NIKHTAΣ TΣAKIPΟΓΛΟY Ένας τίμιος, μοναχικός μισάνθρωπος

Όταν το 1978, ο Αλέξης Μινωτής δήλωνε δημόσια «Σ’ αυτόν παραδίδω τους ρόλους
μου», ο Νικήτας Τσακίρογλου είχε ήδη (από το 1964) διανύσει πορεία ρολίστα σ’
ένα ευρύ ρεπερτόριο. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κουβαλώντας φορτίο εκατό και
πλέον ρόλων, ο νυν διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κατεβαίνει
στον οικείο του χώρο της Επιδαύρου, για να ερμηνεύσει τον Φιλοκτήτη.

Χωλός, ζει εξορισμένος στην ακατοίκητη Λήμνο, όπου τον πέταξαν οι Ατρείδες,
εξαιτίας της ανυπόφορης μυρωδιάς της γάγγραινας, που προκάλεσε στο πόδι του το
δάγκωμα του ιερού φιδιού. Σ’ αυτήν τη μοναξιά και ανημπόρια έμεινε δέκα
χρόνια, ζώντας με χόρτα και πουλιά, που κυνηγούσε σερνάμενος με το αλάθευτο
τόξο του Ηρακλή. Ώσπου, ο μάντης της Τροίας Έλενος προφήτεψε, πως αν δεν
φέρουν τον Φιλοκτήτη με το αλάθευτο τόξο του, δεν πρόκειται να πέσει η Τροία.
Το έργο αρχίζει σαν μια βρώμικη επιχείρηση που ανέθεσαν στον Οδυσσέα και στον
Νεοπτόλεμο και αναδεικνύει την αρετή του άνδρα, μέσα από τις μεταπτώσεις, τις
διακυμάνσεις, τις τύψεις, την εσωτερική του πάλη για το κρατικό καθήκον.

«Μεγάλος ρόλος. Απαιτητικός. Ο Φιλοκτήτης είναι ένας τίμιος άντρας, που θέλησε
να προσφέρει. Ξεκίνησε με επτά καράβια και με το τόξο, που το είχε
κληρονομήσει από τον Ηρακλή. Όταν τον δάγκωσε το φίδι, οι Ατρείδες, αντί να
του συμπαρασταθούν, τον έριξαν στο ερημωμένο νησί. Έχουμε δηλαδή τον πρώτο
πολιτικό εξοστρακισμό της εποχής εκείνης. Κυνηγημένος από καιρό, ψάχνοντας για
την τροφή του, έχει φτάσει σε μια παράνοια και μια μισανθρωπία. Θέλησε να
προσφέρει και αντί γι’ αυτό απομονώθηκε. Στην δική μας παράσταση όμως δεν
σέρνεται. Όρθιος, σέρνει το πόδι του, κρατώντας διαρκώς το τόξο. Αλλά δεν
ακουμπάει σ’ αυτό. Το τόξο είναι ιερό, δεν είναι πατερίτσα. Μετά δέκα χρόνια,
τον ξαναβρίσκουν γιατί τον χρειάζονται. Χρειάζονται το αλάθητο τόξο του. Του
ζητάνε να πάρουν μαζί το κάστρο της Τροίας. Ο Σοφοκλής έγραψε τον “Φιλοκτήτη”,
που ανέβηκε το 409 π.X. και πήρε το πρώτο βραβείο, σε ηλικία 85 ετών. Το έργο
έχει μέσα του πολλή οργή. Οργή για την εξουσία και τους θεούς. Έχει και μια
δεύτερη σκέψη των ανθρώπων – όχι από τον Φιλοκτήτη, αλλά από τον μηχανισμό της
εξουσίας – για το κέρδος».