Pεχαγκελισμοί όπως Eυαγγελισμοί

Τον παίρνει το μάτι μου από το στενόμακρο παραθυράκι των αποδυτηρίων. Κάθεται
σ’ έναν πάγκο με σκυφτό κεφάλι. Δεν με παίρνει είδηση, τον βλέπω από πίσω κι
έχει σβέρκο δυνατό σαν ταύρου. Να η ευκαιρία που περιμένω τόσον καιρό, κάπου
να τον ξεμοναχιάσω. Το αναπάντεχο είναι πως βρίσκεται τώρα εδώ, στους χώρους
της TuS Helene. Τι θέλει, όμως, μέσα στ’ άδεια αποδυτήρια; Βρωμάνε ιδρώτες και
μπαγιάτικη βαρβατίλα. Πλανιούνται βουβές ιαχές και πνιχτά μουγκρίσματα.
Συλλογιέται σκυφτός, περιεργάζεται ένα ένα τα ντουλάπια και ξανασκύβει το
κεφάλι. Σαν να προσεύχεται. Την περίμενα πολύ αυτήν τη στιγμή. Πώς όμως να τον
πλησιάσω; Σαν στενοχωρημένος μου φαίνεται. Πώς να του πω ποιος είμαι;

Να πω πρώτα σ’ εσάς ποιος είμαι: Ο Όμηρος, δεκατριών παρά κάτι. Ζω στο Έσεν
και πιστεύω στα παραμύθια και στα θαύματα. Όχι μόνο γιατί το λέει ο Ότο, αλλά
γιατί πράγματι γίνονται θαύματα. Να, όπως σήμερα, που τον βρίσκω μπροστά μου.
Όπως τελευταία, που όλοι οι Γερμανοί γείτονες μου χαμογελούν πλατιά και μου
δείχνουν δυο δάκτυλα με το σήμα της νίκης. Σαν να είμαι εγώ ο ήρωας. Τώρα,
μετά τη νίκη στο Ευρωπαϊκό, όλοι οι Έλληνες περνιούνται για ήρωες. Λοιπόν
συχνά μου χαϊδεύουν το κεφάλι όταν με συναντούν, κάτι που πρώτα δεν έκαναν.
«Με την υπομονή έρχεται κάποτε και η δικαίωση», λέει ο Ότο. Έτσι κι εγώ,
υπομονή. Μαζεύω «ρεχαγκελισμούς», όσες φράσεις του έχουν πλάκα. Τις λέω έτσι
γιατί μου θυμίζουν τους Ευαγγελισμούς και το Τη Υπερμάχω που μάθαμε στο
σχολείο συλλαβιστά.

Όσο εκείνος κάθεται και συλλογιέται να σας πω κι άλλα: Οι παππούδες μου ήρθαν
εδώ το ’65. Την εποχή εκείνη ο Ότο ήταν ήδη δύο χρόνια στην Bundesliga. Πρώτος
ήρθε από το Κοκκινοπλό ο παππούς. Μετά ακολούθησαν κι άλλοι. Ήρθε και η
γιαγιά, που είχαν δώσει λόγο από τα πριν. Άδειασε ο Όλυμπος και γέμισε το Έσεν
Κοκκινοπλίτες. Είμαστε όλοι Βλάχοι, αλλά τώρα πια Βλαχογερμανοί, λέει ο
παππούς. H μαμά παντρεύτηκε κι αυτή Κοκκινοπλίτη και μάλιστα νωρίς νωρίς,
γιατί είχα τρυπώσει στην κοιλιά της. Μένουμε στη συνοικία Αλτενέσεν των
ανθρακωρύχων. Το κάρβουνο και οι μαυρισμένοι τοίχοι είναι ακόμα εδώ. Σκόνη
μαύρη και χοντρή. Οι δρόμοι σκοτεινοί και συννεφιασμένοι, τα καφετί τούβλα των
σπιτιών δακρύζουν. Το παλιό ανθρακωρυχείο Zeche Helene το έχουν φτιάξει κέντρο
αθλητισμού για τον αθλητικό σύλλογο Helene – την Ελένη δηλαδή. Από αυτόν εδώ
τον σύλλογο ξεκίνησε κι ο Ότο. Έμενε κι αυτός μικρός στην ίδια συνοικία. Ποιος
να του το ‘λεγε τότε που ξεκίνησε από την «Ελένη» πως θα ‘χε κάποτε τόσα πάρε
δώσε με την Ελλάδα και ότι θα χοροπηδούσε ενθουσιασμένος με άλλα δεκαπέντε
εκατομμύρια Έλληνες, δηλαδή δέκα στη χώρα μας κι άλλα πέντε σε όλο τον κόσμο.

Κολλάω το μούτρο μου στο τζάμι. Ο Ότο είναι ακόμα στην ίδια θέση. «Πότε
χάνουμε και πότε κερδίζουν οι άλλοι», λέει ο μπαγάσας. Καλό ε; Τέτοια κουφά
λέει. Έχει χιούμορ. Λέει κι αυτό που το επαναλαμβάνω μέσα μου όταν είμαι
κακόκεφος και φτιάχνω: «Το καλύτερο παιχνίδι μας είναι όσο δεν υπάρχει
αντίπαλος. Όταν όμως τον έχεις απέναντι, συνέχισε να παίζεις το καλύτερο
παιχνίδι».

Στις αυλές του Zeche Helene έπαιζα από μικρός. Ανέβαινα στα βαγονέτα,
καβαλούσα τα λουριά των μηχανών και πολλές φορές σαν να άκουγα ένα μουγκρητό
να βγαίνει μέσα από το ψηλό τούβλινο φουγάρο. Σαν να ‘ταν θεριό.

Ρίχνω μια ματιά μες στο παραθυράκι. Ο Ότο κάθεται ακόμα εκεί, καρφωμένος στον
πάγκο. Από το απέναντι πεζοδρόμιο προσπερνάει ο γείτονάς μας, ο κύριος Κουν.
Με χαιρετάει κλείνοντας το μάτι και υψώνοντας με τα δύο δάκτυλα το βίκτορι.
Από τότε που κέρδισε η Εθνική πήραμε τα πάνω μας, είμαστε πολύ cool εμείς οι
Έλληνες και θα τα καταφέρουμε και στους Ολυμπιακούς, και στο Μουντιάλ, και
παντού, μου έλεγε προχτές. Έτσι λένε όλοι οι Γερμανοί, δηλαδή. Τώρα μάλιστα
δείχνουν ρεσπέκτ και στους κωφάλαλους πιτσιρικάδες. Αυτό ξέχασα να σας το πω.
Όταν γεννήθηκα ήμουν ένα μωρό δίχως αυτιά. Δεν άκουγα τους ήχους. H μαμά όλο
έκλαιγε. Ο μπαμπάς δούλευε. Εγώ στον κόσμο μου. Από τόσος δα κλωτσούσα συνεχώς
ένα κουτάκι Κόκα-Κόλα στον κήπο της γιαγιάς και του παππού. Είχαμε γρασίδι και
δεν ακουγόταν. Αργότερα στρώσαμε τσιμέντο κι όταν έβγαινα να κλωτσήσω το
κουτάκι όλοι φώναζαν πως κάνει τρομερό θόρυβο. Μου χάρισαν μια μπάλα. Από τότε
την κλωτσάω συνεχώς και όνειρό μου είναι να με πάρουν στην TuS Helene, στη
συνοικιακή ομάδα μας δηλαδή.

Τον Ότο τον παρακολουθώ συνέχεια τα τελευταία χρόνια. Από τότε που έγινα δέκα
χρόνων, δηλαδή πριν ακόμη αναλάβει εκείνος προπονητής στην Αθήνα.

Μου αρέσει όταν λέει: «Το παραμύθι συνεχίζεται». Ή το άλλο: «Το θαύμα θα
γίνει, να είστε σίγουροι!». Γουστάρω τη σιγουριά του για θαύματα. Πολλά από τα
χαμηλά σπίτια της παλιάς μας γειτονιάς έχουν μπογιατιστεί από αυτόν. Όταν στα
δεκαπέντε έχασε τον πατέρα του πήγε κι έμαθε την τέχνη τού ελαιοχρωματιστή,
λέει η μαμά, που θέλει να μάθω κι εγώ τη δουλειά του μπογιατζή, γιατί είναι
πρακτική και δεν χρειάζεται να ακούς. Εγώ όμως θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής.
Και δεν νομίζω πως εμποδίζει που δεν ακούω. Το σπουδαίο στο ποδόσφαιρο είναι
να βλέπεις όχι να ακούς. Παρ’ όλο που κάποτε, όταν ο Πελέ αφουγκράσθηκε πίσω
του το τρέξιμο του Κάρλος Αλμπέρτο, αντέδρασε σωστά για την περίσταση μόνο και
μόνο με την ακοή, χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει. Αλλά βέβαια Πελέ ήταν αυτός,
τι λέμε τώρα; Έξω από τον μέσον όρο. Όμως κι εγώ είμαι ο πιο γρήγορος από
όλους στο σχολείο. Ναι, τρέχω πολύ, αυτό θα είναι σίγουρα μελλοντικά το ατού
μου. Θα αντικαταστήσω την έλλειψη της ακοής με τη γρηγοράδα και την
παρατηρητικότητα. Μόνο που θέλω να με συμβουλέψει ο Ότο, να δει πώς παίζω, να
μου πει πώς βρίσκει την ταχύτητά μου.

Κοίτα να δεις! Κόλλησε εδώ το άτομο! Κάθεται, κάθεται, μα τι να σκέπτεται, σαν
να ‘ναι στενοχωρημένος. Ποτέ άλλοτε δεν τον έχω δει έτσι. Τον παρακολουθώ
συχνά και να σας πω το μυστικό: τα Σαββατοκύριακα το σκάω και τραβάω προς την
Μπαλντενάι. Σ’ αυτήν τη λίμνη έχει το σπίτι του ο Ότο με την Μπεάτε. Πλησιάζω
τον φράκτη τους και κρυμμένος πίσω από κάτι θάμνους κοιτάζω τι κάνουν. Όταν
έχει καλό καιρό, βγαίνουν και παίρνουν το πρωινό τους στον κήπο. Εκείνος πριν
πιει την πρώτη γουλιά καφέ ρίχνει μια κατακόρυφο να έρθει σε φόρμα. Μάλλον
εξασκεί τη μέση του και την ισορροπία του σώματός του. Από τότε που το πήρα
χαμπάρι, κάνω κι εγώ μια κατακόρυφο κάθε πρωί στο δωμάτιό μου. Μια φορά μπήκε
η μαμά και τρόμαξε.

Μετά την κατακόρυφο κάνει κάποιες ανατάσεις, επικύψεις, τεντώνει τα χέρια,
πηδάει πάνω-κάτω και πιάνει μετά το τραγούδι. Θα με ρωτήσετε τώρα πώς το
καταλαβαίνω, αφού δεν ακούω. Του Ότο όλα του τα καταλαβαίνω. Κουνάει κάπως τα
χείλια του, κάπως τα χέρια του, δεν χρειάζεται να ακούω. Εξάλλου έχω μελετήσει
στην τηλεόραση όλες του τις κινήσεις. Σπούδασα τα χείλια του όταν προσπαθούσε
να συλλαβίσει τον Εθνικό μας Ύμνο.
Σε–γνω-ρί-ζω–από–την–κό-ψη–του–σπα-θιού–την–τρο-με-ρή. Ο Όττο
τραγουδάει με το παραμικρό. Θέλω κάποτε να του τραγουδήσω Τη Υπερμάχω. Θα του
αρέσει σίγουρα. Πώς θα την τραγουδήσω; Τσάτρα-πάτρα. Πηγαίνω σε ειδικό
σχολείο, μαθαίνω να μιλάω κι έχω αρχίσει να εκπαιδεύομαι και με ακουστικά. Ο
δάσκαλός μου, ο κύριος Στέφαν, λέει ότι με την ομιλία κάνω πολλές προόδους.
Λοιπόν έχω ετοιμάσει κι ένα CD με το τροπάριο. Έλεγα να τον πετύχω κάποτε στο
ελληνικό που πάει με την Μπεάτε και να του το χαρίσω. Είναι ένα ελληνικό
εστιατόριο πάνω στον λόφο της λίμνης, κοντά στο σπίτι τους. Τη βραδιά της
νίκης έγινε μεγάλη γιορτή εκεί. Ο Έλληνας ιδιοκτήτης ανακοίνωσε πως θα
παραγγείλει το άγαλμα του Ότο σ’ έναν μαρμαρά στη Θεσσαλονίκη, για να το
στήσει έξω από το μαγαζί. Αυτό μου το είπε ο μπαμπάς. Ο Ότο, μόλις επέστρεψε
πριν από λίγες ημέρες με την Μπεάτε από τη νήσο Ζιλτ που έκαναν διακοπές,
δήλωσε πως δεν του αρέσουν αυτά.

Να τον έπιασε άραγε σήμερα νοσταλγία για τα πρώτα του παιχνίδια στην TuS
Helene; Ήταν κι αυτός δώδεκα χρόνων όταν άρχισε εδώ. Εγώ κοντεύω τα δεκατρία.
Μόνο αυτός μπορεί να τους πείσει να με πάρουν κι ας μην ακούω. Στο παιχνίδι
πρέπει να βγάζω τα ακουστικά. Πρέπει να του δείξω, βέβαια, πρώτα πώς παίζω και
πόσο γρήγορος είμαι. Μήπως πρέπει να το πάρω τώρα απόφαση και να μπω κι εγώ
στα αποδυτήρια; Κι αν θυμώσει; Και τι να του πω; Θα τρομάξει με τη φωνή μου
και θα σηκωθεί να φύγει. Έτσι κάνουν οι περισσότεροι. Τη φωνή μου πρέπει να
την συνηθίσει κανείς για να καταλάβει τι λέω.

A, μπαα! Στα αποδυτήρια δεν θα κατέβω. Αποκλείεται. Δεν αντέχω να διακόψω τον
Ότο από την περισυλλογή του. Λοιπόν, θα κάνω τον γύρο του μαντρότοιχου, θα
περάσω την κεντρική πύλη και το κιγκλίδωμα και θα μπω στο γήπεδο. Ο θυρωρός με
ξέρει, είναι φίλος μου και δεν λέει τίποτα. Κλωτσάω συχνά εδώ την μπάλα τα
απογεύματα. Τελευταία μου κάνει κι αυτός το σήμα της νίκης. Αν είμαι τυχερός
και μ’ ακούσει ο Ότο, θα έχει την περιέργεια να βγει έξω να δει ποιος είναι.

Μπαίνω στο γήπεδο, ρίχνω την μπάλα κι αρχίζω να την κλωτσάω. Σε λίγο τον βλέπω
πράγματι να βγαίνει. Μου ρίχνει μια αδιάφορη ματιά και περπατάει αργά πάνω
στις κερκίδες. H καρδιά μου χοροπηδάει στο στήθος μου και πάει να σπάσει. Το
παίζω ατάραχος. Ρίχνω δυο-τρεις κατακόρυφες στον αέρα από τις καλύτερές μου.
Ούτε μια στιγμή δεν χάνω την ισορροπία μου. Την τρίτη φορά που ήρθα τα
πάνω-κάτω, τον βλέπω να με κοιτάει και να χαμογελάει αχνά. Ετούτη τη στιγμή
μου ‘ρχεται η φαεινή για την ξαφνική του παρουσία εδώ στο γήπεδο της Χελένε. 9
Αυγούστου δεν είναι σήμερα; Έχει τα γενέθλιά του! Ήρθε να κάνει τον απολογισμό
του. Τον κάνω κι εγώ μερικές φορές κι ας είμαι μόνο δεκατρία παρά κάτι.
Απολογισμό λοιπόν κι αυτός.

Σουτάρω κι αρχίζω ένα φανταστικό παιχνίδι δίχως αντίπαλο. Κάνω τρίπλες με την
μπάλα, όπως είδα να κάνει ο Ρονάλντο. Της δίνω μια, αυτή ορμάει προς τα μπρος
με δύναμη, κι εγώ τρέχω με τη φοβερή μου ταχύτητα να την προλάβω. Τον βλέπω να
κοιτάει, να χαμογελάει, να σηκώνει τα χέρια, να βάζει τα δάκτυλα στο στόμα για
να σφυρίξει, εγώ τον χαβά μου, εκείνος σμίγει τα φρύδια και ξανά τα χέρια προς
τα πάνω, μου κάνει νόημα να προσέξω έναν φανταστικό αντίπαλο, το καλύτερο
παιχνίδι είναι όταν δεν υπάρχει αντίπαλος και βγαίνει ξαφνικά μπροστά σου. Τη
δουλειά σου εσύ! Έχει τα γενέθλιά του κι αυτό είναι το δώρο μου. Συνεχίζω
ακάθεκτος, εκείνος πηδάει ψηλά, κουνάει το κεφάλι λοξά, μου δίνει νόημα για
κεφαλιά, κλωτσάω την μπάλα, σηκώνεται, της δίνω φοβερή κεφαλιά σαν τον
Χαριστέα, ρίχνω μια κατακόρυφο στον αέρα, ξαναπρολαβαίνω την μπάλα, της
ξαναρίχνω κεφαλιά και την χώνω στο δίχτυ. Ο Ότο χτυπάει παλαμάκια, δεν
φαίνεται τώρα θλιμμένος. Χαίρεται, κι όσο χαίρεται εκείνος τόσο εγώ τρέχω και
δώστου ξανά την μπάλα και πάλι, και πάλι, κι εκείνη πετάει στα σύννεφα. Ο Ότο
πηδάει δυο δυο τις κερκίδες, τρέχει τώρα, κλωτσάει την μπάλα, την προλαβαίνω
εγώ πριν βγει άουτ και την χώνω πάλι στα δίχτυα. Εκείνος έρχεται κατά πάνω μου
και μ’ αγκαλιάζει. Τρανταζόμαστε από χαρά και χοροπηδάμε. Σήμερα έχουμε και οι
δύο τα γενέθλιά μας.