Aνατολή και Δύση…

Τα ζεϊμπέκικα και τα χασάπικα «έδεσαν» με το τανγκό και το βαλς. Το μπουζούκι,
ο μπαγλαμάς και ο ταμπουράς έβγαζαν ένα κοκτέιλ ήχων από κοινού με τις
χαβάγιες, το μαντολίνο και το ακορντεόν, ενώ τα μπάσα ενώθηκαν με τις πρίμες
φωνές στα χορωδιακά συγκροτήματα. Ένα συναπάντημα μοναδικό για την εποχή μας,
για τρία βραδιά, πάνω στη λαϊκή σκηνή των εκδηλώσεων «Ιώνεια» του παλαιότερου
συλλόγου Μικρασιατών της Πτολεμαΐδας. H επτανησιακή σχολή που εκφράστηκε με τα
μουσικοχορευτικά και φωνητικά συγκροτήματα της Κέρκυρας, με ρυθμούς, σκοπούς
και χρώματα από τη Δύση, «αντάμωσε» με τον μικρασιατικό πολιτισμό, αναπόσπαστο
κομμάτι του οποίου είναι το τραγούδι της προσφυγιάς, το τραγούδι της Ελλάδας.
Το έφεραν από την Πόλη και τη Σμύρνη μετά την καταστροφή του 1922 οι γνωστοί
μεγάλοι και πρωτοπόροι μαέστροι, συνθέτες και τραγουδιστές. Αυτοί που
ουσιαστικά έβαλαν τις σωστές βάσεις για να δημιουργηθεί πρώτα το ρεμπέτικο και
το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι και στη συνέχεια να πάρει τη μορφή του σύγχρονου
(έντεχνου).

… στην Πτολεμαΐδα

Οι μνήμες των μουσικών της Μικράς Ασίας και δημιουργήματά τους ξανάζησαν το
τελευταίο τριήμερο από τον σύλλογο «Μικρά Ασία» στην Πτολεμαΐδα. Όμως εκείνο
που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ο τρόπος που ζωντάνεψαν ξανά αυτές οι
εκδηλώσεις. Ήταν γνήσιος και αληθινός, με τέτοιο τρόπο που έδειχνε στο μεγάλο
κοινό αυτής της πόλης και περιοχής το εύρος και τη σημασία του έργου των
Μικρασιατών καλλιτεχνών, οι οποίοι μετά την καταστροφή, φθάνοντας στην Ελλάδα,
με τη μεγάλη γνώση και το ταλέντο που διέθεταν ως μουσικοί, κατόρθωσαν να
συνδυάσουν τη δική τους παράδοση, με τα ντόπια δικά μας ρεύματα και το
κυριότερο: στις αρχές της δεκαετίες του 1930 να «δρομολογήσουν» το ρεμπέτικο.
Τα συγκροτήματα των Μικρασιατών της Πτολεμαΐδας και της Νέας Περάμου Καβάλας
έδωσαν παραστατικά στιγμές από τον μουσικό πολιτισμό και έδειξαν ότι παραμένει
και σήμερα πηγαίος και ελληνικός.