Σε στυλ… Pουσλάνα

Πόσες διαδοχικές επαναλήψεις, πόσες λουρίδες κουρελιασμένων ρούχων, αντέχει
ένα φεστιβάλ που θεωρείται το μοναδικό στο είδος του, στην αναβίωση του
αρχαίου δράματος; H Επίδαυρος φέτος άγγιξε τα όριά της. Γιατί ενώ οι
Τρωαδίτισσες, οι Μυρμιδόνες, οι Αχαιοί στρατιώτες μπορεί να μη συνδέονται
καθόλου με την Ουκρανή Ρουσλάνα, τη νικήτρια τής Γιουροβίζιον, οι εμφανίσεις
τους όμως, συμπτωματικά αλλά αισθητά, προκάλεσαν συσχετισμούς ενδυματολογικής
τάξεως. Καθώς μάλιστα, κάποια πράγματα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, οι
ομοιότητες στη φόρμα είναι αξιοπαρατήρητες.

Τρεις Χοροί ισάριθμων τραγωδιών, των «Τρωάδων» (κοστούμια Γιάννης
Μετζικώφ), του «Φιλοκτήτη» (κοστούμια Αγνή Ντούτση) και των «Μυρμιδόνων»
(κοστούμια Σταύρος Αντωνόπουλος) που είδαμε φέτος στο Φεστιβάλ Επιδαύρου,
είχαν κοινό παρονομαστή το επιμελώς σχισμένο κορσάζ της Ουκρανής
τραγουδίστριας Ρουσλάνα, που λίγους μήνες πριν είδαμε να κερδίζει τις
εντυπώσεις στη Γιουροβίζιον. Δάνειο κι αυτό από την άγρια βασίλισσα της
ζούγκλας Ζίνα (έχει κάνει πολλή δουλειά η άγρια τηλεοπτική της φιγούρα).

Στις «Τρωάδες» τα αστικά φουστάνια των γυναικών της Τροίας, σχίστηκαν στο μπούστο στο παρά πέντε, κατόπιν διαφωνίας του σκηνογράφου με τον σκηνοθέτη

Βέβαια, το σχισμένο ρούχο – κόντρα στο κοκαλωμένο, καλοσιδερωμένο ένδυμα και
αντίδραση στη γιάπικη αισθητική – κυκλοφορεί εδώ και χρόνια σε σαλόνια, σε
δρόμους, σε γραφεία, σε μικρές και μεγάλες οθόνες, σε θεατρικές σκηνές.

Και δεν πειράζει καθόλου να καταλήγει στην αρχαία σκηνή, αν είναι «λειωμένο»,
ενταγμένο θεματικά στο έργο και την αισθητική της παράστασης. Το θέμα βέβαια
είναι πως ενώ παλαιότερα οι θεατρικές ενδυματολογικές προτάσεις διαμόρφωναν
αισθητικές, τώρα το θέατρο, για να φαίνεται ότι είναι σύγχρονο, προσαρμόζεται
στη σύγχρονη αισθητική.

Στους «Μυρμιδόνες» ο μεικτός Χορός των στρατιωτών του Αχιλλέα, δεν περιορίζεται στο μπούστο, αλλά προσθέτει ξεσκισμένες λουρίδες και περικάρπιο

Αν και το χειρότερο που μπορεί να ειπωθεί για έναν δημιουργικό καλλιτέχνη
είναι νομίζω πως ξεσηκώνει το μόντελινγκ αναφομοίωτο, στις περιπτώσεις των
δικών μας έμπειρων ενδυματολόγων η αισθητική επιλογή τους είχε αιτιολογηθεί
θεματικά. Στις «Τρωάδες» για παράδειγμα, ο Γιάννης Μετζικώφ έκοψε τελευταίες
ώρες τα κοστούμια του Χορού των γυναικών της πολιορκημένης Τροίας, έπειτα από
διαφωνία με τον σκηνοθέτη Διαγόρα Χρονόπουλο, ο οποίος τις είδε να δείχνουν
στο χώρο «ατσαλάκωτες». Παρ’ ότι τα σχισίματα που δημιουργήθηκαν την τελευταία
στιγμή στο μπούστο των χαροκαμένων γυναικών μπορεί να μην είχαν αφετηρία την
ποπ μόδα, ωστόσο ευθέως τη θύμιζαν.

Στον «Φιλοκτήτη» ο ανδρικός Χορός με στυλ ράμπο και ρούχα παραλλαγής που θυμίζουν… Ρουσλάνα

Ανάλογες οι θεαματικές αναγωγές της Αγνής Ντούτση στη μιλιταριστική
φόρμα του ανδρικού χορού στον «Φιλοκτήτη». Καλαίσθητα και εντυπωσιακά τα
ξεσκισμένα στρατιωτικά ρούχα παραλλαγής των πολεμιστών, που εισέβαλαν ως
σύγχρονοι ράμπο στο ερημονήσι. Όμως κάποιοι από τους θεατές άκουσαν καθαρά τα
λόγια του τραγικού ήρωα ο οποίος, όταν τους πρωτοαντίκρυσε, συγκινήθηκε, γιατί
η ενδυμασία τους τού θύμιζε την Ελλάδα.

Με αναφορές στην παράδοση της αρχαίας σκευής, στα μαύρα στυλιζαρισμένα
κοστούμια των Μυρμιδόνων, στρατιωτών του Αχιλλέα στην Τροία, σχεδιασμένα από
τον Σταύρο Αντωνόπουλο, προεκτείνονταν τα σχισίματα με προσθήκες σχισμένων
λουρίδων που κρέμονταν επιδιώκοντας έναν έντονο εξπρεσιονισμό. Παρέπεμπαν όμως
στο πρόσφατο ποπ μόντελινγκ.

Να έφτασε άραγε ο καιρός της εκδίκησης της πανίσχυρης σύγχρονης εικόνας ή
πρόκειται για μια μεταλλαγμένη σύμπτωση;