ANAΛΩΣIMA Tα ψευδο-βερίκοκα

Όταν τα πρωτοβλέπεις σε μανάβικα και καρότσια, ωραίους πορτοκαλί σωρούς, σαν
προσωποποίηση της αφθονίας, δέχεσαι οπωσδήποτε ελπιδοφόρο μήνυμα. Επιτέλους
αυτό το φρούτο, που είχε εξαφανιστεί από τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια,
προσαρμόστηκε στις καινούργιες συνθήκες και νάτο. Κατακτήθηκε για το τραπέζι
και το ελαφρύ μας διαιτολόγιο, κάποιο θαύμα έκαναν οι καλλιεργητές στο Πήλιο
και την Ερμιόνη και μπόρεσαν να μας το προσφέρουν. Οι μετρ του βερίκοκου,
Μπεμπέκος και Διαμαντόπουλος, διότι είναι φρούτο με επωνυμία αυτό, σαν Σανέλ
και Βερσάτσε. Φρούτο τραγουδισμένο από τον ύψιστο γευσιγνώστη Μάνο Χατζιδάκι,
σε ελεύθερη ταύτιση με τα νεανικά μάγουλα. Θυμάστε; «Χειλάκι πετροκέρασο και
μάγουλο βερίκοκο, ρίκο ρίκο ρίκοκο…». Όμως ύστερα από αυτήν την
ενορχηστρωμένη υποδοχή, τα βερίκοκα αποδεικνύονταν χωρίς γεύση. Το χρώμα έχει
πετύχει, το μέγεθος επίσης, η πατέντα, η τοποθέτηση είναι ό,τι πρέπει για
φωτογραφία μαζί με τη λεζάντα της, αλλά η γεύση λείπει. Ψευδοβερίκοκα τα ωραία
στολίδια της αγοράς, φαντασμαγορική απομίμηση φρούτων. Κάτι σαν τα ρωμαϊκά
κάγκελα στα μπαλκόνια των μοντέρνων πολυκατοικιών που παριστάνουν τις
επαύλεις. Ή σαν τις υπέροχες βρύσες μπροστά στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου
ΑΘηναίων, απομίμηση παριζιάνικων των αρχών του αιώνα σε στυλ αρ νουβό.
Πλησιάζεις όλο θαυμασμό και λαχτάρα μέσα στην πυρπολημένη πόλη και βλέπεις ότι
δεν βγάζουν νερό, τις έχουν βάλει μόνο για στολίδι. Κι αν είσαι εραστής του
βερίκοκου και συνεχίζεις να αναζητάς τη γεύση του στα εκτυφλωτικά φρούτα και
όχι στη σιγουριά της κονσέρβας, αρχίζεις και βλέπεις γύρω σου κι άλλα πράγματα
που κάτι παριστά-νουν αλλά δεν είναι, και κάπως παραπάνω τα πληρώ-νεις αλλά
δεν τα αποκτάς.