TοTέταρτο κουδούνι

E, λοιπόν, ναι! Όθωνας Ρεχαγγελόπουλος, πια.

Καλώς τον!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ο Σάμουελ Μπέκετ (φωτογραφία) ήταν τελικά ο συγγραφέας της χρονιάς – έστω,
της χειμερινής «σεζόν», που δε θα το πιστέψετε αλλά έληξε (στις 11 Ιουλίου!) –
στην ελληνική σκηνή.

Δεν ανέβηκε απλώς – καθώς είχαμε και το Φεστιβάλ Μπέκετ της Άννας
Κοκκίνου στην «Σφενδόνη» της – το σύνολο σχεδόν και των μεγάλων και των
σύντομων έργων του – μόνο το «Περιμένοντας τον Γκοντό» κι ένα δυο μικρά
μονόπρακτα «τη γλίτωσαν».

Αλλά και δυο έργα του είχαν τρία (!) ανεβάσματα – δε νομίζω ότι έχει
ξανασυμβεί στην Ελλάδα παρόμοια… διπλή «τριπλέτα»: το «Τέλος του παιχνιδιού»
– έχω γράψει παλαιότερα τα σχετικά – και το «Λίκνισμα» – απ’ την Άννα Κοκκίνου
σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη (επανάληψη), απ’ τον Θεόδωρο Τερζόπουλο
(ως «Νανούρισμα») με την Σοφία Μιχοπούλου αλλά και, στο τέλος τέλος της
«σεζόν», απ’ τη Ρένη Πιττακή (στη φωτογραφία) με σκηνοθέτρια την Ελπίδα
Σκούφαλου, μαζί με το «Όχι εγώ» του (το οποίο η Ρένη Πιττακή είχε παρουσιάσει
στους Μονολόγους 2002 της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας), παράσταση που παίχτηκε για
δυο μόνο βραδιές και που ελπίζω να ξαναδούμε.

Ουφ! Τελειώσαμε πια για φέτος με τους ξένους. Να ησυχάσουμε πια…
Κρίστιαν Λούπα και «Στάρι» Κρακοβίας τέλος, Γιούκιο Νιναγκάουα τέλος, Λούκα
Ρονκόνι και «Πίκολο Τεάτρο» τέλος…

Γκρινιάξαμε, διαφωνήσαμε, «ξινίσαμε», απορρίψαμε, τους «λούσαμε»,
κάποιοι – οι λιγότεροι… – με κάποιους «γεμίσαμε μπαταρίες»…

Τα κεφάλια μέσα τώρα. Τα ΔΗΠΕΘΕ έρχονται!

Μα να πάν’ στην Επίδαυρο για «Ιππόλυτο» και στην επιστροφή να διαβάζουν
«Paparazzi» (ξέρετε, «Σοκ», «Λοιπόν» κ.λπ. κ.λπ.);

Με το πούλμαν, το άθλιο, της γραμμής πήγα στην Επίδαυρο – και γι’ άλλη
μια φορά βλαστήμησα τους «υπεύθυνους» που φτιάχνουν αυτό το δρόμο Αθηνών –
Κορίνθου και τον άφτιαχτο έχει… -, με το πούλμαν γύρισα. Και – σχεδόν – όλοι
μέσα στο πούλμαν «Paparazzi» να διαβάζουν; Μετά τον «Ιππόλυτο»;

Ο απόλυτος σουρεαλισμός!

Τι τη φορέσατε την παντελόνα τη λευκή, κυρία μου; Τι τη φορέσατε; Πάνω
απ’ όλη αυτή τη «διεύρυνση»;

Μας πληγώσατε τα μάτια.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H ίδια η Ειρήνη Παπά επρόκειτο να σκηνοθετήσει, τελικά, και τον κόστους
500.000 ευρώ ελληνικό «Αγαμέμνονα» της «Ολυμπιακής τριλογίας» που ετοίμαζε – ο
Γιώργος Κιμούλης στον επώνυμο ρόλο.

Όπως θα υπέγραφε και τη σκηνοθεσία στις ισπανικές «Τρωάδες» και στην
ιταλική «Εκάβη». Παράλληλα με την ερμηνεία της Κλυταιμνήστρας στον
«Αγαμέμνονα».

Αναρωτιόμουν πώς μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν τόσα πολλά, σε τόσο λίγο
χρόνο, με τόσο πολλά λεφτά…

Αλλά, κάτι δεν πήγε καλά με τους Ισπανούς λέει (ίσως και να το σκέφτηκε
η κ. Παπά ότι Αισχύλος με είκοσπέντε πρόβες μάλλον δεν ανεβαίνει…) και το
σχέδιο ματαιώθηκε.

Το πολύ σπουδαίο έργο του Μάικλ Φρέιν «Κοπεγχάγη» – η μυστηριώδης
συνάντηση (που συνέβη και στην πραγματικότητα) στην κατεχόμενη απ’ τους
Γερμανούς Κοπεγχάγη, το 1941, δυο κορυφαίων πυρηνικών φυσικών, του Γερμανού
Βέρνερ Χάιζενμπεργκ που δουλεύει για τους ναζί και του Δανού Νιλς Μπορ που
αργότερα θα συνεργαστεί με τους συμμάχους, στενών φίλων και συνεργατών (οι
οποίοι εργάζονται προς την κατεύθυνση της ατομικής βόμβας), παρουσία της
γυναίκας του δεύτερου Μαργκρέτε, «κοιταγμένη» όμως σήμερα, με τους τρεις τους,
που δεν ζουν πια, να εμφανίζονται για να την «αναβιώσουν» και να «φωτίσουν» το
μυστήριο της συνάντησης αυτής – επανέρχεται στη σκηνή μας.

Ανεβασμένο τον προπέρσινο χειμώνα απ’ τον Τάκη Βουτέρη με τον ίδιο, τον
Κώστα Καζάκο και την Αφροδίτη Γρηγοριάδου στο «Καρέζη», ως συμπαραγωγή του
«Θεάτρου Εξαρχείων» του Τάκη Βουτέρη και του «Αθήναιον» του Κώστα Καζάκου, σε
μια πρώτης τάξεως παράσταση με τους δυο τους και την Αφροδίτη Γρηγοριάδου, δεν
ευτύχησε ταμειακά.

Ο Τάκης Βουτέρης επιμένει όμως – και δικαίως – στο έργο. Και θα το
παρουσιάσει πάλι, το χειμώνα, στο «Θέατρο Εξαρχείων» πια, σε δική του
παραγωγή, με σκηνικό και κοστούμια Γιώργου Βαφιά και τη μουσική του Πλάτωνα
Ανδριτσάκη που θα ερμηνεύει ζωντανά στο τσέλο η Γιούλη Σούλα.

Το τρίο – σχεδόν κυριολεκτώ μια και το έργο κομμάτι μουσικής δωματίου
είναι – ερμηνεύουν ο Τάκης Βουτέρης, ο Στέφανος Κυριακίδης (στη φωτογραφία) κι
η Αννίτα Δεκαβάλλα που υπογράφει και τη νέα μετάφραση.

Σας προειδοποιώ: μην το χάσετε. Θα ανακαλύψετε ένα πολύ σημαντικό έργο
του σύγχρονου δραματολογίου καθόλου «βαρετά επιστημονικό» αλλά με πλοκή
συναρπαστικού θρίλερ.