H υποδοχή των ηρώων

Όταν είχαμε πάρει το Ευρωμπάσκετ, το 1987, ήμουνα σταθμευμένος μπροστά στον
ιππόδρομο, μαζί με μια μονάδα και περιμέναμε τα πλήθη για να συμμαζέψουμε τον
ενθουσιασμό τους. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα είμαι μέσα στο Καλλιμάρμαρο,
επικεφαλής μιας μονάδας που φρουρεί την κερκίδα των επισήμων, και περιμένουμε
τα εθνικά βλαστάρια μας από τη Λισαβώνα.

Το Στάδιο ξεχειλίζει από τις πέντε. H υποδοχή είναι προγραμματισμένη για τις
επτά, αλλά έχει πάει οκτώ και πούλμαν δεν υπάρχει στον ορίζοντα.

«Τα νεύρα είναι στην τσίτα», μου λέει ένας διοικητής Αστυνομικού Τμήματος
δίπλα μου. «Ο Αρχιεπίσκοπος με τη δημαρχίνα είναι έξαλλοι με την καθυστέρηση
και τα φορτώνουν σ’ εμάς».

Τα δικά μου νεύρα είναι τεντωμένα, γιατί ξέμαθα στην ορθοστασία και τα πόδια
μου έχουν αρχίσει να πονάνε. Περνάει άλλη μια ώρα για ν’ ακουστεί το «νάτοι,
νάτοι, οι πρωταθλητές», και οι ποδοσφαιριστές αρχίζουν να μπαίνουν στο Στάδιο.

Πάνω που ο Αρχιεπίσκοπος αρχίζει να κατεβαίνει από την κερκίδα, για να μας
παρουσιάσει την αρχιερατική εκδοχή της ποδοσφαιρικής επιτυχίας μας, χτυπάει το
Σι-Μπι μου. «Έλα αμέσως στο Κέντρο Επιχειρήσεων», ακούω τη φωνή του Γκίκα.
«Στέλνω κάποιον να σε αντικαταστήσει».

«Τι συμβαίνει;».

«Έλα και θα δεις».

Από τον τόνο της φωνής του μαντεύω τι με περιμένει. Έξω από το Στάδιο χάνει η
μάνα το παιδί. Μου παίρνει κάπου μισή ώρα για να βρω διαθέσιμο περιπολικό, και
να μεταφερθώ στο Κέντρο Επιχειρήσεων.

Ο διευθυντής του Κέντρου, ο Μαργαρίτης, με υποδέχεται αμίλητος και με οδηγεί
σε μια σειρά από οθόνες τηλεόρασης. Μπροστά τους κάθονται τεχνικοί με πολιτικά
και ανάμεσά τους ο Γκίκας, με το βλέμμα κολλημένο στις οθόνες.

«Κοίτα την τρίτη», μου λέει ο Μαργαρίτης.

Στην τρίτη οθόνη ένας άντρας μουντζώνει το φακό. Είναι κι αυτός γυμνός και
μουντζώνει με το δεξί. Οι διαφορές του από τους προηγούμενους είναι δύο.
Πρώτον, αυτός είναι μαύρος. Και δεύτερον, το σώμα του είναι καθαρό και από το
λαιμό του κρέμεται μια ταμπέλα.

«Μας την έστειλε πριν από λίγο το Ζέπελιν», ακούω πάλι τον Μαργαρίτη. «Έκανε
δοκιμαστική πτήση και είδε κάποιον καθισμένο σ’ ένα παγκάκι να μουντζώνει».

«Και μετά σου λένε ότι το Ζέπελιν δεν άξιζε τα λεφτά του», σχολιάζει ο Γκίκας.
«Πιάνει πουλιά στον αέρα».

Μούντζες, θα ήταν πιο σωστό. «Μπορείς να μεγεθύνεις για να δω τι γράφει η
ταμπέλα;», ρωτάω τον τεχνικό.

Ο τεχνικός χτυπάει αμίλητος τα πλήκτρα του υπολογιστή. H φωτογραφία
μεγεθύνεται, ώσπου να μπορώ να διαβάσω καθαρά την ταμπέλα: «HISBOLLAH».

«Πού τον βρήκαν;».

Ο τεχνικός χτυπάει πάλι τα πλήκτρα. Κάτω αριστερά διαβάζω «Odos Ermou, 20.20
hrs».

«Πού, στην Ερμού;», ρωτάω τον τεχνικό.

«Στο τελευταίο κομμάτι που πεζοδρόμησαν τελευταία για τους Ολυμπιακούς. Μετά
την Πλατεία Αγίων Ασωμάτων».

«Εδωσα ήδη εντολή να αποκλείσουν την περιοχή», λέει ο Γκίκας. «Φύγε!».

Πριν φύγω, ειδοποιώ τον ιατροδικαστή Σταυρόπουλο και τη σήμανση. Το περιπολικό
μ’αφήνει στον καινούργιο πεζόδρομο της Ερμού, που φτάνει ώς την Πειραιώς.
Δεξιά είναι ένα διώροφο νεοκλασικό, που το αναστηλώνουν ακόμα. Ο νεκρός
κάθεται δέκα μέτρα πιο πέρα σ’ένα παγκάκι, φάτσα σε μια ανηφόρα με ξύλινη
κουπαστή.

Από κοντά φαίνεται μεγαλύτερος απ’ ό,τι στη φωτογραφία. Τον κάνω πάνω από
πενήντα, αλλά με τους μαύρους δεν πέφτεις ποτέ μέσα. Μπορεί να δείχνει
μεγαλύτερος, επειδή είναι φοβερά καταβεβλημένος.

«Πάλι κανένα εμφανές τραύμα», ακούω τον Σταυρόπουλο πίσω μου. «Εκτός, αν τον
μαχαίρωσαν στην πλάτη, αλλά αμφιβάλλω».

Δεν τον μαχαίρωσαν, ούτε τον πυροβόλησαν, θα το ‘βλεπα. «Πάρ’τον αμέσως για
νεκροψία. Μη χάνουμε χρόνο».

Την ώρα που μεταφέρουν το πτώμα στο ασθενοφόρο, μια μαύρη λιμουζίνα έρχεται
σφαίρα και σταματάει ακριβώς μπροστά μας. Από μέσα πετάγεται ο Πάρκερ.

«Wait, wait», φωνάζει και τρέχει προς το ασθενοφόρο. «Ι must have a look at
him».

Οι τραυματιοφορείς αφήνουν το φορείο χάμω και τον κοιτάνε περίεργα. Ο Πάρκερ
στέκεται πάνω από το νεκρό, που μουντζώνει τώρα τον αέρα, και τον
περιεργάζεται. Ο Σταυρόπουλος του λέει πως δεν υπάρχουν εμφανή σημάδια βίας.

«Αυτό είναι αρρωστημένο. This is sick», φωνάζει εξοργισμένος. «Αλλά οι
ισλαμιστές είναι αρρωστημένα άτομα». Και μετά μου λέει πως ο Γκίκας μας
περιμένει για σύσκεψη. Now!

Δεν ξέρω αν ο Γκίκας ήθελε τη σύσκεψη, ή αν του τη φόρεσε αυτός, πάντως
μεταφέρομαι με τη λιμουζίνα του Πάρκερ και αισθάνομαι ν’ανεβαίνουν οι μετοχές
μου, αφού πρώτη φορά μπαίνω σε αμερικάνικο υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Ευτυχώς που είχα την πρόνοια να στείλω απευθείας τον Πάρκερ στο γραφείο του
Γκίκα, γιατί μόλις μπαίνω στο διάδρομο πέφτω πάνω σ’ένα λεφούσι δημοσιογράφων.
Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη. Την τρίτη κάποιος τους το σφύριξε.

«Τι είναι αυτή η ιστορία με τον νεκρό στον πεζόδρομο, κ. αστυνόμε;».

«Αληθεύει ότι μουντζώνει;».

«Υπάρχουν υπόνοιες για τρομοκρατική ενέργεια;».

«Αυτή τη στιγμή δεν έχω να σας πω τίποτα. Κάντε υπομονή και θα υπάρξει επίσημη
ανακοίνωση».

H υπόσχεση για επίσημη ανακοίνωση μετατρέπει τις φωνές σε σούσουρο κι εγώ
βρίσκω ευκαιρία να το σκάσω.

«Μα πώς το έμαθαν;», απορεί ο Γκίκας.

«Κάποιος από το Κέντρο Επιχειρήσεων βγήκε να πάει στην τουαλέτα και είπε να
πάρει κι ένα τηλέφωνο», του απαντώ.

Δεν προλαβαίνει να το σχολιάσει, γιατί ο Πάρκερ βιάζεται να μας αναπτύξει μια
καινούργια θεωρία. Μπορεί ο Αμερικανός να μου σπάει τα νεύρα, αλλά είναι ο
μόνος που κατεβάζει ιδέες, οπότε το βουλώνω.

«Αυτά τα γυμνά σώματα είναι ένα μήνυμα. It’s a message».

«Τι μήνυμα;», απορεί ο Γκίκας.

«Από τη φυλακή του Αμπού Γράιμπ», απαντάει θριαμβευτικά ο Πάρκερ. «Όλες οι
φωτογραφίες που βγήκαν από το Αμπού Γράιμπ ήταν με γυμνούς Ιρακινούς. Αυτούς
θέλουν να μας θυμίσουν».

«Είναι ενδιαφέρουσα ιδέα», λέει ο Γκίκας, που ψάχνει απεγνωσμένα να πιαστεί
από κάπου.

«Υπάρχει κάτι που δεν κολλάει», επεμβαίνω εγώ.

«Τι δεν κολλάει;».

«H μούντζα. This». Και μουντζώνω τον αέρα, για να με καταλάβει ο Αμερικάνος.
«H μούντζα είναι καθαρά ελληνική χειρονομία. Αποκλείεται να την ξέρουν
άραβες».

O Πάρκερ έχει έτοιμη την απάντηση. «Το κάνουν, για να μας παραπλανήσουν. They
are trying to mislead us. Κι αυτό δείχνει ότι οι δράστες ζουν στην Ελλάδα και
την ξέρουν. Θα πρέπει να ψάξουμε ποιοι από τους Ιρακινούς που ζουν εδώ έχουν
συγγενείς στο Αμπού Γράιμπ».

Στο σπίτι βρίσκω την Κατερίνα και τον Φάνη να παραληρούν από ενθουσιασμό για
τη Λισαβώνα.

«Από το λίγο που προλάβαμε να δούμε, είναι ονειρεμένη πόλη», λέει η Κατερίνα.
«Και τόσο ευγενικοί άνθρωποι. Να σκεφτείς, μαμά, ήταν σκασμένοι που χάσανε και
όμως μας έσφιγγαν το χέρι όλο χαμόγελα».

«Κι εμείς το ίδιο θα κάναμε», σχολιάζει τελεσίδικα η Αδριανή.

Αφήνω την κουβέντα στη μέση, γιατί χτυπάει το κινητό μου. Είναι ο
Σταυρόπουλος. «Το θύμα πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος
βίας πάνω του».

«Πότε πέθανε;».

«Πριν από ένα εικοσιτετράωρο περίπου».

Τελείως απότομα, βρίσκω τι μ’ενοχλούσε στη θεωρία του Πάρκερ. Οι νεκροί δεν
είναι γυμνοί επειδή θέλουν να μας θυμίσουν τη φυλακή του Αμπού Γράιμπ. Είναι
γυμνοί επειδή τους κλέβουν, ή από το νεκροτομείο ή από νεκροθάλαμο.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο
«Ο Τσε αυτοκτόνησε», Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2003, σελ. 443, τιμή: 21,84 ευρώ.