MATIEΣ Ώρες τρέλας!

Δικτατορία είχαμε στην Ελλάδα. Κι ένα βράδυ, ο φίλος μου ο Νώντας ο Δαφέρμος,
με τα μάτια γουρλωμένα από χαρά, ενώ κουτσοπίναμε σ’ ένα ταβερνάκι, στη N.
Φιλαδέλφεια, γυρνάει και μου λέει: «νικήσαμε και σήμερα! Σκέψου να πέσει η
χούντα και να πάρει και η AEK το πρωτάθλημα! Θα τρελαθούμε – δεν θα
τρελαθούμε;».

Κάπως έτσι αισθάνομαι τούτες τις μέρες: να έχω τρελαθεί! Και μαζί με μένα, να
έχουν τρελαθεί εκατομμύρια Έλληνες, σε όλη τη χώρα, αλλά και σε όλο τον κόσμο,
από τις καταπληκτικές εμφανίσεις της Εθνικής ομάδας στην Πορτογαλία και την
πρόκρισή της στους ημιτελικούς του «Γιούρο 2004»!

Τότε που είχαν έρθει ο Μπλερ και οι Μπερλουσκόνηδες στην Αθήνα για τη
«διεύρυνση», ο Γλέζος είχε πει να τους «υποδεχτούμε» βγάζοντας στα μπαλκόνια
των σπιτιών μας μαύρες σημαίες. Ο Μίκης βρήκε ένα μπαστούνι, βρήκε κι ένα
κομμάτι μαύρο πανί και την αυτοσχέδια σημαία του την έδεσε στην πόρτα του
σπιτιού του. Κανένας άλλος, όμως, στη γειτονιά, δεν είχε κάνει το ίδιο. Του
λέω, λοιπόν: «τι θα γίνει, τώρα, με τη “σημαία”, που είναι η μοναδική σε όλη
την περιοχή;». Κι ο μεγάλος συνθέτης, με το χιούμορ που δεν τον εγκαταλείπει
ούτε στιγμή, μου απάντησε: «περιμένω να την κατεβάσει, λόγω… ειδικότητας, ο
Γλέζος!».

Μια πραγματική σημαία, γαλανόλευκη, είδα σ’ ένα παράθυρο του σπιτιού μου, το
πρωί του Σαββάτου. Την είχε τοποθετήσει η κόρη μου, που όλη τη νύχτα της
Παρασκευής, έτρεχε στην Ομόνοια, μαζί με χιλιάδες άλλα κορίτσια κι αγόρια,
τραγουδώντας το σύνθημα της ημέρας, που απευθυνόταν στην Εθνική ομάδα και
αναφερόταν στο Κύπελλο Ευρώπης: «Σήκωσέ το, το γαμ…νο/ δεν μπορώ, δεν μπορώ
να περιμένω!».

Πήρα τη σημαία και την πήγα, εν θριάμβω, στο σπίτι του Μίκη. H «παρέα του
Σαββάτου» με υποδέχτηκε με ζητωκραυγές. Βγήκε και η σχετική αναμνηστική
φωτογραφία και ο Θεοδωράκης είπε: «Ήταν το χθεσινό, κάτι το μεγαλειώδες! Μου
θύμησε Απελευθέρωση! Πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, έβλεπα χιλιάδες
ανθρώπους να ανεβαίνουν κατά κύματα προς την Ομόνοια και να πανηγυρίζουν,
γεμάτοι ευτυχία!».

Για μένα, αυτό το διήμερο, ήταν μοναδικό: την επομένη της νίκης συνόδευσα στην
εκκλησία την κόρη του Λοϊζου, τη Μυρσίνη και την παρέδωσα στον εκλεκτό της,
ενώ παραδίπλα, η μητέρα της, η Μάρω και η κουμπάρα, η Δήμητρα Γαλάνη, έκλαιγαν
από συγκίνηση…