Tο Mέγαρο Xορού…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας περιμένει με φόβους και ελπίδες την
υπογραφή της καινούργιας προγραμματικής του σύμβασης. Το Διεθνές Κέντρο Χορού
της Καλαμάτας – ο φορέας του Φεστιβάλ – περιμένει όμως και τον μόνιμο χώρο
του. Γιατί το Φεστιβάλ τον χρειάζεται πια τον χώρο του. Δέκα χρόνια
στριμώχνεται σε χώρους που ΔΕΝ είναι κατάλληλοι. Ειδικά αν θέλει να αναπτυχθεί
και να εξελιχθεί. Το υπεσχημένο Μέγαρο Χορού, για το οποίο, αυτές τις ημέρες,
απ’ ό,τι πρόλαβα να «μυριστώ», γίνονται συζητήσεις στην Καλαμάτα – στο
Δημοτικό Συμβούλιο και στον τοπικό Τύπο – πρέπει να υλοποιηθεί. Και βέβαια
αγνοώ τα τοπικά πράγματα, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι οι Καλαματιανοί
πρέπει να ομονοήσουν για το συγκεκριμένο θέμα και να βρουν την καλύτερη λύση
που συμφέρει το Φεστιβάλ και την πόλη τους.

…και τα «μικρά»

Όσο για το ίδιο το Φεστιβάλ, εφόσον πριμοδοτηθεί όπως του πρέπει, οφείλει να
συνεχίσει την προσπάθεια, που κάπως δειλά άρχισε φέτος, της «σύνδεσής» του με
τον ιστό της πόλης και με τα στρώματα του πληθυσμού της Καλαμάτας που δεν
ανήκουν στα βασικά «τάργκετ γκρουπ» του. Εγώ από την επόμενη χρονιά θα ήθελα
ολόκληρη την Καλαμάτα, ξεσηκωμένη, να γιορτάζει το Φεστιβάλ της. Όσο για τη
ΔΕΠΑΚ, που οι τόσο ευγενικοί και φιλόξενοι άνθρωποί της είδα εκ του…
σύνεγγυς ότι χύνουν ιδρώτα και αίμα – ευτυχώς όχι και δάκρυα… – για την
υλοποίησή του, μέχρι να γίνει πραγματικότητα αυτό το Μέγαρο Χορού, ας
ασχοληθεί περισσότερο, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς όπως η
Αρχαιολογική Υπηρεσία, με κάποια «μικρά» που διαμορφώνουν τη συνολική εικόνα.
Όπως ο προβληματικός κλιματισμός του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου ή η
κατάσταση στο αμφιθέατρο του Κάστρου με το κοτετσόσυρμα που περιβάλλει τον
χώρο ή με την ελεεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι τουαλέτες.