H Eλλάδα στον χάρτη της Kαραϊβικής!

One Drop. H ρέγκε με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη κάνει τον γύρο του κόσμου. «Ρέγκε, μαν, ρέγκε…». Όλοι μαζί τώρα!

Ο ιδρώτας τρέχει σταγόνα σταγόνα πάνω στα βινύλια, τα πλήκτρα και στην άκρη
της μύτης του Μαντ Προφέσορ. Ποτίζεται έτσι η ρέγκε σκηνή και ο τόπος που τη
φιλοξενεί. Είναι το ρέγκε ελληνικό καλοκαίρι και οι τζαμαϊκανικοί ρυθμοί, από
το κάμπινγκ της Ασπροβάλτας έως τις τελευταίες κινήσεις των ελληνικών γκρουπ,
έρχονται να το επιβεβαιώσουν.

Ο Μαντ Προφέσορ δεν ήταν ο μόνος που ίδρωσε τις ημέρες που πέρασαν στη Βόρεια
Ελλάδα. Ήταν οι Culture, θρυλικό σχήμα της ρέγκε από τη δεκαετία του ’70, ήταν
οι ρωμαλέοι Asian Dub Foundation και τα ελληνικά χρώματα της ρέγκε, φορεμένα
εντυπωσιακά από τους Soulfire, τους One Drop, τους Locomondo και άλλους
πολλούς, σκηνή ολόκληρη που βάζει την Ελλάδα στον χάρτη της… Καραϊβικής. Το
φεστιβάλ Rastavibe έφερε καρπούς και ουκ ολίγους ταξιδιώτες με σακίδια και
σκηνές στα εξωτικά βόρεια της χώρας.

H μουσική, λένε, δένει με το ελληνικό τοπίο. Με τα νερά και τη «φιλοσοφία» του
καλοκαιριού, με τη ρέγκε αντιμετώπιση των πραγμάτων που είναι απαραίτητη στην
εποχή της τεχνολογίας, αν δεν θέλεις να κολλήσεις το μικρόβιο τού… τίποτε να
μη σε ικανοποιεί – τα πάντα σε αγχώνουν. Μετά (οι φαν πια έχουν και
καμαρώνουν) «με μουσικούς σαν αυτούς των One Drop και των Soulfire είμαστε
πολύ μπροστά», λένε. Και τα δύο σχήματα έχουν τη βάση τους στη Θεσσαλονίκη –
και οι δυο άρεσαν πολύ στο φεστιβάλ.

Στο πλευρό των Soulfire, οι οποίοι έχουν δράση σε ρέγκε ελληνικά κυκλώματα
περίπου δεκατρία χρόνια, είναι αυτήν τη φορά, στο καινούργιο άλμπουμ τους, ο
πολυμήχανος παραγωγός της ρέγκε Μαντ Προφέσορ, ο ίδιος που μετέφερε δυόμισι
δεκαετίες «τρελής» ρέγκε εμπειρίας στο στούντιο για τις ανάγκες του έργου.
Στην κονσόλα ο τζόκεϊ με την τραγιάσκα κατεβασμένη έως τα μάτια – στα χρώματα
τα… σωστά πάντα (βλέπε πράσινο, κίτρινο, κόκκινο) – «τρίβει» τα βινύλια σαν
να περιποιείται τα μωσαϊκά. Το εφέ μετράει και κάνει και τους από κάτω να
σηκώνουν τα χέρια σαν μαζικό χαιρετισμό στη Σελήνη. Στους Culture, με αρχηγό
έναν θεαματικό Ζόζεφ Χιλ, περίπου δυόμισι χιλιάδες άτομα τρελαίνονται από τις
δονήσεις του «λάιβ» τους. Τα sound system – με ντιτζέι και μικρόφωνα – δίνουν
το άλλο πρόσωπο της ρέγκε, μέσα από τεχνικές εξαιρετικών παικτών.

«Υπάρχει μέλλον σ’ αυτή τη σκηνή», λένε οι Locomondo που ένωσαν ρέγκε και σκα με ελληνικό στίχο

Είναι η δεύτερη χρονιά που γίνεται το φεστιβάλ της Ασπροβάλτας και οι
άνθρωποί του ακούγονται απόλυτα ικανοποιημένοι. «H ανταπόκριση ήταν πραγματικά
πολύ καλή, πήραμε πολύ θετικές κριτικές και από τους ξένους που ήρθαν και
παρακολούθησαν», λέει ο Κώστας Μπαρτσώκας, από τους Rastavibe, της παρέας από
τη Θεσσαλονίκη που έστησε το φεστιβάλ. «Όχι μόνο υπάρχει σκηνή ρέγκε στην
Ελλάδα, αλλά είναι και αξιοπρόσεκτη, έχει ιστορία, με συγκροτήματα όπως οι
Soulfire και οι One Drop, που παίζουν πολλά χρόνια. Από άλλες σκηνές έξω μας
λένε πως έχουμε ένα μεγάλο ατού απέναντι στους Γερμανούς, για παράδειγμα
έχουμε τον ήλιο. Και ο κόσμος ταξιδεύει, έρχεται να ακούσει μουσική στην
Ελλάδα. Ευελπιστούμε μάλιστα η Πολιτεία να γυρίσει και να μας κοιτάξει, γιατί
το ενδιαφέρον που δείχνει να έχει το φεστιβάλ, με μόνο δυο χρόνια “ζωής”, δεν
είναι αμελητέο».

Με αέρα «rastavibe» ακόμη επάνω του, ο Μάρκος των Αθηναίων Locomondo οργανώνει
τις επόμενες καλοκαιρινές κινήσεις – καθότι ρέγκε και καλοκαίρι είναι ζευγάρι
από την αρχή του κόσμου. «Ήταν εμπειρία πραγματικά, είτε παίζαμε στη σκηνή
είτε ήμασταν θεατές ανάμεσα στον κόσμο. Οι Culture ήταν συγκλονιστικοί, αλλά
και τα ελληνικά σχήματα πολύ δυνατά. Υπάρχει μέλλον στη σκηνή, αυτό είναι
σίγουρο!», λένε οι Locomondo που ένωσαν ρέγκε και σκα με ελληνικό στίχο και η
συνταγή πέτυχε. Οι THC Sound System ήταν από τους πιο κεφάτους και
επικοινωνιακούς επί σκηνής. Άρεσαν πολύ επίσης οι Atiko Minus, από τα
ανερχόμενα σχήματα της Αθήνας.

Δισκάκια στη λιακάδα

Δισκάκια, μουσικές, ηλιόλουστα εξώφυλλα. H κονσόλα του Μαντ Προφέσορ («φαν»
της ελληνικής ρέγκε σκηνής, βεβαιώνουν όλοι) τοποθετήθηκε όχι χαμηλά και
απέναντι από τη σκηνή, αλλά κεντρικότατα, πάνω στη σκηνή με θέα. Δύο κυρίες
ανέλαβαν τα φωνητικά. Ο κ. Προφέσορ την κονσόλα και την αφήγηση.

«Το ενδιαφέρον μεγαλώνει συνεχώς, οι ντιτζέι που παίζουν ρέγκε αυξάνονται,
όπως και οι βραδιές με τα ρέγκε πάρτι, ενώ ο κόσμος ψάχνει όλο και πιο πολύ
στις κυκλοφορίες, πέρα από τον Μπομπ Μάρλεϊ και τους Wailers», λέει ένας ακόμη
«δικός» μας, ο Dred Power των THC Sound System, που κράτησαν για τα καλά ζωηρή
τη ρέγκε δραστηριότητα όλο τον χειμώνα στου Ψυρή και έπαιξαν και στην
Ασπροβάλτα, με διευρυμένες επιλογές και προτάσεις.

«Εκείνο που μου λείπει», λέει, «είναι το ότι η ρέγκε δεν παίζεται αρκετά
στο ραδιόφωνο, παρότι είναι ένας ήχος που εύκολα αρέσει στο κοινό και μπορεί
ωραία να ανακατευθεί με άλλες μουσικές ιδέες». Όσο για τον περιβάλλοντα χώρο,
είναι κάτι που δεν ξεφεύγει από κανέναν. «Γιατί έπαιξε μεγάλο ρόλο η φύση. Τα
μεγάλα δέντρα, το πράσινο και η θάλασσα. Ήταν ό,τι πιο κοντά σε… Τζαμάικα».