Φωτεινά «στάχυα» με… ρεύμα από το MIT

Τους ήχους της πόλης σε όλες τις συχνότητες «πάντρεψε» η αρχιτέκτων και καλλιτέχνις Τζ. Μεϊτζίν Γιουν με την ομάδα της για να αποδώσει τον «λευκό ήχο» και το λευκό χρώμα, το οποίο αποτελεί σύνθεση όλων των υπολοίπων για την κορυφή των οπτικών ινών, που συνθέτουν την εικαστική τους πρόταση για την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων

Τετρακόσια «φωτεινά» στάχυα έχουν «φυτρώσει» πάνω σε μια ξύλινη πλατφόρμα,
στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι διάφανα και ευλύγιστα, αλλά
δεν σπάνε στα βήματα των περαστικών. Οι κορυφές τους ανάβουν (αν κουνηθούν…)
σαν μικρά αστεράκια, ακολουθώντας την πορεία τού διαβάτη και συνοδεύουν κάθε
του ίχνος με τον δικό τους απόκοσμο ήχο. Είναι η εικαστική εγκατάσταση «White
noise, white light» («Λευκός ήχος, λευκό φως»), που υπογράφει η επίκουρος
καθηγήτρια του ΜΙΤ, Τζ. Μεϊτζίν Γιουν, στο πλαίσιο του προγράμματος του Αθήνα
2004 «Άδραξε το φως».

«Με ενδιέφερε να παρουσιάσω μία δημιουργία με επίκεντρο το φως σε δημόσιο
χώρο», λέει η Μεϊτζίν Γιουν στα «NEA». «Ήταν πρόκληση να δημιουργήσω κάτι που
να εμπλέκεται σε διαφορετικά επίπεδα, τόσο σε εκείνο της τέχνης όσο και σε
εκείνο της καθημερινής ζωής. Και κατέληξα σε ένα έργο που αλλάζει κάθε στιγμή.
Είναι μια απλή ιδέα στην πραγματικότητα. Στην πορεία διαπίστωσα όμως πως όσο
πιο απλή είναι μία ιδέα τόσο πιο δύσκολη είναι η υλοποίησή της».

Κάτω από τον Ιερό Βράχο και λίγα μέτρα μόλις από το Διονυσιακό Θέατρο, η Τζ.
Μεϊτζίν Γιουν δηλώνει ενθουσιασμένη που το έργο της βρήκε τη θέση του
εκεί.«Όχι μόνο επειδή έχει υπέροχη θέα, αλλά και επειδή βρίσκεται σε ένα
σημείο που ο κόσμος περνάει “υποχρεωτικά” μέσα από το έργο», εξηγεί η
καλλιτέχνις στη δουλειά της οποίας σημαντικό ρόλο παίζει η σχέση του χρήστη με
τον χώρο ή του αντικειμένου και του χρήστη. «Διότι αυτός είναι και ο σκοπός
μας: να πατήσει ο κόσμος πάνω στην πλατφόρμα, να αγγίξει τις οπτικές ίνες, να
περάσει ανάμεσά τους. Να μην το αντιμετωπίσει ως ένα πολύτιμο έργο τέχνης, που
πρέπει να το δει κανείς εξ αποστάσεως, αλλά ως κάτι καθημερινό που μπορεί να
το βιώσει. Θελήσαμε να κάνουμε ένα ξεχωριστό “μονοπάτι”».

Ο κόσμος ωστόσο στην αρχή μοιάζει διστακτικός. «Δεν ξέρει τι είναι και αν
έπρεπε να πλησιάσει. Το ενθαρρυντικό είναι ότι οι περισσότεροι ενδιαφέρονται,
ρωτούν. Οι αντιδράσεις τους είναι και για μας μια εμπειρία. Αν χρειαστεί
πάντως, είμαστε πρόθυμοι να βάλουμε μια πινακίδα που να γράφει “Πατήστε άφοβα
πάνω. Δεν είναι έργο τέχνης”».

Γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο έργο για την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων; «Είναι
ένα διεθνές και πολυπολιτισμικό γεγονός, γι’ αυτό και δημιούργησα ένα έργο με
μεμονωμένο και ταυτόχρονα συλλεκτικό χαρακτήρα. Δεν ξέρω αν θα επέλεγα το ίδιο
έργο για την Αθήνα σε μία άλλη περίοδο. Θα ήμουν πολύ πιο ντροπαλή να κάνω μια
πρόταση για την πόλη. Τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά».

«Θα τα πακετάρουμε…»

Τι θα απογίνει το έργο της Τζ. Μεϊτζίν Γιουν μετά τους Αγώνες; «Θα το
πακετάρουμε και θα το πάρουμε μαζί μας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν
αποκλείεται να τοποθετηθεί τελικά στο ΜΙΤ, που το χρηματοδότησε εν μέρει και
οι άνθρωποι του Πανεπιστημίου θα χαίρονταν αν τελικά το τοποθετούσαν σε έναν
χώρο της πανεπιστημιούπολης», απαντά η κορεατικής καταγωγής καλλιτέχνις. Όσο
για τα προσωπικά της σχέδια; «Θα συνεχίσω να δουλεύω σε όλα τα επίπεδα, με
κάθε ευκαιρία. Τώρα σχεδιάζω σε συνεργασία με έναν ακόμη αρχιτέκτονα τον
σχεδιασμό μίας έκθεσης στο Μουσείο Γκουγκενχάιμ της Νέας Υόρκης και κατόπιν
μίας στο Μπιλμπάο. Πρόκειται για μια δουλειά περισσότερο αρχιτεκτονικού
χαρακτήρα, η οποία έχει ως άξονά της τον σχεδιασμό χώρων που θα φιλοξενήσουν
τέχνη».

INFO

Το έργο της Τζ. Μεϊτζίν Γιουν «White noise, white light» θα βρίσκεται στην
είσοδο του Διονυσιακού Θέατρου (επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου) έως το τέλος
των Ολυμπιακών Αγώνων.