Ήσυχη Nύχτα

Πάλι άνοιξα τα μάτια μου! Γιατί το κάνω αυτό; Γιατί ανοίγω συνέχεια τα μάτια
μου; Πρέπει να προσπαθήσω να τα έχω κλειστά. Αλλιώς δε θα μπορέσω να κοιμηθώ.
Να διώξω όλες τις σκέψεις απ’ το μυαλό μου, αυτό πρέπει. Να μη σκέφτομαι
τίποτα· τότε θα ‘ρθει ο ύπνος χωρίς να το καταλάβω. Ας παρακολουθήσω τούτες
τις χρωματιστές κηλίδες και τα φωτάκια που βλέπω με τα μάτια κλειστά. Πάντα με
βοηθά αυτό να κοιμηθώ. Να μια ωραία γαλάζια κηλίδα. Ας την παρακολουθήσω χωρίς
να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Μόνο την κηλίδα. Γλιστράει προς τα δεξιά. Το χρώμα
της ξασπρίζει. Ψέματα, σκουραίνει τώρα. Βαθύ γαλάζιο. Ωραίο γαλάζιο, βαθύ.

Είχα μια μπλούζα στο σχολείο, ακριβώς τέτοιο χρώμα. M’ άρεσε να τη φορώ με
μαύρο παντελόνι. Νόμιζα ότι με ομόρφαινε. Σιγά! Λες και δεν το ‘ξερα πως ήμουν
απ’ τα πιο άσχημα παιδιά στην τάξη μου, μπορεί και το ασχημότερο. Φριχτό να
είναι κανείς άσχημος. Δεν είχα φιλίες· η ασχήμια διώχνει. Ακόμα και το κορμί
μου, που από τη συνεχή άσκηση ήταν καλοφτιαγμένο, δε μπορούσε να δελεάσει.
Κανένα μάτι δεν πρόσεχε πως κάτω από κείνο το πρόσωπο υπήρχε ένα γυμνασμένο
και όμορφο κορμί. Τώρα δε νιώθω πια έτσι, κάθε άλλο. Όταν βλέπω τον εαυτό μου
στην τηλεόραση, είτε ν’ αγωνίζομαι στο στίβο είτε στην προθέρμανση ή ακόμα κι
όταν βαδίζω αδιάφορα τάχα προς τ’ αποδυτήρια, καμαρώνω με την εικόνα μου. Τι
όμορφο πλάσμα, λέω μέσα μου. Ξέρω πως όλα τα βλέμματα είναι καρφωμένα εκεί που
πρέπει, δηλαδή στο κορμί μου, και νιώθω ωραία. Αλλά και το πρόσωπό μου ακόμα,
με τα μαλλιά μου που έχουν μακρύνει, νομίζω πως είναι πιο συμπαθητικό τώρα.
Καθώς ωριμάζεις κάποια πράγματα φτιάχνουν.

Όλοι εκείνοι οι παλιοί συμμαθητές και συμμαθήτριες πόσο διαφορετικά θα με
βλέπανε αν ήξεραν αυτό που θα γινόμουν αργότερα… Τι καλά που θα ‘ταν αν
γινότανε να τους δείξω τότε μια φωτογραφία από το σήμερα! Ένα πρωτοσέλιδο,
καλύτερα. Τη χειραψία μου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ας πούμε. Ή την
εικόνα μου στο βάθρο. Θα είχα σίγουρα περάσει πιο όμορφα σχολικά χρόνια. Αλλά
τι τα σκέφτομαι;

Και γιατί σκέφτομαι; Πρέπει να σταματήσω τις σκέψεις αν θέλω να κοιμηθώ. Έχασα
και την κηλίδα μου.

Μπορεί όμως η έλλειψη εκείνη και να με ωφέλησε. Να μου ‘δωσε μια ώθηση. Δεν
ξέρω. Είναι περίεργο που δεν συνάντησα ποτέ από τότε έναν παλιό συμμαθητή, μια
συμμαθήτρια. Δεν προσπάθησε κανείς τους να επικοινωνήσει μαζί μου ποτέ. Θα
μπορούσε να έχει έρθει κάποιος να με αναζητήσει. Ελπίζοντας ότι θα τον
θυμάμαι. Τι πιο φυσικό; Αλλά ντρέπονται φαίνεται. M’ αρέσει αυτό.

Δεν πρέπει να πλακώνω εδώ τον ώμο μου. Θα με πάρει ο ύπνος κι όταν ξυπνήσω θα
μ’ ενοχλεί. Αχ, ναι· πολύ καλύτερα έτσι. Τι γλυκιά ξεκούραση σε τούτη τη θέση
ο ώμος μου! Τώρα θα κοιμηθώ, όμορφα και ξεκούραστα. Κι έτσι θα έχω αύριο όλες
μου τις δυνάμεις.

Δεν έχω αγωνία για αύριο. Πώς γίνεται; Καμιά αγωνία. Τελικά, μόνο για τα μικρά
και ανόητα πράγματα αγωνιώ. Αν θα προλάβω να φτάσω στην ώρα μου, αν θα μου
ρίξουν καλό χαρτί…, τέτοια. Για τα σπουδαία και τα σημαντικά δεν αγωνιώ. Σ’
αυτά, πιστεύω, είμαστε όλοι ανίσχυροι. Μονάχα επιθυμώ. Επιθυμώ δυνατά, μα
χωρίς αγωνία. Κι ούτε κανένα προαίσθημα έχω. Ευτυχώς. Δε μου αρέσουν τα
προαισθήματα. Ούτε τα προαισθήματα ούτε τα προφητικά όνειρα. Ποτέ μου δεν έχω
δει προφητικό όνειρο. Ευτυχώς. Εκείνο που ονειρεύομαι συχνά είναι
αποχωρητήρια. Και χτες το βράδυ νομίζω. Για να θυμηθώ…

Ναι, ήμουν τάχα λέει κάτω στο κέντρο. Μπαίνω σ’ ένα μεγάλο δημόσιο κτίριο.
Στην αρχή νόμισα πως ήταν Πανεπιστήμιο. Μετά κατάλαβα πως ήταν Νοσοκομείο.
Περπατώ σ’ έναν φαρδύ διάδρομο. «Να ‘βρισκα δω καμιά τουαλέτα», λέω. Ήθελα να
κάνω την ανάγκη μου. Ανοίγω στην τύχη μια πόρτα. Τουαλέτα! Φωτεινή, ευρύχωρη
και καθαρή· έλαμπε από πάστρα. Υπήρχε κι ένα πλυντήριο εκεί μέσα, στολισμένο
μάλιστα με διάφορα σαχλά μπιμπελό σαν δεκαετίας του ’70. Ώς και μια μικρή
τηλεόραση υπήρχε σκεπασμένη μ’ ένα κέντημα. «Μα τι ωραία τουαλέτα! Θα θυμάμαι
άραγε πού είναι να την ξαναβρώ;», σκεφτόμουν. «Εδώ θα έρχομαι να κάνω τα κακά
μου». Δεν ξέρω τι σημαίνει να δεις στον ύπνο σου αποχωρητήριο. Ή Νοσοκομείο. Ή
Πανεπιστήμιο.

Δασκεδαστικό είναι να βλέπεις όνειρα. Μακάρι να δω κι απόψε. Ανόητα, άσχετα
όνειρα. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να κοιμηθώ. Εκεί είναι το δύσκολο.
Ας βρω πάλι μια κηλίδα να πιαστώ. Να μια μακρουλή. Πώς αλλάζει σχήματα!
Μοιάζει τώρα με καβούρι. Άσπρο μικρό και τρέχει γρήγορα. Ίσως αυτό με οδηγήσει
στον ύπνο. Ονειρεύομαι ένα καβούρι που τρέχει. Αλλάζει κατεύθυνση και χάνεται
μέσα σε πέτρες. Αρχίζω μάλλον να κοιμάμαι. Μαύρες πετρούλες· μικρές μα
κοφτερές, όλο γωνίες. Ναι, κυλώ στον ύπνο.

Μια τέτοια πέτρα δεν ήταν που είχα πετάξει σε κείνο τ’ αγόρι; Τον βρήκε λίγο
πάνω απ’ το φρύδι. Τον πήραν τα αίματα. Μου ‘ριξε τότε μια πέτρα κι αυτός μα
δε με πέτυχε. Άρπαξε χώματα, μου τα πέταξε στα μούτρα. Μου μπήκανε στα μάτια,
στο στόμα· κόπηκ’ η ανάσα μου. Πήγαινα να πάρω αέρα και κατάπινα χώματα.

«Θα τα πω όλα, θα τα πω όλα», ούρλιαζε η άλλη. Είχε δει όλη τη σκηνή από το
παράθυρο. «Σε είδα! Πρώτα εσύ πέταξες την πέτρα. Θα τα πω όλα». Τη μισούσα με
όλη μου την ψυχή. Δεν ξέρω αν τα παιδιά μισούν πιο εύκολα. Αλλά τόσο πολύ όμως
δεν έχω ξαναμισήσει. Ακόμα και τώρα τη μισώ. Τι κι αν έχει πεθάνει; Νομίζω πως
δε θα φύγει ποτέ από μέσα μου αυτό. Θα φύγει;

Πάλι άνοιξα τα μάτια μου. Δύσκολο να επιβάλεις στον εαυτό σου και την πιο απλή
εντολή. Μπρος, τα μάτια κλειστά!

Πόσο μεγάλη αμαρτία είναι άραγε; Να μισείς πεθαμένο; Θα τη σκεφτώ και αύριο.
Το κάνω κάθε φορά στους αγώνες. Πριν ρίξω τη βολή. «Δες με σκύλα», λέω. Και
ρίχνω. Πότε ήταν, στο Ελσίνκι; Που είπα: «Στην καρδιά σου να φτάσει σκύλα,
στην καρδιά σου!». Τρόμαξα όμως. Τρόμαξα με το μίσος μου. Μια τέτοια στιγμή
χρειάζεται να κάνεις θετικές σκέψεις, μόνο θετικές σκέψεις – είπα μέσα μου. Να
πεις μια προσευχή, να φέρεις στο νου κάποιον που αγαπάς. Τι περιμένεις να βγει
απ’ το μίσος; Μα η βολή μου ήταν τόσο καλή! Τι αστείο πράγμα Θε μου! Ήταν τόσο
καλή! Ίσως να πω και αύριο τη μαγική φράση. «Στην καρδιά σου σκύλα!».

Εμένα μ’ έχει μισήσει άραγε κανείς; Όχι δεν το πιστεύω. Ότι υπάρχει κόσμος που
με αντιπαθεί, που με φθονεί, ναι υπάρχει. Αλλά μίσος πραγματικό, τέτοιο που
ένιωσα εγώ για κείνη, δεν έχω ξυπνήσει μέσα σε άνθρωπο ώς τώρα. Όταν σε μισούν
το καταλαβαίνεις. Το νιώθεις. Ούτε κι εκείνη με μισούσε άλλωστε. Απλώς με
περιφρονούσε, τίποτ’ άλλο. Είναι άσχημο να μη σε μισεί αυτός που μισείς·
χειρότερο απ’ το να μη σε αγαπά αυτός π’ αγαπάς.

Τι τα σκέφτομαι τώρα όλ’ αυτά; Γιατί δε σκέφτομαι κάτι όμορφο; Το απαλό
κυματάκι που γλείφει την άμμο. Βαθιά πράσινα νερά. Θέλω ν’ αποκοιμηθώ με μια
όμορφη σκέψη στο μυαλό. Ανθισμένες αχλαδιές. Ροδάκινα αρωματικά. Ένα
καλοσιροπιασμένο ραβανί· με μια μπαλίτσα παγωτό βανίλια δίπλα. Ένα υπόσχομαι
στον εαυτό μου: όταν τελειώσουν οι Αγώνες θα φάω παϊδάκια με πατάτες
τηγανητές· κι αποπάνω ένα καλοσιροπιασμένο ραβανί με παγωτό.

Εκείνη η μικρή παραλία! Πού να βρίσκεται άραγε… Πόσες και πόσες φορές δεν
προσπάθησα να θυμηθώ πού την είχα δει. Μα στέκεται αδύνατο να θυμηθώ. Το μόνο
που ξέρω είναι ότι την έβρισκες κολυμπώντας. Βαθιά πράσινα νερά. Δεν υπήρχε
δρόμος να οδηγεί εκεί, από πάνω της κρέμονταν βράχια απόκρημνα. Μια παραλία
τόσο μικρή. Σαν… ατομική! Με βοτσαλάκια, και στο βάθος μια σπηλίτσα. Πού την
είχα ανακαλύψει; Σε ποιο νησί; Δε θυμάμαι. Πολλές φορές με πιάνει η μανία να
βρω ένα παλιό μέρος και να το επισκεφτώ ξανά. Ένα εστιατόριο που έφαγα κάποτε
τυχαία, ένα κατάστημα, ένα ξενοδοχείο όπου έκανα μια στάση για να κοιμηθώ. Ή
μια τοποθεσία, άσχετη. Δεν είναι ότι τα μέρη τούτα συνδέονται με μια ευχάριστη
ανάμνηση και γι’ αυτό το λόγο επιθυμώ να τα ξαναδώ. Κείνο που θέλω μάλλον
είναι ν’ ακουμπήσω την παλιά στιγμή, ένα κομματάκι παρελθόν. Πετυχαίνεται μια
ισορροπία τότε μέσα μου, καταλαβαίνω πως στον κόσμο υπάρχει σταθερότητα. Πως
ό,τι και να πάει στραβά, όσο άσχημα κι αν αγωνιστώ, ας πούμε, αύριο, όποιες
δυστυχίες ή όποιες ευτυχίες και να μου τύχουν, η μικρή παραλία που είχα βρει
κάποτε κολυμπώντας βρίσκεται πάντα στη θέση της απείραχτη. Μεγάλη παρηγοριά.

Ίσως είναι και αυτή η απόλυτη ησυχία που δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Λες κι ο
κόσμος όλος κρατά την ανάσα του περιμένοντας πότε θα νυστάξω. Πολύ πιο εύκολα
θα κοιμόμουν αν ακουγόταν κάποιος μακρινός θόρυβος, η βοή των αυτοκινήτων στο
δρόμο. Θυμάμαι τι όμορφα που κοιμόμασταν μικρά, το καλοκαίρι, τα παράθυρα
ανοιχτά κι οι μεγάλοι να κουβεντιάζουν στον κήπο έξω ώς αργά. Έρχονταν οι
φωνές τους και μας νανούριζαν γλυκά, νιώθαμε ασφάλεια.

Απόψε θα μ’ άρεσε να κοιμηθώ στο ύπαιθρο, στη δροσιά της νύχτας. Αλλά όχι σε
σλίπινγκ μπαγκ, κατάχαμα, όχι. Σ’ ένα ωραίο φαρδύ κρεβάτι, με παχουλά
μαξιλάρια και μια κουβερτούλα στα πόδια μου για την πρωινή ψύχρα. Να βουλιάζω
στο μαλακό μου στρώμα και να βλέπω από πάνω μου τ’ αστέρια, αυτό θέλω. Θά
‘κανα ύπνο μεγαλείο. Χωρίς τ’ απαίσιο αυτό κόκκινο μάτι του συναγερμού που με
παρακολουθεί διαρκώς κι ανάβει στην παραμικρή μου κίνηση.

Τι νεκρική ησυχία! Σα να ‘ναι τα πάντα σκεπασμένα με μπαμπάκι. Σου πλακώνει
την καρδιά τέτοια ησυχία. Θέλεις να πεταχτείς πάνω και να ουρλιάξεις. Τι θα
γινόταν άραγε αν άρχιζα ξαφνικά να φωνάζω μέσα στη νύχτα… Θα προκαλούσα
μεγάλη αναστάτωση και ταραχή. Αμέσως θα τρέχανε οι άνθρωποι της Ασφάλειας να
δουν τι τρέχει. Θα προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν, να καταλάβουν τι μ’ έπιασε
στα καλά καθούμενα. Κι εγώ θα φώναζα, θα φώναζα… M’ όλη μου τη δύναμη. Οι
κραυγές μου θα σκίζαν τη φριχτή σιωπή.

«ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ NA ΚΟΙΜΗΘΩ», θα ούρλιαζα στους απορημένους φρουρούς. «ΔΕ ΘΕΛΩ NA
ΚΟΙΜΗΘΩ». Όχι σ’ αυτό το δωμάτιο, όχι απόψε. Δε με νοιάζει να ξεκουραστώ, δε
με νοιάζει να έχω δυνάμεις αύριο. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσω τις
σκέψεις· και την ανόητη αυτή προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν έχω
αγωνία. Έχω αγωνία και μεγάλη. Τρέμω. Ας το μάθουν όλοι. Μα τι να σου κάνουν
κι οι καημένοι οι φρουροί; Τίποτα· θα με κοιτάζαν συμπονετικά. Το πολύ να
ειδοποιούσαν κάποιον. Κανείς δεν μπορεί να σου κάνει τίποτα, δεν έχεις να
περιμένεις βοήθεια από πουθενά. Ούτε από ζωντανό ούτε από πεθαμένο.

Ψέματα είναι πως μισούσα την αδερφή μου, πως τη μισώ τάχα ακόμη. Τη μέρα που
πέθανε δε σταμάτησα να… Κι όταν ευχήθηκα η βολή μου να φτάσει στην καρδιά
της, δεν ήταν μίσος αυτό. Δεν ξέρω γιατί το είπα, αλλά δεν ήταν μίσος.

H αλήθεια είναι μια: ΔΕ ΘΕΛΩ N’ ΑΓΩΝΙΣΤΩ ΑΥΡΙΟ. Κανείς ας μην περιμένει τίποτα
από μένα. Ποτέ μην πατήσω το πόδι μου στο στάδιο. Ας κολυμπούσα μόνο όλη μέρα,
σε βαθιά πράσινα νερά. Βότσαλα καυτά στις πατούσες μου, φύκια στα μαλλιά μου.
Τη νύχτα να κοιμόμουν σ’ ένα φαρδύ κρεβάτι κάτω απ’ τ’ αστέρια. Και χωρίς
όνειρα, παρακαλώ· χωρίς όνειρα. Αυτό θέλω.