H ομορφιά εκδημοκρατίζεται

H ομορφιά εκδημοκρατίζεται. H αισθητική χειρουργική αποκτά νέο προσανατολισμό
κι ακόμη νεώτερους πελάτες. Τα ταμπού ξεπερνιούνται και το νέο ρεύμα σκέψης
που έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού – κάποιοι το αποκαλούν και
Vanitus Democratus – όχι μόνο ανέχεται, αλλά αγκαλιάζει με ζέση την αισθητική
χειρουργική, θεωρώντας την απόδειξη της ισότητας, της ευημερίας και της
αυτονομίας του ατόμου στις δυτικές κοινωνίες.

«Ο φθόνος είναι η βάση της δημοκρατίας», έγραψε ο Μπέρτραντ Ράσελ, αλλά επειδή
η ομορφιά είναι ένα πολύτιμο αγαθό άδικα κατανεμημένο, μπορεί να προκαλέσει
ακραίο φθόνο για τη μη δημοκρατικότητά της. H απάντηση έρχεται με τις νέες
τεχνικές αισθητικής χειρουργικής, με τις χαμηλότερες τιμές και με τις όλο και
μικρότερες ηλικίες ανθρώπων που απευθύνονται στον πλαστικό χειρουργό, κάνοντας
την ομορφιά ένα προϊόν που μπορεί να αγοράσει ο οποιοσδήποτε.

H αντίληψη που θέλει την αισθητική χειρουργική να αποτελεί υπόθεση μόνο των
πλουσίων, των ματαιόδοξων και των ανόητων, καταρρέει. H πραγματικότητα, όπως
καταγράφεται μέσα από τις στατιστικές, είναι ότι οι περισσότεροι πελάτες
προέρχονται από τη μεσαία τάξη και κάνουν οικονομίες για να προχωρήσουν σε
επεμβάσεις, τάση που επιβεβαιώνεται και στη χώρα μας.

«H Ελλάδα είναι πολύ προχωρημένη στο ζήτημα της αισθητικής χειρουργικής. Οι
Έλληνες δεν είχαν ποτέ ταμπού με το ζήτημα, αλλά κι αν είχαν, το έχουν
ξεπεράσει. Όταν έχουν πρόβλημα που τους απασχολεί, θα το συζητήσουν άμεσα και
αναλυτικά με τον γιατρό τους και θα κάνουν βήματα για να διατηρήσουν τη
νεανικότητα και την ομορφιά τους. Αν παλαιότερα υπήρχε κάποια αδυναμία να πουν
στον κόσμο ότι κάνουν πλαστική, τώρα δεν υπάρχει καμιά. Οι ευχαριστημένοι
πελάτες, μάλιστα, φέρνουν και τους φίλους τους», λέει στα «NEA» ο κ.
Παρασκευάς Κοντοές, πλαστικός χειρουργός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σημειώνει δε ότι σημαντικό ρόλο στην αλλαγή αυτή έπαιξε το ότι «δεν κάνουμε
πια μόνο χειρουργική, αλλά και ενέσιμες θεραπείες. Επιπλέον, ο κόσμος είναι
πιο ευαισθητοποιημένος. Αλλά ας μην ξεχνάμε επίσης ότι το οικονομικό επίπεδο
του Έλληνα έχει ανέβει, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι λογικές, να μπορεί ο
καθένας να το κάνει. Δεν είναι θέμα της ανώτερης τάξης».

Οι στατιστικές έρχονται να επιβεβαιώσουν την τάση αυτή. Ο μέσος ασθενής
της αισθητικής χειρουργικής δεν είναι πλούσιος. Στις ΗΠΑ, μόνο το 23% των
ασθενών προέρχονται από οικογένειες που κερδίζουν περισσότερα από 50.000
δολάρια τον χρόνο. Οι οικογένειες με εισόδημα μικρότερο των 25.000 δολαρίων
αποτελούν το 30% των ασθενών, ενώ αυτές που κερδίζουν ανάμεσα σε 25.000 και
50.000 αποτελούν το 35%. Οι υποστηρικτές του εκδημοκρατισμού της ομορφιάς,
άλλωστε, θεωρούν την αισθητική χειρουργική τη σύγχρονη δημοκρατική λύση σε ένα
βαθύτατα αντιδημοκρατικό πρόβλημα.

Όπως παρατηρεί ο Αμερικανός ιστορικός Σάντερ Γκίλμαν, «σ’ έναν κόσμο όπου
κρινόμαστε από την εμφάνισή μας, η πεποίθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε την
εμφάνισή μας είναι απελευθερωτική. Είμαστε αυτό που φαινόμαστε και φαινόμαστε
αυτό που είμαστε». Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σύμφωνα με την Αμερικανική
Ακαδημία Αισθητικής Χειρουργικής, μέσα σε μία δεκαετία, ο αριθμός των ανθρώπων
που δήλωσαν ότι εγκρίνουν τις αισθητικές επεμβάσεις αυξήθηκε κατά 50%. Μαζί με
το ποσοστό συμπάθειας αυξήθηκε κατακόρυφα και ο αριθμός των επεμβάσεων.
Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα των «New York Times», ο συνολικός αριθμός των
αισθητικών επεμβάσεων αυξήθηκε κατά 228% από το 1997. Οι αριθμοί αυτοί
αναμένεται να αυξηθούν κι άλλο, καθώς ο πληθυσμός γερνά, οι τιμές πέφτουν, οι
νεώτεροι ασθενείς προχωρούν σε ανάλογες επεμβάσεις, ενώ η τεχνολογία και η
γενετική μηχανική δημιουργούν νέες τεχνικές.

Νεότητα για τις μάζες, η νέα τάση

«Συνήθως στα 30 γίνεται η πρώτη αναζήτηση για την πρόληψη του γήρατος και αρχίζουν οι πρώτες μικροθεραπείες», σημειώνει ο κ. Παρασκευάς Κοντοές, πλαστικός χειρουργός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών

«Μείωση της ηλικίας» (age dropping) είναι η νέα τάση των αισθητικών επεμβάσεων
στις ΗΠΑ, με νέους άνδρες και γυναίκες να απευθύνονται στον πλαστικό χειρουργό
στα πρώτα -άντα. Ένας Αμερικανός πλαστικός χειρουργός, ο δρ Τζέραλντ Ίμπερ,
έγραψε και ολόκληρο βιβλίο για τα προληπτικά μέτρα που πρέπει να λάβει κανείς
για να διαφυλάξει τη νιότη του. Όπως αναφέρει στον «Διάδρομο της Νεότητας»
(«Youth Corridor»), «η φιλοσοφία μου υποστηρίζει την παρεμπόδιση των ρυτίδων
και όχι τη θεραπεία τους, τις μικρότερες διαδικασίες και τις επεμβάσεις
νωρίτερα, για τους νεώτερους ασθενείς, ώστε να διατηρήσει κανείς την εμφάνισή
του στα ενήλικα χρόνια του».

Την τάση επιβεβαιώνει και ο κ. Κοντοές, λέγοντας ότι απευθύνονται σε εκείνον
«άνθρωποι για να συντηρήσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται». «Γύρω στα
35-40 αρχίζουν κι αναρωτιούνται αν πρέπει να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους.
Συνήθως στα 30 γίνεται η πρώτη αναζήτηση για την πρόληψη και αρχίζουν οι
πρώτες μικροθεραπείες», σημειώνει. Ο κ. Ανδρέας Φουστάνος δεν συμφωνεί: «Δεν
νομίζω ότι ο Έλληνας προχωρά σε πρόληψη – και λόγω ιδιοσυγκρασίας. Εδώ δεν
λαμβάνει προληπτικά μέτρα για σοβαρές νόσους. Θα το κάνει για την ομορφιά
του;».

Πάντως στήθος, μύτη και ψωμάκια εξακολουθούν να κατέχουν τις κορυφαίες θέσεις
στις γυναικείες επεμβάσεις και μάλιστα σε μικρές ηλικίες, «συνήθως γύρω στα 22
χρόνια», όπως λέει ο κ. Κοντοές, συμπληρώνοντας ότι «σπάνια θα δούμε τέτοιες
επεμβάσεις μετά τα 50. Όλες γίνονται πριν από τα 40, γιατί αλλάζουν ριζικά το
πρόσωπο και δεν έχει νόημα στις μεγάλες ηλικίες». «Είναι όντως μεγαλύτερη η
προσέλευση των γυναικών», λέει ο κ. Φουστάνος, τονίζοντας ότι «παρ’ όλο που
έρχονται πια και άνδρες, η διαφορά εξακολουθεί να είναι μεγάλη, αφού οι άνδρες
δεν έχουν ξεπεράσει το ταμπού».

«Δεν ήταν ποτέ ταμπού»

H πλαστική χειρουργική ουδέποτε υπήρξε ταμπού διευκρινίζει στα «NEA» ο κ.
Ανδρέας Φουστάνος, πλαστικός χειρουργός και πρώην πρόεδρος της Ελληνικής
Εταιρείας Πλαστικής Επανορθωτικής και Αισθητικής Χειρουργικής. «Αυτό είναι
μύθος. Ουδέποτε υπήρχε ταμπού και ουδέποτε ήταν απρόσιτη η πλαστική
χειρουργική. Υπήρχε έλλειψη πληροφόρησης. H πληροφόρηση έκανε το “μπαμ” προς
τα έξω κι έκανε τους ανθρώπους να πλησιάσουν την αισθητική χειρουργική. Ούτε
από πλευράς τεχνικών άλλαξε κάτι. Κι αυτό είναι μύθος. Υπήρξε μια υπερβολική
πληροφόρηση, που έκανε την προσέγγιση του αντικειμένου πιο εύκολη».