Μαρξισμός και «λάουντζ»

Χαμήλωσαν τα φώτα, έβαλαν απαλή μουσική να παίζει σε ένα παλιό πικάπ και
σερβιρίστηκαν δροσιστικά κοκτέιλ. Ήρθαν πιο κοντά, ήπιαν στην υγειά του
σύμπαντος και άρχισαν να διαβάζουν το «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Ταξική πάλη πλάι
στην πισίνα. Σημασία έχει, είπαν, τι κρύβεις στην ψυχή.

«Baptism» Lenny Kravitz (Virgin)

Κάποτε ο Λένι Κράβιτς είχε το ψευδώνυμο Soul Surfer και αυτό και μόνο έδειχνε
πως θα πήγαινε μακριά. Ο Κράβιτς, όπως γνωρίζουμε, εξελίχθηκε σε ρόκερ της
πρώτης γραμμής και της «ορθής πλευράς του ροκ», αλλά αυτό το σερφάρισμα της
ψυχής φαίνεται πως ήταν κάτι που δεν σταμάτησε να τον απασχολεί και να το έχει
σαν χόμπι.

Ο Λένι Κράβιτς έψαξε και βρήκε τον πνευματικό εαυτό του. Ποιον από τους δύο βλέπουμε όμως εδώ;

Τι θέλει όμως ένας ρόκερ που βγαίνει με τη Νικόλ Κιντμαν και τη Βραζιλιάνα τοπ
μόντελ Αντριάνα Λίμα; Που μοιράζει τον χρόνο του στα σπίτια του στο Σόχο της
Νέας Υόρκης, στο Μαϊάμι, στη Νέα Ορλεάνη και στις Μπαχάμες; Τι μπορεί να θέλει
εκείνος όταν τον θέλουν όλοι οι άλλοι για να πουλήσει τα προϊόντα τους, απλώς
ποζάροντας με ροκενρόλ, έτσι όπως το βρήκε από τους παλιούς καλούς
συναδέλφους; Τι μπορεί να θέλει ο Λένι Κράβιτς ύστερα από επτά άλμπουμ ροκ
παροξυσμού;

Θέλει να σκάψει πιο βαθιά στη μουσική. Και το υποψιάζεσαι από το πρώτο κιόλας
τραγούδι. Κάτι άλλο τρέχει… κι αυτός ο soul surfer βρήκε τη χαραμάδα και
βγήκε έξω. Βαφτίστηκε κιόλας – Λένι Κράβιτς, ο 2ος; Αν το ‘χεις μέσα σου,
λένε, θα βγει. Και το καλό και το κακό. Ο Λένι βρίσκει τον Θεό και τη
θρησκεία. Αν εκεί βρήκε και τα κομμάτια αυτά που ακούμε, σωστά έπραξε. Πίσω
από τα ακόρντα μια πνευματικότητα, πίσω την ποπ του «California» η απλή πλευρά
των πραγμάτων, πίσω από το «Calling All Angels» ο καλός άγγελός του. Γιατί εδώ
ο κ. Κράβιτς δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να «διαβάζει» το χρωματόσωμά του
(λευκός Εβραίος πατέρας, μαύρη χριστιανή μητέρα…), σόουλ-φανκ κωδικός και η
ευλογία του Μάρβιν Γκέι από ψηλά με ένα ροκ-σόουλ ευαγγέλιο για να διδαχθεί ο
Λένι και να διδάξει (πρώτος σπεύδει κοντά του ο Jay Ζ, ράπερ-φίρμα που κρατάει
το ίσο στο Storm). Εξ ου λοιπόν και ξαναβαπτισμένος στα νερά της έμπνευσης, ο
Κράβιτς βλέπει στον ορίζοντα ουράνιο τόξο. Και την επόμενη μέρα να χαράζει σε
ένα φωτεινό λευκό, γαλάζιο. Επίσης αρχίζει υγιεινή διατροφή.

«Working For the Man»

Tindersticks (Universal)

Πέρφεκτ! – που θα έλεγαν και οι ακριβολόγοι. Ένα δυναμικό φλας μπακ στην
ιστορία των Tindersticks και στα μουσικά τους μεγαλουργήματα, μπαλάντες και
ενδοσκοπήσεις, μελαγχολικά, ερωτικά και λυτρωτικά ποιήματα του Στιούαρτ
Στέιπλς και της μοναδικότητάς τους. Είναι συνθέσεις που θα ζήλευαν πολλοί
μεγαλοαστέρες και ενορχηστρώσεις που θα αναδεικνύονταν μαγικά στο Μέγαρο
Μουσικής.

Όλα άρχισαν όταν μέσα στον θυμό και τη φασαρία του grunge, αρχές της δεκαετίας
του ’90, μια κομπανία από το Νότιγχαμ έβαλε τη μουσική σε… μικρές,
ψιθυριστές και εξομολογητικές βάσεις. Μαγνήτιζε έναν ολόκληρο ροκ λαό και τον
οδηγούσε στα ενδότερα σόουλ διαμερίσματα, στις ηχογραφήσεις της Motown και
στις «μαύρες» φωνές της. Το δεύτερο CD συλλέγει σπάνια και παράξενα, που
εξασφαλίζουν και άλλες πολλές εκφράσεις σε αυτό το αψεγάδιαστο πορτρέτο.

«L’Absence»

Hector Zazou (Eros)

Στην Αγγλία, λένε, έχουν τον Πίτερ Γκάμπριελ, στην Αμερική τον Ντέιβιντ Μπερν,
στη Γαλλία τον Εκτόρ Ζαζού – και αν τα μεγέθη σάς μπερδεύουν, δείτε το στον
χάρτη και στην περιπετειώδη διάθεση που διακρίνει και τους τρεις. Πυξίδα του
μεσιέ Ζαζού τα συνθεσάιζερ, που τον προσανατολίζουν στα μουσικά του πηγαινέλα
πάνω στον Γαλάζιο Πλανήτη. Από τους ήχους του Βορρά στα μυστήρια της Ανατολής
και σε τούτες εδώ τις διακριτικές μουσικές μιας κάποιας «Απουσίας». Που τόσο
«τριπαριστά» και «lounge» κρύβουν ωραίες μελωδίες, ό,τι χρειάζεται για την
«απολέπιση» των κουρασμένων, μουσικών, κυττάρων. Σε αυτή τη διαδικασία και με
αποστολή να κρατήσουν σφικτό το σενάριο αυτής της «αραχνοΰφαντης» παραγωγής
φωνές σαν της εκρηκτικής της οθόνης Άζια Αρτζέντο ή της Κατρίνα Μπέκφορντ που
απαγγέλλει… Μαρξ, έτσι όπως τον «μελοποίησε» στο The Workers o Ζαζού. Σαν
μια ηλεκτρονική λάουντζ, πάλη των τάξεων.

Εντός Σχεδίου

Πιο βολικοί καναπέδες, πιο χαλαρωτικές αιώρες, πιο ξεδιψαστικά κοκτέιλ;
Μοιάζει αδιέξοδο, ε; Μπορεί και να είναι. Εκτός και αν βρέθηκε τελικά η
φόρμουλα ανανέωσης του lounge. Για μια πολύ καλή αρχή, η Nu Jazz Etc συλλογή
μάς έδωσε ελπίδα.

Kοsheen «Kokopelli». Εκείνοι οι Kosheen κάνουν αυτό που λέμε στροφή
στην καριέρα τους και ελαφρώς πλην ηλεκτρονικώς ροκάρουν. Σικ και σύγχρονο και
All In My Head