ΓNΩMH «Στο τέλος τέλος, μιλάμε για τους Άραβες»

Μία κυβέρνηση που περιλαμβάνει τον Πέρες· μαζί και με το κόμμα Σινουί· χωρίς
το Σινουί· μαζί και χωρίς τους υπερ-Ορθόδοξους – οι… ταχυδακτυλουργικές
διαπραγματεύσεις για τη διεύρυνση του ισραηλινού κυβερνητικού συνασπισμού
αποκαλύπτουν για μια ακόμα φορά την κεντρική ιδέα της ηγεσίας του Αριέλ Σαρόν.
Δεν έχει ιδεολογία, και οι σοφιστείες των πολιτικών του εταίρων τον κάνουν να
βαριέται. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός καταλαβαίνει και εκτιμά μόνο την εξουσία.

H κοσμοθεωρία του είναι απλή: Προκειμένου να επιβιώσει, το Ισραήλ πρέπει να
παραμείνει ακλόνητο απέναντι στους Άραβες και τους αντισημίτες. Ρόλος τού
ηγέτη είναι να αξιολογεί τις αλλαγές στην ισορροπία των δυνάμεων και να δρα
ανάλογα. Όταν ρωτήθηκε αν μετανιώνει επειδή ίδρυσε τους οικισμούς, τους
οποίους σχεδιάζει τώρα να καταστρέψει, απάντησε: «H κατάσταση ήταν διαφορετική
τότε». Αν απορρίπτει την κατοχή, ο Αριέλ Σαρόν το κάνει για πρακτικούς λόγους,
όχι εξαιτίας του οποιουδήποτε ηθικού ενδοιασμού.

Ο Σαρόν αντιμετωπίζει με περιφρόνηση τους γείτονες του Ισραήλ και την
κουλτούρα τους: «Στο τέλος τέλος, μιλάμε για τους Άραβες», αρέσκεται να λέει.
Γλυκοκοιτάζει την Αμερική, αλλά η κοσμοθεωρία του αναπτύχθηκε στην
πραγματικότητα στη Γαλλία, με την οποία λογομάχησε αυτήν την εβδομάδα.
Ασπάζεται πλήρως την άποψη του Καρδινάλιου Ρισελιέ: «Στα κρατικά ζητήματα, η
ισχύς δημιουργεί δίκαιο». Από τους Αμερικανούς πολιτικούς, «πλησιάζει»
περισσότερο τον Χένρι Κίσινγκερ. «H ισορροπία των δυνάμεων», έχει πει ο
τελευταίος, «δεν έχει στόχο την επίτευξη της ειρήνης, αλλά τη σταθερότητα και
τον μετριασμό». Δύσκολα θα βρει κανείς καλύτερη περιγραφή της πολιτικής Σαρόν.

Ο Αλούφ Μπεν είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ»