Mυστικά και γκλάμουρ

Το περιβάλλει κιόλας ένας μανδύας μυστηρίου που τον πλέκουν βελονιά βελονιά τα δελτία ειδήσεων αποκαλύπτοντας μυστικά της Τελετής Έναρξης, που μπερδεύουν περισσότερο

Τι σασπένς κι αυτό για την Τελετή Έναρξης. Το στόμα ραμμένο εκείνων που
γνωρίζουν. Οι ρεπόρτερ με τα μικρόφωνα στο χέρι και τις κάμερες περίμεναν να
βγουν από το στάδιο οι θεατές της πρόβας. Ο ένας είχε εντυπωσιαστεί από ένα
άγαλμα που έσπαγε και μετά έβγαινε άλλο και έσπαγε και αυτό, ένας άλλος μίλησε
για κεφάλι που διαλυόταν και άλλος για βουνό (;) που έβγαινε από το νερό,
άλλος βρήκε την τελετή αρχαιοελληνική – μήπως ξέρουμε από αρχαιοελληνικές
τελετές; -, άλλος πολύ ατμοσφαιρική και όλοι μιλούν για κάτι μοναδικό.

Μερικοί ρεπόρτερ λένε ότι πληροφορίες κατάφεραν να συγκεντρώσουν
δεξιά-αριστερά και όπως τις κατάλαβαν, όπως εκείνος (Alter) που έλεγε πως θα
σκίζεται στον αέρα το φουστάνι τής Μπιγιονσέ. Πάντως η Μπιοργκ θα είναι αυτή
που θα πάρει μέρος και όχι η Μπιγιονσέ, όσο για φουστάνι που θα σκίζεται
μάλλον το φαντάστηκε έχοντας άλλα στο μυαλό του.

Άλλωστε όλο αυτό ένα παιχνίδι με τη φαντασία είναι, να εξαφθεί, να
κορώσει, να προκαλέσει, να περιμένει τη στιγμή του υπερθεάματος σαν την
κορυφαία της ζωής. H τηλεόραση γίνεται το τεχνολογικό «όχημα» που θα μεταφέρει
τα βλέμματα του κόσμου ώς εδώ, ώς το μεγαλειώδες στάδιο, ώς αυτό τον τόπο που
επί τέλους γίνεται ο «ομφαλός της γης» με την Ολυμπιακή βούλα. Για μια στιγμή
γεγονός και φαντασίωση αιώνων θα ταυτιστούν. Μια στιγμή μεγαλείου. Τηλεοπτικού
μεγαλείου, μια και χωρίς τις κάμερες όλο αυτό το σόου, που επί μήνες
προετοιμάζεται και θεωρείται επτασφράγιστο μυστικό, δεν θα είχε νόημα.

Το ερώτημα ποιος θα είναι ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος απασχολεί τα
δελτία το ίδιο όπως το ποιος θα είναι υποψήφιος για την Προεδρία της
Δημοκρατίας. Μέχρι για «δελφίνους» του βωμού μιλούσαν ορισμένοι ρεπόρτερ πριν
από λίγο καιρό (Alpha), θα είναι ο Πύρρος, θα είναι ο Κεντέρης, μην είναι η
Βούλα Πατουλίδου ή μην είναι άλλο πρόσωπο συμβολικό; Και για πρώτη φορά ο
εθνικός αυτισμός ταυτίζεται με τον εθνικό στόχο. Κλεισμένοι στο κουκούλι του
Ολυμπιακού μεγαλείου, δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να μας απασχολεί, ούτε καν
το αύριο, κυρίως αυτό, δεν υπάρχει υπόλοιπος κόσμος, έχει συγκεντρωθεί όλος
εδώ.

Κάτω από τον αττικό ουρανό τα «αστέρια» της γης, οι ισχυροί, οι
ζάπλουτοι και οι κακομαθημένοι των περιοδικών, οι εστεμμένοι, σε πανάκριβες
σουίτες, σε πλοία-παλάτια που μόνο σε χολιγουντιανές υπερπαραγωγές είχε δει ο
Έλλην και τώρα δυο βήματα, δίπλα, χλιδές ασυνήθιστες και χορός χιλιάδων ευρώ
για την απόλαυσή τους από τους τυχερούς. Δεν είναι μόνο η Τελετή Έναρξης που
υπόσχεται μεγαλείο – έστω τηλεοπτικό -, ολόκληρη η Αττική γίνεται το λίκνο της
παγκόσμιας γκλαμουριάς. Δεν είναι ίσως η στιγμή, αλλά πώς να μην παρατηρήσει
κανείς ότι χάρη σε αυτούς τους Ολυμπιακούς που θα τους φέρναμε στα ανθρώπινα
μέτρα – έτσι λέγαμε – ενισχύσαμε την εγχώρια γκλαμουροξιππασιά.

Παλάτια με μασέζες για «αθλητικές» απολαύσεις

Πατείς-με πατώ-σε για εισιτήρια των 900 ευρώ. Να μην είσαι δυο καθίσματα
δεξιά από Ναόμι και δύο πιο πάνω από Μπέκαμ – Βικτώρια σε αυτό το μεγάλο
γεγονός; Θα ‘χεις να το λες. Αφήστε αυτό το «Κουίν-Μαίρη II» τι φωτιές άναψε.
Και οι κάμερες αδίστακτες. Εδώ τα Spa και εκεί τα τζακούζι και οι μασέζ.
Ιδανική κρουαζιέρα μετά αρχαιοελληνικών θεαμάτων και μάλιστα εμβαπτισμένη στο
Ολυμπιακό πνεύμα, το αθάνατο. Ο τυχερός δημοσιογράφος του CNN M. Κουέστ,
βρίσκεται στο πλωτό παλάτι για να παρουσιάσει τα μεγαλεία στο παγκόσμιο
βλέμμα. Ξαπλωμένος στις αφρώδεις μπανιέρες, να τον τρίβουν οι εκπαιδευμένες
μασέζες, να τον ταΐζουν οι σεφ, να τον ζηλεύουν οι απανταχού συνάδελφοί του.
Γκλάμουρ με το σπαθί μας κερδισμένο. Επιτέλους, δικό μας, ελέω Ολυμπιακού
Πνεύματος – του αθανάτου, μην ξεχνιόμαστε.