Tα του Kαίσαρος…

Υπάρχει μια σύγχυση ως προς το ποιος υπογράφει το ενδυματολογικό κομμάτι της
Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Ίσως επειδή δεν είναι ένας και
διάσημος, αλλά περισσότεροι και λιγότερο γνωστοί. Κι επειδή ο σχεδιασμός του
συνόλου των κοστουμιών αποδίδεται στην πανευρωπαϊκά καταξιωμένη – και δικαίως
– Σοφία Κοκοσαλάκη, η αποκατάσταση της αλήθειας είναι και σκόπιμη και
αναγκαία. H δημιουργία των σύγχρονων κοστουμιών ανήκει καθ’ ολοκληρία στην
Κοκοσαλάκη. Στα σύγχρονα κοστούμια ανήκει και το θεαματικό φόρεμα της Μπγιόρκ,
το οπερετικό της Κονιόρδου, τα εκατοντάδες κοστούμια των ελληνικών ομάδων,
αλλά και τα φορέματα – αγγεία των κοριτσιών που κρατούσαν τις ταμπέλες των
χωρών που παρήλαυναν. Όλα τα άλλα, τα θεατρικά κοστούμια της Κλεψύδρας, ήταν
ιδέα και σχεδιασμός του Άγγελου Μέντη και των συνεργατών του – της Ελένης
Μανωλοπούλου, φοιτητών και αποφοίτων της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Ανεξάρτητες και συγκοινωνούσες ομάδες, επί τρία χρόνια δούλεψαν, μελέτησαν και
ολοκλήρωσαν την πιο μεγάλη «ζωντανή» διαδρομή, με επιλεγμένες στιγμές, της
Ελληνικής Ιστορίας.

… τω Καίσαρι

Όσο για το κυκλαδικό, «muster peace» κομμάτι της θεαματικής τελετής, όπου η
υψηλή τεχνολογία υποτάσσεται στην εφευρετικότητα και την αισθητική, τα εύσημα
ανήκουν στη Λίλυ Πεζανού. Την πιο «σιωπηλή» – δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν
κάνει δηλώσεις – και υπεύθυνη δημιουργό, που είχε και τη γενική σκηνογραφική
ευθύνη. Πόσο ωραίο είναι να ξαναγράφονται οι μύθοι μας. Να ‘ναι καλά ο
Δημήτρης Παπαϊωάννου, που με τους συνεργάτες του μάς έμαθε πως όταν ένα έργο
μεγάλης κλίμακας οργανώνεται σωστά, έγκαιρα και έχει οικονομική υποστήριξη,
μπορεί να εκτινάξει τις δημιουργικές ικανότητες των καλλιτεχνών μας. Δεν είναι
λίγοι αυτοί που αναγνωρίζουν ευαισθησίες, όνειρα, συγκινήσεις μέσα στα έργα
αρκετών Ελλήνων δημιουργών. Γιατί καλλιτέχνες έχουμε. Υποστήριξη δεν έχουν.