμές αυτών των ημερών και τις απολαμβάνουμε διπλά, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε την πίκρα

Στους κρίκους του Δημοσθένη Ταμπάκου είναι καρφωμένα τα μάτια. Τρέμουν, όχι,
είναι σταθεροί και το κορμί του σίδερο, ακίνητο σε κάθε στάση, υπερβαίνει
νόμους της βαρύτητας, αέρινος και δυνατός μαζί, αυτός ο μικροκαμωμένος αθλητής
που για ελάχιστα λεπτά γίνεται ένας ακόμη εθνικός γίγαντας. Ακολουθεί ο
επόμενος και μετά ο άλλος. Όλοι υπέροχοι, ο δικός μας καλύτερος. Το χρυσό δικό
του. Το στάδιο όρθιο επευφημεί «Ελλάς, Ελλάς» και σημαίες γαλανόλευκες
γεμίζουν την οθόνη (παράπονο από μερικές περιοχές της χώρας γιατί προβλήθηκε
από την ET3, που δεν την «πιάνουν», ενώ η NET έδειχνε ξιφασκία εκείνη την
ώρα).

Χρειαζόμαστε τον ενθουσιασμό. Χρειαζόμαστε το μετάλλιο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες
είναι γιορτή λένε και στις γιορτές χαιρόμαστε, ξεσαλώνουμε. Μόνο που δεν
φθάνει η συμμετοχή, θέλουμε τη νίκη, το βάθρο, την αιτία που θα μας κάνει να
γεμίζουμε τα στάδια και τα γήπεδα, που θα μας σπρώχνει να υπερβούμε τα γήινα,
τους καθημερινούς καημούς για να ταυτιστούμε με τις νέες «θεότητες», τους
σούπερ αθλητές, τους ήρωες. Μήπως δεν το ‘πε και ο «σοφός παππούς» των εθνικών
Καλομοιρών, ο Νιόνιος, όταν έτρεξε με τη Φλόγα; «Μη φοβάστε να χαρείτε οι
Έλληνες! Πρέπει να χαιρόμαστε». Μάλιστα. Να χαρούμε. Ξέφρενος ο ενθουσιασμός
για τα μετάλλια.

Ξέφρενος ο ενθουσιασμός για τον αγώνα της Λένας Δανιηλίδου, τις
προάλλες, αν και όπως λένε όσοι βρέθηκαν μεταξύ των θεατών τα ξεσπάσματα είχαν
ποδοσφαιρικό πάθος. Το ίδιο παρακολουθούμε και στον στίβο και στην κωπηλασία
και παντού. Έτσι είναι το εγχώριο πάθος. «Χύμα», δεν έχει κανόνες, άλλωστε και
οι περιγραφές των αγώνων διαθέτουν τον ίδιο ποδοσφαιρικό ενθουσιασμό. Για
Ποσειδώνα που αναδύθηκε από τη θάλασσα να δαφνοστεφανώσει τις νικήτριες της
ιστιοπλοΐας μιλούσε στον ενθουσιασμό του ο ρεπόρτερ της NET. Και τις ημέρες
του έπους στην Πορτογαλία, τις ίδιες μυθολογικές αναφορές είχε το ποδοσφαιρικό
πάθος των αναμεταδόσεων.

Αυτό είναι οι αγώνες. Αυτό προσφέρουν. Αντανακλούν και ανασυνθέτουν τη
μυθολογία ενός έθνους. Χρειάζονται ήρωες. Πώς να πανηγυρίσεις ξέφρενα, όταν ο
αθλητής ή η αθλήτριά σου βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις, δεν ανεβαίνουν στα
βάθρο; Πώς να πεις ότι έκανες επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες αν δεν έχεις
νικήσει στους μισούς για να σε θαυμάσει το σύμπαν ότι έχεις καλλιεργήσει το
αθλητικό πνεύμα και γι’ αυτό θες τους Ολυμπιακούς «στη χώρα που τους γέννησε»;
Μήπως δεν το ‘πε και ο φιλόσοφος Ρεχάγκελ της εθνοποδοσφαιρικής παλιγγενεσίας
πως καλή η Ιστορία και η Φλόγα, αλλά καλύτερο είναι να νικάς.

Εν τω μεταξύ μαζεύουμε στα τηλεπαράθυρα τα κομμάτια μας, διαλυμένα σε
ντετεκτιβικές έρευνες για το ποιοι πήραν ή δεν πήραν ντόπα, καλούνται γιατροί
να απαντήσουν σε αστυνομικά σενάρια, όπως ο καθηγητής που ήταν παρών στην
εξέταση του δείγματος του Σαμπάνη, τον οποίο ρωτούσε με επιμονή ο Άκης
Παυλόπουλος στο Alter αν και πώς μπορούσε κάποιος να ρίξει στην πορτοκαλάδα
του αθλητή τεστοστερόνη. Υποθέσεις, σενάρια και καχυποψία.

Ντόπινγκ στα σχολικά πρωταθλήματα καταγγέλλει γιατρός που κάνει τον γύρο των
πάνελ αυτές τις ημέρες, ο κ. Χάτζιος, ο οποίος έχει στοιχεία και δεν κρύβει
ονόματα. «Είχα συναντήσει σε ρεστοράν του Κολωνακίου τον πρώην υπουργό κ.
Ευθυμίου και του είχα καταγγείλει πως γίνεται ντόπινγκ στα σχολικά
πρωταθλήματα και δεν έκανε τίποτε». Φαντάζεται κανείς πως όταν ένας
επιστήμονας έχει υποψίες και συγκεντρώνει στοιχεία, το μόνο που κάνει είναι να
πει δυο βιαστικά λόγια στον υπουργό σε τυχαία συνάντηση;

Κινδυνεύει το πρόβλημα με γελοιοποίηση

Με τη συνήθη μανία να κυνηγάμε τον προκλητικό, καταγγελτικό λόγο κινδυνεύει
να γελοιοποιηθεί ένα πρόβλημα πριν καν βρει οποιοσδήποτε το σθένος να το θέσει
στις πραγματικές του διαστάσεις. Ακονίζονται ήδη μαχαίρια στις αρένες της
πολιτικής, στην πλάτη ανθρώπων που θυματοποιήθηκαν μέσα στον αναπόφευκτο
κανιβαλισμό των μέσων και χάρη στους αξιοσημείωτα βιαστικούς και διόλου
ευαίσθητους χειρισμούς εκείνων που θα έπρεπε να προστατεύσουν και τους
ανθρώπους και την Ολυμπιακή Ιδέα.

Ναι, να πανηγυρίσουμε. Με ποδοσφαιρικό πάθος. Γιατί όχι. Χωρίς μιζέρια.
Είναι ωραία τα πλάνα με τους ενθουσιασμένους θεατές – κι ας είναι εκείνα τα
καθίσματα τα άδεια, ενώ είναι πολλοί εκείνοι που ψάχνουν εισιτήρια, τι έχει
συμβεί; -, παραμένει η χαρά της νίκης, κανείς δεν είναι τρελός να μη θέλει να
χαρεί τη γιορτή, μόνο που όλο και μεγαλώνει η σκιά για την επομένη, για το
ξημέρωμα, τότε που συνείδηση και όνειρο βρίσκονται αντιμέτωπα.