Xιλιόμετρα ψυχής

Βαθιά ανάσα και μπαίνουμε όλοι μαζί, εθελοντές και όλοι οι άλλοι, στο μεγάλο
Ολυμπιακό τούνελ που άνοιξε ήδη και μας περιμένει. Στην έξοδο θα βρείτε
αναψυκτικά, αναμνηστικά, σημαιούλες, δώρα για τους φίλους και δροσερά σνακ για
ένα καλό αυγουστιάτικο καλοκαίρι, με τα μελτέμια του, καθαρούς ουρανούς και
μουσικές στον αέρα.

«Α Ghost Is Born» Wilco (Warner)

Αν η περίπτωση των Wilco δεν είναι κλασική περίπτωση Εθνικής Ελλάδος στην
Πορτογαλία, τι είναι; Ο κόσμος όλος τους περίμενε με μια καλή εμφάνιση και
κανένα αποτέλεσμα της προκοπής και ήρθαν οι δικοί σου αγκαλιά με το Κύπελλο.
Τους Wilco τους έστελνε η δισκογραφική εταιρεία για διακοπές και αρνιόταν να
κυκλοφορήσει το «Yankee Hotel Foxtrot», το προηγούμενο που το έβγαλε η πιο
μικρή και ευέλικτη nonesuch δισκογραφική με καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία
μάλιστα. Το «Α Ghost Is Born» παίρνει φόρα, κάνει ελιγμούς, ανεβαίνει κάμποσα
σκαλοπάτια πιο πάνω και σκοράρει ανατρέποντας κάθε προγνωστικό – δεδομένου πως
ο Τζεφ Τουίντι, το αφεντικό των Wilco, πέρασε τα πάνδεινα, καταπονημένος από
σοβαρές ημικρανίες, κρίσεις πανικού και θεραπείες που ακολούθησαν τις
ηχογραφήσεις του «Ghost». Έκπληξη; Όχι και τόσο. H ψυχή και το παρελθόν δεν
είναι αμελητέα πράγματα… Δεν ξεγράφεις τον Τουίντι, πρώην Uncle Tupelo, και
δεν μηδενίζεις τα εσωτερικά του χιλιόμετρα, οπότε και να ξαφνιάζεσαι με κάθε
στίχο που σου ψιθυρίζει.

Οι Wilco δείχνουν να πιστεύουν ό,τι βλέπουν. Και ό,τι δεν βλέπουν, ακόμη πιο πολύ

Κιθάρες α λα Television ανοίγουν με τα «At least That’s What You said» και
«Hell Is Chrome» και κλείνουν κάθε απορία σχετικά με το προς τα πού πηγαίνουν
οι νέοι Wilco. Ο κόσμος δεν έγινε ασφαλέστερος από προχθές, τα θέματα είναι
όλα ανοιχτά και κάτω από το φεγγάρι ο Τουίντι βλέπει πιο καθαρά ό,τι του
ξεφεύγει κάτω από τον καυτό ήλιο. Αράχνες (Spiders) και μέλισσες (Muzzle of
Bees) και η Εταιρεία στην Πλάτη του (Company On My Back) – φτιαγμένα σε
τραγούδια αντοχής, για να ζήσουν ακόμη και μακριά, ανεξάρτητα, αυτάρεσκα,
αυτάρκη και σχεδόν αόρατα… σαν καινούργια, αστραφτερά, τρέντι φαντάσματα.
Φιλικά στο περιβάλλον και στην καρδιά μας.

«Bone» Tim Booth (V2)

Από τον άσκοπο συχνά θόρυβο που έκαναν τα κιθαριστικά γκρουπ της δεκαετίας του
’90 διασώθηκαν τελικά αυτά που δεν είχαν μόνο πόζες, είχαν συνθέσεις – και
μπροστά με διαφορά από όλους ήταν οι James του Τιμ Μπουθ. Τα τραγούδια τους,
δε, πολύ πιο μπροστά και από τη φήμη τους την ίδια. Εδώ και τρία χρόνια οι
James έχουν σιωπήσει, όχι και ο Μπουθ όμως, που βγαίνει προς τα έξω με το
πρώτο του άλμπουμ (αν δεν μετρήσεις τη συνεργασία του με τον Άντζελο
Μπανταλαμέντι, αλλά γιατί να μην την μετρήσεις, ήταν εξαιρετική). Τα ίχνη
είναι φανερά, βαθιά και αλάνθαστα πως πρόκειται για την ποπ ευστροφία ενός
μαέστρου του ρυθμού, με μελοδραματικό κρεσέντο και υπόγεια ειρωνεία και μια
αβίαστη ευκολία στην μπαλάντα και στα δικά της ζητήματα. Κυρίως εκεί.

«Riot On an Empty Street» Kings Of Convenience (Virgin)

Στην περιοχή της Νορβηγίας, από όπου έρχονται οι Kings Of Convenience, το
χιόνι δεν είναι ποτέ ασφαλές και οι παγωμένες λίμνες – λένε οι Kings από την
εμπειρία τους – ποτέ αρκετά παγωμένες για να γλιστρήσεις πάνω τους. Στο σημείο
αυτό της πλήξης του χιονιού, έρχονται οι κιθάρες για να σπάσουν τον πάγο, σαν
φολκ-ποπ συμφωνία, το διαβατήριό τους στον κόσμο του αλλόκοτου και της
τελευταίας παραγωγής. Αντίθετα από ό,τι η τάση της εποχής, οι φίλτατοι Kings
ξεφουσκώνουν, αδειάζουν, ξεστολίζουν, γυμνώνουν τον ήχο – για να μην κρύβει
τίποτε και να αναδεικνύει τα πάντα. Ωραία λόγια, λεπτεπίλεπτες φωνές,
φαντασιώσεις και καλοκαιρινή δροσιά. Όταν λένε, δε, «Love Is No Big Truth»
δείχνουν να το πιστεύουν – αλλά δεν είναι ανάγκη και να συμφωνήσει κανείς μαζί
τους.

Όνομα και διεύθυνση

* Ο Μπεκ ετοιμάζει καινούργιο άλμπουμ και συνεχίζει να επηρεάζει
πολλούς. Όπως εκείνος επηρεάστηκε από τον Ντίλαν

* Στα βήματα του Μπομπ Ντίλαν, με κιθάρα και φυσαρμόνικα, ακόμη ένας
απρόσμενος επισκέπτης. Ο Νόρμαν Κουκ (Fatboy Slim) σαν άλλος άνθρωπος, στο
καινούργιο του «Palookaville», έτοιμο για κυκλοφορία τον Οκτώβριο

* Ο ίδιος ο Ντίλαν, πάλι, εν μέσω της Περιοδείας που Δεν Τελειώνει
Ποτέ, μαζί με τον Μπρους Σπρίνγκστιν, τον Τζάκσον Μπράουν, τον Στιβ Ερλ
διασκευάζει τραγούδια του Γούρεν Ζιβόν για να τιμήσει τον άδικα χαμένο από τη
ζωή συνθέτη.