H Eλλάς του Kαλλιμάρμαρου

(Ευτυχώς που ήρθαν νικητές, σκεφτόμουν, γιατί αν είχαν επιστρέψει
ηττημένοι, μπορεί να τους περίμεναν στο «Ελ. Βενιζέλος» τίποτα χουλιγκάνοι για
να τους λιντσάρουν)

Ήσαν όλοι τους εκεί. Διαχρονικοί εκπρόσωποι και σύγχρονοι εθνοπατέρες. Οι
Λεωνίδες και οι Κολοκοτρωναίοι σε ιμιτασιόν, αλλά και οι ΜητσΟρφανοΠετραλαίοι
στη νέα βερσιόν. Σύσσωμον το έθνος μ’ όλα τα σέα και τα μέα του, όσα κουβαλάμε
αναντάμ παπαντάμ, χαρακτηριστικά της φυλής και αχαρακτήριστα, τα υπέροχα και
τ’ ανυπόφορα: την κορυβαντιώσα ευδαιμονία κι από κοντά την καπηλεία της, την
αυθόρμητη επευφημία αλλά και την απύθμενη μεγαλοστομία, το μέτρο και την
αμετροέπεια.

Πανταχού παρών και για τα πάντα ομιλών ο μιντιακός Πρωθιερεύς. Πώς καταφέρνει
μ’ έναν φλύαρο λόγο τού αφρού να ελαχιστοποιεί το μέγιστο, να το πετσοκόβει
και να το φέρνει στα δικά του μέτρα, μόνο εκείνος ξέρει. «Τους έβλεπε αυτός
τους ποδοσφαιριστές μας που φιλούσαν τον σταυρό… » – τον καλό όμως σταυρό,
τον χρυσό με τα μπριγιάν, γιατί εκείνοι που ηττήθηκαν φίλαγαν τον άλλο, τον
παρακατιανό των αλλοθρήσκων. Γι’ αυτό δεν έπιασε το φίλημα εκεινών και τους
κερδίσαμε! (Τς, τς, τς, έχει αναρωτηθεί ποτέ αυτός ο άνθρωπος «μωρέ, τι λέω;».
Αχ Θεέ μου, πώς ανέχεσαι ν’ ακούς τέτοιες κουβέντες απ’ τους εκπροσώπους Σου
και δεν τους δίνεις μία με τη χέρα Σου να τους αφήσεις σύξυλους!).

Δίπλα, οι μαϊντανοί Πολιτικοί! Κι αυτοί, δώσανε πήρανε, το φέρανε το τρόπαιο
στο μπόι τους. Από κύπελλο των Πανελλήνων, το κάναν ποτηράκι του λικέρ για να
κερνούν τους ψηφοφόρους τους. (Κι εγώ που νόμιζα την Οικοδέσποινα για δέσποινα
πραγματική!).

Τέλος, απέναντι ακριβώς απ’ το Πολιτικο-Ιερατείον στέκονταν οι πρωταγωνιστές
αυτής τής ιστορίας: αθλητές και φίλαθλοι στον ρόλο του κομπάρσου. Οι μεν στο
περιθώριο της κερκίδας, όπως πάντα, οι άλλοι στριμωγμένοι στη γωνιά τους.
(Ιδού ο πλούτος και η φτώχεια μας στο Καλλιμάρμαρο, το μεγαλείο και η έκπτωση
μαζί, τα λαϊκά στοιχεία μας κι ο ανυπόφορος λαϊκισμός).

Κάθονταν οι διεθνείς σαν τ’ ανυπόμονα παιδιά που θέλουν να ξεσηκωθούν από τα
θρανία τους να βγούνε στο προαύλιο να παίξουν μπάλα. Κι είχαν στα μάτια τους
την απορία ανυποψίαστων ανθρώπων που αναρωτιούνται: «για μένα γίνονται όλα
αυτά;».

Περσότερο εκπλήττονταν με τη λατρεία του πλήθους παρά με την επιτυχία τους –
πόση αθωότητα εμπεριέχει κάποτε το αίσθημα των λαϊκών ανθρώπων!

H ευφρόσυνη έκφραση του Χαριστέα, η ένταση στο βλέμμα του Καψή (παλιότερα το
παιδικό χαμόγελο του Πύρρου) αλλά και το κλάμα του Ρονάλντο ή η απόγνωση στα
χείλη του Ζιντάν – θέλω να πω, το κάθε γνήσιο αίσθημα ανθρώπου, όπου γης –
αυτά διασώζουν την ανθρώπινη υπόσταση, κι όχι μόνο την ελληνική.

Ω ναι, δεν φτάνει να είναι όμορφος ένας λαός. Πρέπει να έχει και ηγέτες
ικανούς που θ’ αναδείξουν αυτήν την ομορφιά.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας