Eξισώσεις που προβλέπουν τραυματισμούς!

Προσοχή στην προπόνηση αλλά και στις μαθηματικές εξισώσεις πρέπει να δίνουν οι αθλητές, για να αποφύγουν τους συχνούς τραυματισμούς, λένε νέες επιστημονικές έρευνες

Μαθηματικά μοντέλα του ανθρώπινου σώματος αποκαλύπτουν στους επιστήμονες γιατί
κάποιοι υγιείς αθλητές είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στους τραυματισμούς. Σύμφωνα
με νέες έρευνες, τα μαθηματικά δείχνουν πως κάποιοι αθλητές που βασίζονται σε
έναν σταθερό συνδυασμό κινήσεων, τον οποίο δεν μπορούν να αλλάξουν εύκολα,
τραυματίζονται συχνότερα. Εφαρμόζοντας τα μοντέλα στους αθλητές στην αρχή της
καριέρας τους, οι ειδικοί μπορούν να εντοπίσουν όσους κινδυνεύουν περισσότερο.

Οι τραυματισμοί των αθλητών είναι ένα από τα δυσκολότερα αντικείμενα μελέτης
των επιστημόνων, καθώς το σώμα διαθέτει μία τεράστια ποικιλία κινήσεων. Οι
ειδικοί πρέπει να συνυπολογίσουν το πολύπλοκο σχήμα των οστών, των χόνδρων και
του μυϊκού ιστού, αλλά και τη δυσκολία υπολογισμού πώς το σώμα διαχειρίζεται
τις μεγάλες δυνάμεις που ασκούνται την ώρα της προσπάθειας.

H καταγραφή της κίνησης των αρθρώσεων απαιτεί μεγάλη υπολογιστική δύναμη. Όσο
περισσότερες αρθρώσεις, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η μελέτη τους ακόμα και για
ένα πανίσχυρο σύστημα. Σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό «New Scientist»,
οι μαθηματικοί Ρούντι Πένι από τη Σχολή Κάρελ ντε Γκρότε στην Αμβέρσα και
Χένρι Λόρι από το Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική κατάφεραν να
απλοποιήσουν την ανάλυση των κινήσεων του σώματος χρησιμοποιώντας μία τεχνική
που λέγεται προβολική γεωμετρία.

Οι ερευνητές πειραματίστηκαν πάνω σε αθλητές του κρίκετ, οι οποίοι
τραυματίζονται συχνά. Αφού έκαναν κάποιες υποθέσεις για τις κινήσεις ενός
αθλητή – για παράδειγμα αγνόησαν τις περιστροφές του καρπού και του αγκώνα –
μοντελοποίησαν όλους τους πιθανούς συνδυασμούς κινήσεων που κάνουν οι
αρθρώσεις για να ρίξουν την μπάλα του κρίκετ.

Ο πρόσφατος τραυματισμός του Κώστα Γκατσιούδη τον στερεί από τη συμμετοχή του στους Αγώνες της Αθήνας. Σύμφωνα με τα μαθηματικά μοντέλα, ίσως αυτό οφείλεται σε λάθος κινήσεις που επαναλαμβάνει πολλές φορές στην προπόνηση

Διαπίστωσαν πως μερικοί από τους συνδυασμούς επιτρέπουν στον παίκτη να κάνει
μικρές προσαρμογές στις κινήσεις του, ενώ άλλοι δεν αφήνουν χώρο για
μανούβρες. Αυτό ακριβώς το φαινόμενο φαίνεται πως παίζει σημαντικό ρόλο στους
συχνούς τραυματισμούς των αθλητών.

Πολλοί τραυματισμοί εκδηλώνονται σε ήπια μορφή αρχικά, όπως ένα μικρό σχίσιμο
ή θλάση στους μυς. Αλλά με την επαναλαμβανόμενη κίνηση το τραύμα γίνεται
σοβαρό. Πριν φτάσει σ’ αυτό το σημείο, ο αθλητής πρέπει να μπορεί να
διαφοροποιήσει τις κινήσεις του, ώστε να μη χειροτερέψει την κατάστασή του. Αν
όμως αυτές οι αλλαγές δεν είναι δυνατές, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να
γίνει ο μικροτραυματισμός σοβαρός.

H θεωρία τους αποδείχθηκε με πειράματα πάνω σε δύο αθλητές του κρίκετ. Ο ένας,
γνωστός για τους συχνούς τραυματισμούς του, αδυνατούσε να αλλάξει τις κινήσεις
του μέσα στον αγώνα. «Με αυτήν τη μέθοδο, θα μπορούμε να εντοπίσουμε ποιοι
είναι επιρρεπείς στους τραυματισμούς», λέει ο Χένρι Λόρι. H θεωρία τους
βέβαια, χρειάζεται περισσότερες δοκιμές και σε άλλα σπορ. Οι δύο μαθηματικοί
θέλουν στη συνέχεια να μελετήσουν τον τρόπο που χτυπούν τα φάουλ οι
ποδοσφαιριστές ή πώς επιτίθενται οι παίκτες του ράγκμπι.