Λειψανδρία τέλος στο ελληνικό θέατρο!

Πλήθος οι νέοι ηθοποιοί που βγαίνουν στο θέατρο. Και είναι αλήθεια ότι η νέα
γενιά βγάζει πολλούς καλούς.

Εδώ και αρκετά χρόνια επικρατούσε, πάντως, η άποψη – απόλυτα στηριγμένη στην
πραγματικότητα – ότι τα ταλαντούχα κορίτσια περισσεύουν, ενώ τα αγόρια είναι
λιγοστά. Λειψανδρία στο ελληνικό θέατρο! Και όμως. Τον τελευταίο καιρό οι νέοι
άνδρες ηθοποιοί με ικανότητες όλο και πολλαπλασιάζονται. H επιτροπή του
Βραβείου Δημήτρης Χορν για νέο ηθοποιό έχει ανάμεσα σε πολλά αγόρια πια να
επιλέξει.

Έβαλα κάτω τα προγράμματα των φετινών παραστάσεων που είδα, και τα αγόρια που
ξεχώρισα ήταν περισσότερα από τα κορίτσια (που θα ακολουθήσουν): πάνω από
τριάντα. Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω μόνο πέντε. Επέλεξα να έχουν μια
θεατρική ηλικία το πολύ επτά χρόνων – απόφοιτοι δραματικών σχολών από το 1997
και εντεύθεν -, «ξέχασα» τον Χρήστο Λούλη και τον Κώστα Βασαρδάνη, με τους
οποίους έχω ήδη μιλήσει πέρσι και φέτος, και διατηρώ την ελπίδα ότι σύντομα θα
επανέλθω. Ο λόγος στον Νίκο Γιαλελή, τον Δημοσθένη Ελευθεριάδη, τον Πέτρο
Λαγούτη, τον Νίκο Πουρσανίδη και τον Αποστόλη Τότσικα.

ΠΕΤΡΟΣ ΛΑΓΟΥΤΗΣ

«Ο χώρος έχει ανάγκη από καινούργια βλέμματα»

Λέει ότι βρέθηκε στο θέατρο «κατά λάθος». Από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο
Πειραιά. Γεννημένος στην Αθήνα το 1975, ο Πέτρος Λαγούτης θα αποφοιτήσει από
τη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» – με το οποίο εμφανίστηκε ως μαθητής
στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και στον «Βασιλιά Λιρ» – το 2000. Επίσημο
ντεμπούτο, την ίδια χρονιά, στο «Σκλαβί» της Ξένιας Καλογεροπούλου, στον
επώνυμο ρόλο. Θα περάσει από το «Αμόρε» και την «Διπλή απιστία» του Μαριβό και
φέτος θα κάνει στη B’ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας», σε σκηνοθεσία
Δημοσθένη Παπαδόπουλου, στα «Ορφανά» του Κέσλερ, με τον Τριτ του, έναν από
τους καλύτερους ρόλους της χρονιάς. Με νεύρο, δυναμισμό και βαθιά συγκίνηση.
Έκανε φέτος και τηλεόραση – «Όνειρο ήταν…» της Μιρέλλας Παπαοικονόμου.

Ανάμεσα θα περάσει μια κρίση. Θα σκεφτεί πολύ σε σχέση με το αντικείμενό του,
το θέατρο. «Καλό μού έκανε. Τότε εμφανίστηκε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος που
έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην επιστροφή μου. Έχω δει πια τα πράγματα με τελείως
άλλο μάτι. Πιο ήρεμα και πιο χαλαρά. Και έχω ξεκαθαρίσει ότι το θέατρο, που
δεν είναι ακριβώς “δουλειά”, αν το κάνεις με μέτρο και εκεί μόνο που νιώθεις
καλά, μπορεί να είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο».

«Το θέατρο», πιστεύει, «έχει ανάγκη από καινούργια βλέμματα. Ο κόσμος έχει
κουραστεί όμως και από τις “μοντερνιές”. Αναζητείται μία φόρμουλα με τη θέρμη
και την πίστη του παλιού, αλλά με μια σύγχρονη ματιά. Ελπίζω ότι θα βρίσκομαι
σε δουλειές που θίγουν ζητήματα τα οποία αφορούν την κοινωνία σήμερα και μαζί
με ανθρώπους που οι στόχοι μας είναι κοινοί και με τους οποίους να μπορούμε να
συζητούμε και θέματα έξω από τον μικρόκοσμο του θεάτρου».

Ο γιος του από τη Μυρτώ Αλικάκη, τη σύντροφό του στη ζωή, ο Δημήτρης, είκοσι
δύο μηνών σήμερα, έχει παίξει μεγάλο ρόλο στη ματιά που βλέπει το θέατρο. «Θα
ήθελα να του αρέσει αυτό που κάνω και να πει “εντάξει, μπαμπά, που έλειπες
τόσες ώρες αφού έκανες αυτό”».

Απασχολημένος με το «Κόκκοι καφέ», που έχει ανοίξει με τη γυναίκα του εδώ και
δύο χρόνια στην Ασκληπιού, μόλις έκανε μια μικρού μήκους ταινία, το «Μηδέν
θετικό» με τον Άρη Μπαφαλούκα, ενώ τον χειμώνα θα παίξει στη νέα αίθουσα του
θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» και πάλι με σκηνοθέτη τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, σε
ένα σύγχρονο αμερικάνικο έργο του Αντριάν Σάπλιν.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ

«Εκείνοι που δουλεύουν πολύ είναι εξαιρέσεις»

Γεννήθηκε το 1972 στην Πτολεμαΐδα αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδαζε στο Τμήμα
Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου αλλά δεν ένιωθε να τον εκφράζει. Μια κοπέλα
ηθοποιός που γνώρισε του έριξε την ιδέα για θέατρο. Απόφοιτος της σχολής του
«Θεάτρου Τέχνης» (1997) – παράλληλα δούλευε σε μπαρ, στον ΟΠΑΠ… – πρωτόπαιξε
τον ίδιο χρόνο στο «Αμόρε» με το Θέατρο του Νότου στον «Ιβάνοφ». Συνεργάστηκε
με την ομάδα Στιγμή στο «Χιόνι» του Μόρτι Βίσκι, στρατός, ένα ατύχημα σε
δοκιμές και πέρασε στο Εργαστήριο της Πειραματικής Σκηνής του «Εθνικού
Θεάτρου» όπου φέτος έπαιξε τον Ντίνο στο «Καλιφόρνια Ντρίμιν» του Βασίλη
Κατσικονούρη, με σκηνοθέτη τον Τάκη Τζαμαργιά. Έχει κάνει λίγη τηλεόραση, στον
κινηματογράφο έπαιξε στις «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη που θα βγει στις
αίθουσες τον χειμώνα και ετοιμάζεται για τα γυρίσματα της ταινίας του Αντώνη
Σπίνουλα «Ρόκο εναντίον Κλεοπάτρας».

Μεγαλόσωμος, μυτερή φαβορίτα, φάτσα μοντέρνα, αγάπη του η μουσική – «φαν» της
ελεκτρόνικα -, ο Δημοσθένης Ελευθεριάδης ξεχώρισε σ’ έναν ρόλο έξω από τον
εαυτό του κι έξω από τη φυσιογνωμία «καλού παιδιού» που έχει: με εμβάθυνση
στον χαρακτήρα, με δύναμη και χιούμορ.

«Δεν ελπίζω πολλά», λέει, «όταν βλέπω στα επαγγελματικά θέατρα ότι το μόνο που
τους ενδιαφέρει είναι να βάλουν στον θίασο ένα όνομα που να “πουλήσει”. Οι
άνθρωποι που δουλεύουν πάρα πολύ, όπως ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Στάθης
Λιβαθινός, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και κάποιοι ακόμα, είναι εξαιρέσεις – σαν τη
μύγα μες στο γάλα. Ελπίζω μόνο στις ομάδες παιδιών που, αν και χωρίς λεφτά,
έχουν το μεράκι να κάνουν σημαντικά πράγματα.

H γρήγορη δημοσιότητα από την τηλεόραση δεν με ενδιαφέρει. Δεν βιάζομαι. Δεν
έχω κάτι με όσους κάνουν τηλεόραση, αλλά ξέρω πολλά παιδιά που προτιμούν αντί
να κάνουν τηλεόραση να δουλεύουν σε μπαρ για να αντιμετωπίσουν το οικονομικό».

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΛΕΛΗΣ

«Αντιμετωπίζουμε ένα μικρό χάος»

Πατρίδα του η Θεσσαλονίκη, όπου γεννήθηκε το 1977. Είχε ήδη παίξει σε
ερασιτεχνικές παραστάσεις πριν «κατεβεί» στην Αθήνα στα δεκαοκτώ. Τελείωσε τη
σχολή Βεάκη το 1998. Πρώτη του εμφάνιση, μαθητής της σχολής, στην «Οδύσσεια»
στο Παιδικό Στέκι του «Εθνικού». Έπαιξε στους «Αχαρνείς» του Γιώργου Αρμένη με
το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, παρακολούθησε το Εργαστήριο Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας της
Πειραματικής του «Εθνικού» και συμμετείχε στη διανομή τού «Κατά λάθος πρόβες»
– Μολιέρος και Μαριβό – που παίχτηκε τον χειμώνα στην Πειραματική. Στις
παραστάσεις των αποφοίτων του Εργαστηρίου έπαιξε στο «Ματωμένα χώματα» του Άρη
Τρουπάκη και έκανε μια παλλόμενη, συναρπαστική ερμηνεία στο βασισμένο στο
«Σημειώσεις από το υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι «Με αφορμή το χιόνι που λειώνει»
της Ελένης Μποζά. Βέβαια, για να επιβιώσει έχει δουλέψει και σε καφέ…

«Το θέατρο για μένα είναι ο δρόμος που μαθαίνω περισσότερο τον εαυτό μου, τους
ανθρώπους και τη ζωή. Σίγουρα ο νέος ηθοποιός έχει να αντιμετωπίσει ένα μικρό
χάος. Πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μία φάση εξέλιξης των πραγμάτων. Αλλά η γενιά
μου δεν νομίζω ότι είναι ακόμα έτοιμη να “αναλάβει”. Ελπίζω ότι κάποια στιγμή
θα βρεθούν μαζί κάποιοι άνθρωποι με κοινό κώδικα, που θα μείνουν αρκετά χρόνια
μαζί και που θα μπορέσουν να πουν κάτι, μέσα από κοινό πρίσμα, στον κόσμο.
Υπάρχει μια διάσπαση, με εξαιρετικές μονάδες μοιρασμένες σε διάφορα σχήματα
που αν τις φανταστεί κανείς μαζί θα μπορούσε να περιμένει τρομερά πράγματα για
το μέλλον».

ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΗΣ

Από την μπάλα στο… «Λιβάδι»

H πρώτη του επαφή ήταν με τον κινηματογράφο: δεκατετράχρονος, ο Νίκος
Πουρσανίδης έπαιξε στην ταινία της Κωστούλας Τωμαδάκη «Πες πως μ’ αγαπάς». Στα
δεκάξι έπαιξε στην ταινία του Βασίλη Βαφέα «Κάθε Σάββατο». Μικρότερος αδελφός
– με δώδεκα χρόνια διαφορά – του ηθοποιού Δημήτρη Αλεξανδρή και – με δέκα
χρόνια – του ποδοσφαιριστή Ηλία Πουρσανίδη, γεννήθηκε στην Αθήνα, με ρίζες
στον Πόντο από τον πατέρα του, το 1982.

«Είχα επηρεαστεί από τα αδέλφια μου αλλά δεν είχα αποφασίσει ακόμα. Το
αποφάσισα ξαφνικά αφού έδωσα Πανελλαδικές. Έως τότε, ποδοσφαιριστής ήθελα να
γίνω». Θα περάσει στη σχολή του «Εθνικού», αλλά μόλις τελειώσει το πρώτο έτος
θα τον διαλέξει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για πρωταγωνιστή στο «Λιβάδι που
δακρύζει». Δύο χρόνια γυρίσματα, σταματάει τη σχολή… «Με σημάδεψε η εμπειρία
αυτή. Σαν άνθρωπο και σαν ηθοποιό». Μετά την ταινία ξαναπηγαίνει στη δραματική
σχολή. Του Γιώργου Αρμένη πια. «Έπρεπε. Ένιωθα ότι δεν είμαι έτοιμος ηθοποιός
ακόμα».

Τον χειμώνα όμως έκανε και το πρώτο του βήμα στο θέατρο: Μιχάλης στον «Ήχο του
όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη, με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και τον Βασίλη Νικολαΐδη
σκηνοθέτη. Ευαίσθητος, στοχαστικός, με μια ανεπαίσθητη μελαγχολία πείθει στον
ρόλο άμα τη εμφανίσει. «M’ αρέσει να ξεφεύγω από μένα. Το ζητάω. Στον Μιχάλη
ειδικά το ένιωσα περισσότερο. Πράγματα που δεν μπορώ να πω, αλλά που αφορούν
εμένα, τα είπα μέσα από τον ρόλο αυτό». Για τον χειμώνα, περιμένει να
συνεχιστεί «Ο ήχος του όπλου» και ετοιμάζεται για το τρίτο έτος της σχολής.

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΤΣΙΚΑΣ

Μακριά από τα εύκολα

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983, μεγάλωσε στον Βόλο και ακολούθησε στο θέατρο τον
πατέρα του, τον ηθοποιό Γιάννη Τότσικα, ο οποίος δεν τον απέτρεψε. «Μου είπε:
“Αν θες, πήγαινε και σπάσε τα μούτρα σου”».

Θα αποφοιτήσει από τη σχολή του «Εθνικού Θεάτρου» το 2003. Φέτος έκανε τον
πρώτο του ρόλο με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και με σκηνοθέτη τον Βασίλη Νικολαΐδη:
Γιαννούκος στον «Ήχο του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη. «Ζωική» ερμηνεία.
Δίνεται ολόκληρος και έχει χιούμορ.

Στον κινηματογράφο τον είδαμε στο «P20» του Λάκη Λαζόπουλου, με τον οποίο
συνεργάστηκε και στην τηλεόραση και θα τον δούμε στις «Νύφες» του Παντελή
Βούλγαρη.

Τώρα συμμετέχει στον «Ιππόλυτο» του «Εθνικού Θεάτρου». Έχει κάνει και
τηλεόραση – παίζει στα «Παιδιά της Νιόβης» του Κώστα Κουτσομύτη, που θα βγει
τον επόμενο χειμώνα.

«Νομίζω ότι υπάρχουν ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες που μπορούν να
προχωρήσουν το πράγμα ένα βήμα παραπέρα. Πιστεύω πάντως και ότι όσοι βγαίνουμε
τώρα δεν έχουμε τόση αγάπη για το θέατρο, τόσο μεράκι, όσο είχαν παλιά. H
γενιά μας θέλει να πιαστεί με τα εύκολα. Δεν θέλω να είμαι έτσι».