Ένα ποίημα έφερε το φως

Ψυχρό μπλε και χρυσό διασχίζουν στο εξής τη νύχτα ανάμεσα στο Ρίο και το Αντίρριο. Για τον φωτισμό στη γέφυρα «Χαρίλαος Τρικούπης» καταναλώνονται περίπου 430 κιλοβατώρες ενέργειας. H εγκατάσταση φωτισμού που έκανε η γαλλική εταιρεία Concepto του Ροζέ Ναρμπονί χρειάζεται αλλαγή κάθε δύο χρόνια, ύστερα από 2.000 ώρες ετήσιας κατανάλωσης

Ένα ποίημα-σενάριο, αντί για το αποστειρωμένο κείμενο των τεχνικών
λεπτομερειών, που συνόδευσε την πρόταση του Γάλλου ειδικού φωτισμού, του Ροζέ
Ναρμπονί, φώτισε τη γέφυρα στο Ρίο – Αντίρριο. Και από το Σάββατο πρόβαλε στα
νερά του Κορινθιακού μία εικόνα από το μέλλον.

«H νύχτα πέφτει πάνω από τον Κορινθιακό. H γέφυρα που ενώνει τη χερσόνησο με
την ηπειρωτική χώρα μεταμορφώνεται προοδευτικά. Δεν είναι παρά μία
λεπτοδουλεμένη χρυσή κλωστή, που υφαίνουν οι τέσσερις μεγάλες μπλε βελόνες·
μία κλωστή μετέωρη ανάμεσα σε γη και ουρανό. Το βαθύ μαύρο του νερού φυλάει
σαν πολύτιμη θήκη τη δημιουργία αυτής της εικόνας: την ένωση του έναστρου
ουρανού με τη σκοτεινή θάλασσα». Το ποίημα του Ροζέ Ναρμπονί συνεχίστηκε σε 20
στίχους. Ο Γάλλος ειδικός φωτισμού κατέθεσε πριν από τρία χρόνια την πρότασή
του στην Κοινοπραξία Γέφυρα λαμβάνοντας μέρος στον διεθνή διαγωνισμό ύστερα
από πρόσκληση περιορισμένου αριθμού ειδικών, εξηγώντας με εικόνες τα τεχνικά
χαρακτηριστικά της έμπνευσής του.

Ο Ροζέ Ναρμπονί, όπως δήλωσε στα «NEA», είδε τη γέφυρα που ενώνει το Ρίο με το
Αντίρριο «σαν μία στιγμή δημιουργίας μέσα στο σκοτάδι» πάνω στην οποία έριξε
τα φώτα του. H πρωτότυπη αυτή κατασκευή με την ειδική θεμελίωση πάνω στη
θάλασσα των τεσσάρων πυλώνων και την τεχνική της μακράς καλωδιωτής γέφυρας
έδωσε στον Γάλλο ειδικό την εικόνα μίας κλωστής που υφαίνεται.

O Ροζέ Ναρμπονί μέσα από τα θαλάσσια έγκατα ενός πυλώνα της καλωδιωτής γέφυρας «Χαρίλαος Τρικούπης», που ενώνει το Ρίο και το Αντίρριο

Για τον φωτισμό του καταστρώματος επινόησε μία επίστρωση από σκιές που δίνουν
ανάγλυφη υφή και ζωντάνια σε αυτήν τη μακριά γραμμή των δύο χιλιάδων διακοσίων
πενήντα μέτρων με 560 προβολείς που δίνουν μία χρυσοκίτρινη απόχρωση. Οι
πυλώνες φωτίστηκαν από το ύψος του καταστρώματος και πάνω με το ψυχρό μπλε φως
τους να διαχέεται σταδιακά και να χάνεται προς τον σκοτεινό ουρανό. Ενώ η
ομάδα του Ροζέ Ναρμπονί άφησε εσκεμμένα αφώτιστες τις βάσεις των πυλώνων και
τη θάλασσα, προκειμένου οι 192 προβολείς στο πάνω τμήμα των πυλώνων να
διαγράφουν καθαρά το σχήμα τους ώστε να διακρίνονται σε μεγάλη απόσταση.

«H προτεραιότητα του φωτισμού ήταν να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της γέφυρας. Με
αρκετό φως για να έχουν ορατότητα οι οδηγοί των οχημάτων. Αλλά τέτοια ποιότητα
φωτός που να μην κουράζει στα μάτια και να μην ενοχλεί το τοπίο. Για να το
πετύχουμε χρειάστηκε να δουλέψουμε τους συνδυασμούς των χρωμάτων, την ένταση
στις δέσμες φωτός. Οι συνεργάτες μου πέρασαν πολλές ώρες κινδύνου κρεμασμένοι
με καλώδια πάνω στους πυλώνες σε ύψος πενήντα μέτρων, για να υπολογίσουν τη
θέση των προβολέων που θα δημιουργούσε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τρία χρόνια
δουλεύαμε γι’ αυτήν τη στιγμή. Μία μακρόχρονη διαδικασία, μία συνεργασία
ανθρώπων και ηλεκτρονικών υπολογιστών για να δώσουμε την εντύπωση ότι η γέφυρα
αυτή είναι μία δεδομένη στιγμή, ένα κλάσμα δευτερολέπτου που φωτίζεται στο σκοτάδι».