Eλλάδα – Tσεχία 1-0

Ο Αμερικάνος πράκτορας λέγεται Πάρκερ. Είναι ένας τριανταπεντάρης, με
κοντοκομμένο μαλλί και μπεζ, λινό, κοστούμι. Θυμίζει πιο πολύ διευθυντή
υποκαταστήματος της Εθνικής στα Λιόσια ή το Καματερό.

Ο Πάρκερ στέκεται όρθιος πίσω από τον Γκίκα, το διευθυντή ασφάλειας και
προϊστάμενό μου. Κοιτάζει τον Σταυρόπουλο, τον ιατροδικαστή που έκανε τη
νεκροψία στο θύμα της Αλ-Κάιντα. «Ι don’t believe it», του λέει. «There must
be some mistake».

«Δεν υπάρχει λάθος», απαντάει ο Σταυρόπουλος. «Ο άνθρωπος αυτός δεν
δολοφονήθηκε. Πέθανε από έμφραγμα».

Όλη η συζήτηση γίνεται στα αγγλικά. Εγώ τα μιλάω με δεκανίκια, ο Γκίκας και ο
Σταυρόπουλος με μπαστούνι και ο Αμερικάνος με πατίνι. Άντε να τον προλάβεις.

Εδώ που τα λέμε, άντε να πιστέψεις ότι κάποιος που τον ξέθαψες γυμνό, με το
σύνθημα «Αλ Κάιντα» γραμμένο στην κοιλιά του, και το χέρι του όρθιο να σε
μουντζώνει, πέθανε από φυσικό θάνατο.

«Είστε βέβαιος ότι έχουμε αποκλείσει όλες τις πιθανότητες, κ. Σταυρόπουλε;»,
ρωτάει ο Γκίκας.

«Βεβαιότατος, κ. διευθυντά. Δεν βρήκαμε ίχνη στροφαντίνης ή στρυχνίνης στον
οργανισμό. Ούτε φυσαλίδες εντοπίσαμε, που σημαίνει πως αποκλείεται να του
έκαναν ένεση αέρος, για να προκαλέσουν εμβολή».

Ο Πάρκερ δεν το βάζει κάτω. «Μπορεί να του τρύπησαν με βελόνα την καρδιά. Μου
έτυχε με μια γυναίκα στο Ρίτσμοντ που σκότωσε έτσι τον άντρα της».

«Θα βρίσκαμε αιμάτωμα. Ψάξαμε, αλλά δε βρήκαμε».

«Θέλω να εξετάσει το πτώμα και ένας δικός μας ιατροδικαστής», λέει ο Πάρκερ
στον Γκίκα. Βλέπει ότι ο Γκίκας σωπαίνει και συνεχίζει. «Nιck, τι θέλουμε να
αποφύγουμε; Να βγάλει ο πρόεδρος μια οδηγία που να λέει ότι η Αθήνα δεν είναι
ασφαλής. Γι’ αυτό παλεύουμε. Κανείς μας δεν θέλει να τορπιλίσει τους
Ολυμπιακούς».

Ο Γκίκας καταπίνει το «Νικ», καταπίνει και τον εκβιασμό και παίρνει τηλέφωνο
τον υπουργό. Του εξηγεί περί τίνος πρόκειται και κλείνει με ένα «ευχαριστώ,
κατάλαβα». Μετά γυρίζει στον Πάρκερ. «Οκέι, έχω την έγκριση του υπουργού», του
λέει με ξινό ύφος.

«Ο ιατροδικαστής Γκάρνερ θα είναι σε μια ώρα κοντά σας». Βλέπει τους τρεις μας
που τον κοιτάμε αποσβολωμένοι και χαμογελάει. «Είμαστε βέβαιοι για τη
συνεργασία σας, γι’ αυτό και τον φέραμε από χτες, για να κερδίσουμε χρόνο»,
εξηγεί. Μετά ρίχνει και μια σφαλιάρα στην πλάτη του Γκίκα. «Thanks, Nick».

Από τη μια λυπάμαι τον Γκίκα, από την άλλη θυμάμαι πως, όταν γύρισε από ένα
εξάμηνο σεμινάριο στο Εφ-Μπι-Αϊ, η γλώσσα του έσταζε μέλι για τα συστήματα και
τις μεθόδους τους. Τώρα τα λούζεται.

Ζητάω ένα περιπολικό και πάω στο ΟΑΚΑ. «Μπορείτε να μου δώσετε έναν κατάλογο
των διαπιστευμένων οδηγών που μπαίνουν στο εργοτάξιο;», ρωτάω τον Καλαβρύτη,
τον μηχανικό που με είχε υποδεχτεί το πρώτο βράδυ, και που πάει να γίνει
μόνιμος συνοδός μου.

«Ασφαλώς, αλλά τι να τον κάνετε;»

«Αυτός που πέρασε τον νεκρό μέσα στο εργοτάξιο πρέπει να ήταν διαπιστευμένος
οδηγός. Γι’ αυτό θέλω τον κατάλογο. Και θέλω να μιλήσω με όλους τους εργάτες
που φυτεύουν δέντρα».

«Θα χρειαστείτε δραγουμάνο», μου λέει γελώντας. «Είναι όλοι Αλβανοί. Θα σας
στείλω τον Σωτήρη, τον εργοδηγό, που μιλάει αλβανικά».

Με βάζει σε ένα προκάτ γραφείο και σε λίγο μπαίνει ο Σωτήρης, ο εργοδηγός, με
δυο Αλβανούς. Μέσα σε δυο ώρες έχω ακούσει κάπου είκοσι φορές το ίδιο
παραμύθι. Κανείς δεν είδε τίποτα, όλοι φύτευαν δέντρα, και τα μόνα φορτηγά που
πλησιάζουν είναι εκείνα που έρχονται από τα φυτώρια. Όλα αυτά τα μεταφράζει ο
Σωτήρης.

«Πού έμαθες αλβανικά, στην Αλβανία;», τον ρωτάω κάποια στιγμή.

«Όχι, στη Λάρισα». Βλέπει το ύφος μου και βάζει τα γέλια. «Όταν ακόμα σπούδαζα
στα TEI, κατάλαβα ότι Αλβανοί θα έχτιζαν τα Ολυμπιακά έργα. Άρχισα, λοιπόν,
μαθήματα με έναν Αλβανό. Όταν τέλειωσα τη σχολή είχα δίπλωμα εργοδηγού και
μιλούσα και αλβανικά. Τέσσερα χρόνια τώρα έχω κάνει την τύχη μου. Το γράφω και
στο βιογραφικό μου. Ξένες γλώσσες: αγγλικά, αλβανικά».

Μόλις βγαίνω από το εργοτάξιο, χτυπάει το κινητό μου. Είναι ο Γκίκας. «Έλα,
μας θέλει ο Αμερικάνος».

Μου παίρνει τρία τέταρτα για να φτάσω στο γραφείο του. Ο μόνος καινούργιος
στην παρέα είναι ο Γκάρνερ, ο Αμερικάνος ιατροδικαστής, ένας πενηντάρης με
μούσια.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία», λέει στα αγγλικά. «Ο άνθρωπος πέθανε από έμφραγμα».

Ο Πάρκερ γυρίζει αναστατωμένος στον Γκίκα. «This is foul play, Nick», του
λέει. «Αν είχαμε να κάνουμε με μια ανθρώπινη βόμβα ή μ’ ένα αποκεφαλισμένο
πτώμα, θα ήμουνα ήσυχος. Γιατί είναι το αναμενόμενο. Ένα θύμα τρομοκρατίας
όμως που πέθανε από φυσικό θάνατο; Something big is going on. Κάτι μεγάλο
ετοιμάζουν».

«Όσο μεγάλο και αν είναι, στην Ελλάδα δεν μπορείς να ερευνήσεις έγκλημα, όταν
δεν υπάρχει έγκλημα», επεμβαίνω εγώ με τα κουτσά αγγλικά μου.

«Μπορούμε όμως να αυξήσουμε τα μέτρα ασφαλείας. Να τοποθετήσουμε κι άλλες
κάμερες στους δρόμους. Θέλω να δω τους υπεύθυνους των συστημάτων ασφαλείας σε
ένα τέταρτο».

Οι υπεύθυνοι ασφαλείας έρχονται σε μια ώρα και ώσπου να πάρουν απόφαση σε ποια
σημεία χρειάζονται ενίσχυση τα μέτρα ασφαλείας, πιάνουμε τις εντεκάμισι.

H πόλη είναι ήσυχη και έρημη. Αν δεν ήταν όλα τα παράθυρα φωτισμένα, θα
νόμιζες ότι είναι βράδυ Κυριακής του Πάσχα. Μόλις στρίβω στη Σπ. Μερκούρη,
ξαφνικά, μια κραυγή εκτοξεύεται απ’ όλα τα παράθυρα μαζί. «Γκόοοοολ!» Και
ατάκα τα ρυθμικά κορναρίσματα.

Ώσπου να φτάσω στο ύψος του άλσους οι δρόμοι έχουν γεμίσει κόσμο. Στην
Ευτυχίδου το Μιραφιόρι κολλάει τελείως ανάμεσα σε αυτοκίνητα που κορνάρουν και
αλαλάζοντες Έλληνες που φωνάζουν: «E-ε-ε…ω-ω-ω… Φέρτε μας το κύπελλο το
ευρωπαϊκό».

Μέσα στη φασαρία χτυπάει το κινητό μου. «Μπαμπάκα μου, πού είσαι;», ακούω από
την άλλη άκρη τη φωνή της Κατερίνας.

«Κολλημένος στην Ευτυχίδου και δεν προβλέπω να ξεκουνήσω τις επόμενες πέντε
ώρες».

«Εντάξει, ερχόμαστε!».

«Μα πού είσαι εσύ;», ρωτάω, γιατί όλη αυτή την ώρα νόμιζα πως μου μιλούσε από
τη Θεσσαλονίκη.

«Στην Αθήνα. Κατέβηκα σήμερα το πρωί. Ήταν αδύνατο να δω τον ημιτελικό με την
Τσεχία μόνη στη Θεσσαλονίκη. Θα πάθαινα εγκεφαλικό».

Ένιωθα πολύ περήφανος που η νομικός κόρη μου τα είχε φτιάξει με ιατρό
καρδιολόγο. Επιστημόνισσα συναντάει επιστήμονα, ο ιδανικός συνδυασμός. Πού να
φανταστώ ότι και οι δυο θα ήταν πρωτίστως ποδοσφαιρόφιλοι; Άβυσσος η ψυχή του
ανθρώπου.

Τρεις νεαροί βαράνε το καπό του Μιραφιόρι και τραγουδάνε ρυθμικά. «Και τώρα με
μανία, φέρτε μας, φέρτε μας, Πορτογαλία.»

Πάντως, το Μιραφιόρι αποκλείεται να πάει απόψε από φυσικό θάνατο, όπως ο
νεκρός που με μούντζωνε.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο
«Ο Τσε αυτοκτόνησε», Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2003, σελ. 443, τιμή: 21,84 ευρώ.