Kαι τώρα… επίθεση!

Στην περίπτωση αυτή ο νικητής δεν θα ανακηρυχθεί από τα τηλεφωνήματα των
θεατών, ούτε τα μηνύματα από τα κινητά θα παίξουν κανένα ρόλο. Θα κερδίσει τη
θέση του με ψυχή, καρδιά, πίστη, ενθουσιασμό και άλλα παλιομοδίτικα τέτοια…
τα οποία όμως ξεσηκώνουν την κερκίδα και βάζουν σε πειρασμό τους χορηγούς. Δεν
θα χρειαστούν καν δημόσιες σχέσεις.

«Trampin» Patti Smith (Sony)

Ποτέ δεν έκανε τρελές πωλήσεις… και χρωστάει ακόμη χρήματα στην προηγούμενη δισκογραφική της. Όμως το ροκ εν ρολ θα ήταν χαμένο αν η Πάτι Σμιθ είχε κολλήσει στα οικονομικά…

Τριάντα χρόνια πριν, περίπου τέτοιες μέρες – Ιούνιος ήταν -, η Πάτι Σμιθ με
τον Λένι Κέι, τον Ρίτσαρντ Σολ από το συγκρότημά της και με τον φίλο τους Τομ
Βερλέν (των Television) ο οποίος ήταν και στην Αθήνα πριν από ένα μήνα και
έδωσε δείγματα ύψιστης τέχνης ροκ εν ρολ, βρέθηκαν μαζί στη Νέα Υόρκη και με
την υποστήριξη του Ρόμπερτ Μέιπλθορπ ηχογράφησαν το πρώτο σινγκλ της Πάτι, το
Hey Joe με το Piss Factory στην πίσω πλευρά. H Πάτι Σμιθ, που έκλεισε τα 57
της πριν από λίγους μήνες, ρίχνει κλεφτές ματιές στο αρχείο της… αλλά ο
ανεμοδείκτης του σημαδεύει όλο και πιο πολύ στο παρόν. Κάτι συγκλονιστικά ροκ
εν ρολ παίζονται στον αέρα. Διψάει η εποχή γι’ αυτό. Και εκείνη διαβάζει
αποσπάσματα από το «Ουρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ και επιτίθεται στον Μπους.
Καλεί τον κόσμο να ψηφίσει και μυρίζεται πως κάτι αλλάζει. Τα λόγια της έχουν
δύναμη, αντίθετα από τη βαρύτητα του καναπέ και την αδράνεια. Ακούγεται τρελό
(θεοπάλαβο μπροστά στις προτεραιότητες της μουσικής βιομηχανίας), αλλά η
ποιήτρια του ροκ το χρειάζεται τώρα όσο ποτέ. Είναι η ώρα του «Trampin» – με
την ιδανική ομάδα των μουσικών της, Λένι Κέι και Όλιβερ Ρέι, Τόνι Σάνααν και
Τζέι Ντι Ντόχερτι στα ντραμς. Στο πιάνο θα εμφανιστεί η κόρη της Τζέσι.

Μπορείς να πας πισω ώς το «Horses» για να πιάσεις καλύτερα επαφή. Με τη
διαφορά, λέει η Πάτι, πως τώρα απευθύνεται σε όλους όσους ακούν, όχι μόνο σε
ανθρώπους σαν κι εκείνη. Εκπέμπει σταθερά και ευανάγνωστα. Μπορείς να βγεις
από το αδιέξοδο, απλώς αποφάσισε κάτι να κάνεις. Είναι πολιτική εκστρατεία –
όσο η συνείδησή σου δεν σβήνει με το τηλεκοντρόλ. Στο «Radio Bagdad» η Πάτι
Σμιθ αφηγείται την ιστορία εντός παιδιού που μέσα στα απομεινάρια και τα
ερείπια του πολέμου στήνει ραδιοφωνικό σταθμό. Στο «Gandhi» είναι σίγουρη πως
τίποτε δεν έχει χαθεί. Αρνείται – λέει – να είναι δυστυχής. Και δεν θα τους
κάνει τη χάρη. Μόλις έπιασε την ηλεκτρική κιθάρα στα χέρια της, στέκεται
μπροστά στο μικρόφωνο, ξεκινώντας το «Trampin» και είναι σαν να τα ζεις όλα
αυτά για πρώτη φορά.

«Seven Swans» Sufjan Stevens (Hitch Hyke)

Οι «Επτά Κύκνοι» είναι το τέταρτο άλμπουμ του Σάφγιαν Στίβεν αλλά το πρώτο που
έφτασε ώς εδώ, ενώ ανάμεσα στα σχέδιά του είναι να ηχογραφεί και ένα άλμπουμ
για κάθε πολιτεία της Αμερικής – ετοίμασε ήδη το «Michigan». To «Seven Swans»
ωστόσο ταξιδεύει λιγότερο στις λεωφόρους και περισσότερο εντός, σε
πνευματικούς δρόμους και αναζητήσεις θρησκευτικού περιεχομένου, τις οποίες ο
καλλιτέχνης μεταφέρει έντεχνα σε στίχους και μουσική, σαν ένας οδοιπόρος που
ξεκίνησε με το μπάντζο του να βρει τον Θεό. Με παιδική αφέλεια και απορίες, με
πίστη και θάρρος και μια φολκ ρίζα στις συνθέσεις, ο Στίβενς συναντά το θεριό
(«In the Devils Territory»), δοκιμάζεται («Abraham») και βάζει στόχους («To Be
Alone With You»), στον κόσμο της ύλης, των καταθέσεων και των «κολλητών».
Μαγκιά του.

«Release The Hound» Hound Dog Taylor (Α&Ν)

Εκείνη την αγριάδα και την οξύτητα, την ωμή δύναμη και την εκρηκτική βοή των
μπλουζ του Σικάγου, φέρνουν καλά φυλαγμένα στον χρόνο τούτες εδώ οι
ηχογραφήσεις του Χάουντ Ντογκ Τέιλορ και των Hοuserockers του. Έπαιζαν στα
κλαμπ ασταμάτητα, φτιάχνοντας ατμόσφαιρα για ταινίες, διασπώντας τα μπλουζ
μέχρι το κουκούτσι. Δεκαετία του ’70, η μουσική σκηνή αλλάζει μόδες σχεδόν
νευρικά, αλλά ακόμη και στα πιο έξαλλα χρόνια του ροκ εν ρολ, οι μεγάλοι
μπλούζμεν (και οι ρόκερς με όραμα) κρατάνε επαφή με ό,τι θα εξασφαλίσει το
μέλλον. Ή αλλιώς, με δυο λόγια, έτσι όπως ορμάει στο «Wild About You, baby» ο
Χάουντ Ντογκ Τέιλορ… θα το κάψουμε απόψε.

Εντός Σχεδίου

* Το πάρτι Renaissance έφερε στην Αθήνα ο Ερνάν Κατανέο καθώς ο
Αργεντινός ανεβαίνει σταθερά στις προτιμήσεις του κοινού. Σαν συνέχεια της
βραδιάς στο «Venue», το διπλό από τη σειρά masters τoυ Renaissance, CD, με δυο
κομμάτια του Bill Makris στις επιλογές του Ερνάν!

* Πετύχαμε τον Dimpap και πάρτι των Spirit Of Love στο Island – ιδανικό
σάουντρακ καλοκαιριού (θα είναι εκεί τις Τετάρτες).

* Το Island πάντως έδωσε και την 4η συλλογή του (Early Drinks/Late
Shots), από τους Άκη Σωτηρίου και Κωνσταντίνο Βούλγαρη, με Morcheeba, Άστορ
Πιατσόλα, Abba, Texas, Timo Maas και άλλα ταιριαστά και αταίριαστα.